ایمیلی برای من اومده که حدیثی است به نظر جعلی ولی ادعا میشود که از بحارالنوار است با وجود اینکه ادرس ندارد میخواستم بدونم این حدیث واقعا در بحار امده است؟مطالب ایمیل رو به طور کامل ارسال میکنم خواهش میکنم راهنمایی بفرمایید تا بتونم جواب این ایمیل رو بدم.

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
مطلب مذکور که منسوب به حضرت علی (ع) شده جعلی است و در بحارالانوار هم نقل نشده و گرچه بحارالانوار مشتمل بر أحادیث ضعیف هم می باشد اما ضعف برخی از أحادیث بحارالانوار باعث پذیرش انتساب هر دروغ و کذبی به این کتاب نمی شود مخصوصا در عصر حاضر که با امکانات کامپیوتری جستجویی سریع و پیشرفته در متون روایی به سادگی ممکن شده است.
اما درباره میزان اعتبار کتاب بحارالانوار باید بگوییم که علامه مجلسی(ره) و کسانی که همانند ایشان بوده و هستند، دارای دو گونه کار در زمینه احادیث‏اند:
1- گردآوری و طبقه‏بندی،
2- نقد و بررسی.
کسی که اندک اطلاعی در مورد آثار علامه مجلسی (ره) داشته باشد به آسانی در می‏یابد که روش آن مرحوم در بحارالانوار گردآوری و طبقه‏بندی بوده است. کاری که هر محققی در آغاز کار تحقیق باید به آن بپردازد.
کار علامه مجلسی در زمان خود کار بسیار لازم و ضروری بوده است؛ چرا که شیعه قرن‏ها در تحت فشار دستگاه‏های حکومتی بوده و از همین‏رو بسیاری از احادیث و آثار آن نابود شده بود و یا در خطر نابودی قرار داشت.
بقای کتاب و حدیث نیز در آن زمان به نوشتن و انتشار دستی وابسته بوده است. ازاین‏رو اگر کتابی نوشته نمی‏شد واز روی آن نسخه‏های متعدد منتشر نمی‏گردید، از بین می‏رفت؛ چنان که آثار فراوانی از بزرگان عالم اسلام به همین دلیل و به دلیل حوادث و پیشامدها، از بینرفته است.
علامه مجلسی (ره) در روزگار کوتاهی که فرصتی برای شیعه پدید آمده بود (نسبت به تاریخ اسلام) همت نهاد و کتاب‏های رو به نابودی شیعه را از اقصی نقاط عالم اسلام گردآوری و به طبقه‏بندی احادیث و تبویب آنها همت گماشت، حاصل این کار مجموعه گران‏قدر«بحارالانوار» و نیز «عوالم بحرانی» است.
شأن محقق در مرحله تتبع تنها گردآوری است؛ اما علامه مجلسی(ره) چهره دیگری دارد که آن چهره نقد و بررسی است.
کتاب شریف «مرآة العقول» - که شرح و نقد علمی ودقیق کتاب گران‏قدر کافی است - این جایگاه علامه را به روشنی آشکار می‏سازد. متأسفانه برخی که از وادی تحقیق دورند، تنها یک چهره کار را دیده‏اند؛ گرچه آن نیز در جای خود کاری لازم و ضروری بوده است (گردآوری) و اگر بنا باشد محدث روایاتی را که فقط به نظر او صحیح می‏رسد گردآوری کند، این کار عوارض بسیار نامطلوبی را در پی خواهد داشت:
اولاً، بسیاری از احادیث به دلیل عدم نقل (به ویژه در گذشته‏ها) متروک و محجور می‏ماند و کم‏کم از بین می‏رفت.
ثانیا، نظر محدث نوعا نظری است اجتهادی که بر طبق مبانی خود آن را برمی‏گزیند. چه بسیار مواردی که محدثی حدیثی را صحیح می‏داند ولی محدث دیگر بر طبق ادله آن را رد می‏کند و برعکس.
بنا بر این حذف روایات، بستن راه تحقیق به روی دیگران است. چه بسا امروزحدیثی فهمیده نشود؛ ولی فردا همان حدیث راه‏گشای آیندگان باشد و ... و یا با نقطه نظرهای اجتهادی تازه، راه برای اثبات صحت سند آن فراهم گردد.