شبهه اعتقادی

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
آن چه در متون روايي و تاريخ معصومان موجود است اين است كه حضرت مهدي دو غيبت دارد «غيبت صغرى» و «غيبت كبرى». غيبت صغري زمينه ساز غيبت كبري است. (1)
غيبت صغرى از سال 260 هجرى (سال شهادت امام يازدهم) تا سال 329 (سال در گذشت آخرين نايب خاص امام) يعنى حدود 69 سال بود. در دوران غيبت صغرى، ارتباط شيعيان با امام به كلى قطع نبود و آنان، به گونه‏اى خاص و محدود، با امام ارتباط داشتند.
در طول اين مدّت، افراد مشخصى به عنوان «نايب خاص» با حضرت در تماس بودند و شيعيان مى‏توانستند به وسيله آنان مسائل و مشكلات خويش را به عرض امام برسانند و توسط آنان پاسخ دريافت دارند و حتى گاه به ديدار امام نائل شوند. از اين رو مى‏توان گفت در اين مدّت، امام، هم غايب بود و هم نبود.
اين دوره را مى‏توان دوران آماده سازى شيعيان براى غيبت كبرى دانست كه طى آن، ارتباط شيعيان با امام، حتى در همين حد نيز قطع شد و مسلمانان موظف شدند در امور خود به نايبان عام آن حضرت، يعنى فقيهان واجد شرائط رجوع كنند.
اگر غيبت كبرى يك باره و ناگهاني رخ مى‏داد، ممكن بود موجب انحراف افكار شود و ذهن ها آماده پذيرش آن نباشد. اما گذشته از زمينه سازي هاى مدبرانه امامان پيشين، در طول غيبت صغرى، به تدريج ذهن ها آماده شد و بعد، مرحله غيبت كامل آغاز گرديد.
اما مطلبي كه بيان نموديد بيشتر مطالب ذوقي و شبيه سازي با مسئله غيبت (صغري و كبري ) بوده و فاقد استناد روايي معتبر است. مگر آن كه آمادگي جهاني را كه در روايات به آن اشاره شده تعبير به ظهور صغرا كنيم.
البته اين مسئله مورد نقد برخي از محققان نيز قرار گرفته است.
پي نوشت:
1. كافي، شيخ كليني، تحقيق علي أكبر غفاري، چاپ چهارم، سال چاپ 1365 ش، ناشر دار الكتب الإسلامية - تهران، ج 1، ص 340، ح 19.
موفق باشید.