سلام
چرا و به ه دلیل دعاهای ما پذیرفته نمیشود و طبق سوال قبلی و جواب داده شده ما مختار در زندگی هستیم و پدیده دعا به این منظور است که ما چیزی را طلب کرده ایم و از خداوند خواسته ایم و اگر به خودمان بود ان را میداشتیم و ندادن و بر آورده نشدن حاجت و چیزهای که در دست ما نیست و به انها علاقه داریم و به آتها علاقمندیم و خوشبختی خود را با ان میبینیم در صورتی که در دست خداوند است و به ید قدرت اوست و به ما و خواستن ما بستگی ندارد
پس اگر همه چیز در دست خودمان است و انتخاب ان با ماست پس چرا خداوند حاجات ما را بر اورده نمیکند
پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
همانطور که در سوالات قبلی جواب داده شده است ما در زندگی مختار هستیم؛ ولی تحت قدرت الهی نیز قرار داریم.
اصولا دعا به درگاه خدا به این معنا است که ما از خداوند قادر می خواهیم زمینه و مقدمات کارهایی که می خواهیم به آن برسیم را فراهم کند چرا که مختار بودن ما در زندگی به این معنا نیست که هرکاری را که اراده کردیم بتوانیم انجام دهیم چرا که معنای این حرف سلب اختیار از دیگر انسانها است چرا که بعضی حاجات ما وابسته به دیگر انسان ها است مثلا وقتی ما می خواهیم با کسی ازدواج کنیم نمی شود که دعا کنیم و سریعا به فرد مورد نظر برسیم و ازدواج کنیم چرا که اگر اینطور باشد آن فرد مجبور می شود و دیگر اختیاری نخواهد داشت و به خاطر اینکه دیگران نیز مختار هستند ما به بسیاری از خواسته ها و حاجات خود نمی رسیم. پس برای رسیدن به حاجات علاوه بر اختیار نیاز به قدرت خداوند که قادر مطلق است داریم تا زمینه استجابت خواسته ما را فراهم کند و ما در دعا از خدا این را می خواهیم.
در ضمن برای براورده شدن حاجت فقط دعا کافی نیست؛ بلکه باید حرکت کرد و با تامل و فکر بهترین راه را برای رسیدن به آن حاجت پیمود و بدون تلاش در بسیاری از موارد دسترسی به حاجت ممکن نیست.
این مسئله در روایات ما نیز وارد شده است طبق روایات، لازمهء استجابت دعا، اقدام و انجام وظیفه است و از این رو، یکی از کسانی که دعایشان مستجاب نمی شود، فردی است که در خانة خود نشسته و بگوید: خداوندا، مرا روزی ده! به او گفته می شود: آیا به تو دستور تلاش ندادم. (1)
پس این طور نیست که لازمه اختیار ما این باشد که ما به همه حاجات خود برسیم و خدا همه حاجات ما را برآورده کند.
پی نوشت :
1. ثقة الاسلام کلینی، اصول کافی، الناشر: دار الکتب الاسلامیة، طهران، سنة النشر: 1365 ه ش ،ج 2 ،ص 511.






