باسلام و عرض خسته نباشید در کتاب گنهان کبیره آقای نراقی حدیثی از امام صادق ذکر شده و در ان حدیث آمده که: ابى بصير گويد: شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود: خداى عز و جل در روز قيامت با سه كس سخن نگويد و نگاهشان نكند و لياقتشان نبخشد و بشكنجه دردناكى گرفتار خواهند بود آنكه ريش خود را بكند و آنكه از خود لذت جنسى ببرد (مقصود جلق زدن و استمناء است) و آنكه مورد لذت جنسى مردان (و جنس موافق) قرار گيرد.حالا میخواهم سوال کنم ایا این سه دسته باید نا امید از بخشش خداوند باشنند اگر نه می گویید پس این حدیث چیست و اگر این حدیث هست و قسمت پاکشون نمی کنند چیست؟ لطفا با منطق و مدرک توضیح دهید از صراحت کلامم معذرت می خوام ولی مدتی این سوال ذهنمو دگیر کرده؟ در ضمن من میدونم ناامیدی کناه کبیرست ولی تکلیف این حدیث چیست؟؟؟؟
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
مکتب تربیتى اسلام تمام آلودگان به گناه را دعوت مى کند که براى اصلاح خویش و جبران گذشته از در توبه که در رحمت الهى است، وارد شوند و سعادت خود را باز یابند. پس این گفته که گناهی توبه ندارد و کسی که مرتکب معاصی شود مثل آن چه ذکر کرده اید، به صورت مطلق نادرست است. بلکه مراد این است کسی که گناه کند و از کرده خود توبه نکند. چنینی کسی از رحمت خداوند در روز قیامت به دور می ماند. اما اگر گناه کار بر اثر غلبه هوای نفس، مرتکب معصیتی شود. اما از انجام آن پشیمان شده و توبه کند، مطمئن باشد اگر واقعا از کرده خویش پشیمان باشد خداوند توبه اش را خواهد پذیرفت.
خداوند در آیات کثیرى به گناهکاران و کسانى که به نفس خویش ستم کرده اند و آن را در معرض معصیت قرار داده اند، توصیه کرده است که توبه کنند و رابطه بین خود و خدا را اصلاح کنند، خداوند همه گناهان آنان را خواهد بخشید. در قرآن کریم، پروردگار عالم، 91 بار به عنوان غفور (بسیار آمرزنده) و 5 بار به عنوان غفار (بسیار بخشنده) یاد شده، در قرآن بیش از 80 بار از توبه و بازگشت به سوی خدا و قبولی توبه، سخن به میان آمده است. همة این‌ها حکایت از دامنة گسترده رحمت و مغفرت حق تعالی و قبولی توبة توبه کنندگان دارد. در یکی از آیات مى فرماید:
«هر کسی کار بدی انجام داده یا به خود ستم روا داشته (اگر) از خداوند طلب آمرزش کند، خدا را آمرزنده و مهربان خواهد یافت». (1)
یأس و نا امیدی از لطف و رحمت بی پایان و بی کرانة حق تعالی چرا؟
این سخن خدا است که به پیامبر فرمود: « از قول من به مردم بگو: ای بندگان من! ای کسانی که (با بدی‌ها و گناهان) بر خود ستم روا داشتید، از رحمت خداوند ناامید نشوید (و بدانید که در صورت توبه کردن) خدا همه گناهان را می‌آمرزد، چه این که او بسیار آمرزنده و مهربان است». (2)
این آیه امید بخش‌ترین، آیات قرآن مجید برای گناهکاران است. در این آیه خداوند با نهایت لطف و محبت، آغوش رحمت خود را به روی همه باز کرده; بنا بر این با توبه، خدا از انسان راضی و فرد در پیشگاه وی عزیز و محبوب می‌گردد.
پس آنان که از روی عناد و لجاجت، عصیان با پروردگار هستی نکرده‌اند، یا بر آن موضع نیستند، بلکه گناه آنان از روی جهل و سهو و پیروی هوای نفس و غلبة نفس اماره و مقتضیات جوانی آنان بوده و سپس توبة حقیقی کرده‌اند، چرا مأیوس شوند؟ یأس از رحمت الهی، از گناهان کبیره و در ردیف کفر قرار دارد! توبه کننده، محبوب خداست. قرآن کریم فرموده: «ان الله یحب التّوابین؛ (3) خداوند توبه کنندگان را دوست دارد».
لطف خدا به بنده آن قدر زیاد است که امام صادق (ع) فرمود: "خداوند به داود نبی وحی کرد : بنده مؤمن من اگر مرتکب گناهی شد، ولی پشیمان گشت و توبه نمود و در وقت یاد آوری آن گناه از من حیأ نمود، علاوه بر این گناه او را می‌آمرزم، آن را به حسنه تبدیل می‌کنم و من خدای ارحم الراحمین هستم". (4)
پی‌نوشت‌ها:
1. نساء (4) آیه 110.
2. زمر (39) آیه 53 .
3. بقره (2) آیه 222.
4. علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بيروت - لبنان، 1404 هجرى قمر، ج 6، ص 28.
