زنا

با سلام و سپاس از ارتباط شما پرسشگر گرامی با مرکز ملي پاسخگويي به سوالات ديني.
متأسفیم که در این امتحان الهی شکست خوردید؛ اما راه بسته نیست امید داشته باشید زیرا:
خداوند در قرآن کریم به پیامبرش می فرماید به بندگان گنهکار نوید بده که: « قُلْ يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيم؛بگو:اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده‏ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى‏آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است». (1)
شرط آمرزش گناه را در آیه ای می فرماید: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى‏ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهار؛اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد بسوى خدا توبه كنيد، توبه‏اى خالص اميد است با اين كار پروردگارتان گناهانتان را ببخشد و شما را در باغهايى از بهشت كه نهرها از زير درختانش جارى است وارد كند». (2)
توبۀ نصوح و واقعی را امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرماید: چهار شرط دارد: «التّوبة ندم بالقلب، و استغفار باللّسان، و ترك بالجوارح، و إضمار أن لا يعود؛ (3) توبه پشيمانى دل است، طلب آمرزش به زبان، ترك كردن گناه، و تصميم به عدم بازگشت به گناه».
پس توبه کننده اگر قلباً پشیمان شود و تصمیم بگیرد که دیگر گناه را مرتکب نشود،چنین توبه ای پذیرفته شده است چرا که: «وَ هُوَ الَّذي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئات؛ (4) او كسى است كه توبه را از بندگانش مى‏پذيرد و بديها را مى‏بخشد».
حال که توبه نمود پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند: «التائب من الذنب کمن لا ذنب له؛(5) کسي که از گناه توبه کند، مثل کسي است که گناهي نکرده است».
بعد از توبه و بخشش الهی ، باید خود را ملتزم به انجام اعمال صالح و خیر نمود تا آثار و گرد و غباری که براثر گناه بر دل و جان انسان نشسته از بین رفته و سیئات به حسنات تبدیل شود،«إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئات؛ (6) حسنات، سيئات و آثار آنها را از بين مى‏برند».

پی نوشت ها:
1. زمر (39) آیه 53.
2. تحریم (66) آیه 8.
3. عبدالواحدبن محمد تميمي آمدي،تصنيف غرر الحکم، ص 194، انتشارات دفتر تبليغات، قم، 1366 ش.
4. شوری (42) آیه 24.
5. علامه مجلسی،بحارالانوار، اسلاميه‏، تهران‏، ج 16، ص 75.
6. هود (11) آیه 114.