کم خوری ائمه

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
1- قدرت بدني داشتن ملازمه اي با مصرف مواد غذائي زياد ندارد. بلكه برعكس اگر در مصرف مواد غذائي زياده روي شود. (همانگونه كه جامعه ما و جوامع ديگر به آن مبتلا هستند) نه تنها به قدرت بدني فرد افزوده نمي شود كه باعث بروز بيماري هاي متعددي نيز مي شود. چه بسيار افرادي كه به واسطه زياده خوري باعث از كار افتادن قلب و ريه و كبد و .... خود شده اند. از طرف ديگر افرادي كه از اسراف در استفاده از مواد غذائي پرهيز مي كنند از قدرت بدني و سلامتي جسماني برخوردارند. اين مساله در علم پزشكي نيز واضح و ظاهر است.
2- يكي از عوامل تقويت بنيه بدني ، فعاليت بدني است. اعم از ورزش كردن و يا كار هاي مختلف بدني مانند كشاورزي و باغداري و ... . ائمه عليهم السلام نيز عموما از اين نوع فعاليتها دوري نمي كردند و هميشه مشغول به فعاليت و كار و تلاش بودند.
3- اين گونه نبوده است كه ائمه عليهم السلام تمام طول عمر و حيات خود را از خوردن پرهيز مي كردند. بلكه آنها نيز مانند افراد ديگر از نعمات مادي كه خداي متعال براي انسانها مهيا كرده است استفاده مي كردند و نيروي لازم را به بدن خود مي رساندند. بله همانطور كه عرض شد از اسراف در تغذيه خودداري مي كردند. همانگونه كه توصيه قرآن كريم نيز براين است.«وَ كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ »"و (از نعمتهاى الهى) بخوريد و بياشاميد، ولى اسراف نكنيد كه خداوند مسرفان را دوست نمى‏دارد."(1)
مواردي كه از پرهيز هاي غذائي غير معمول نقل مي شود ، موارد معدودي هستند كه نمي توان به كليت زندگي آن بزرگواران تعميم داد.
4 - يكي از عوامل تخريب نيروي جسماني و تضعيف بنيه بدني، گناه است كه همانطور كه در روح اثر مخرب مي گذارد بدن انسان را نيز دچار ضعف او انحطاط مي سازد. گناهاني مانند حسد و برخي گناهان جسماني از اين قبيل مي باشند. همانطور كه از حضرت امير(ع) نقل شده است كه مي فرمايد: شگفتا كه حسودان از سلامتى خود غافل مانده ‏اند.(2)
از طرف ديگر از آثار اعمال صالح و نيك علاوه بر تقويت و تكامل روحاني انسان، سلامت جسماني نيز مي باشد. و از آنجا ما مي دانيم ائمه عليهم السلام انسانهاي معصومي بودند يعني از تمام گناهان دوري جسته و به اعمال نيك و صالح مبادرت مي ورزيدند، طبيعي است كه آثار اين معصوميت خود را نيز به صورت كمال روحي و قوت جسماني، برخوردار باشند.
5- تمام قوت بدني و قدرت جسماني ائمه عليهم السلام نشات گرفته از مواد غذائي مصرفي آنها نبوده است. بلكه به خاطر مسووليت ويژه آنها كه در جامعه بر عهده دارند و وظيفه امامت و رهبري جامعه اسلامي را به دوش مي كشند كه مستلزم وجود شجاعت و نيروي بالا علاوه بر جنبه هاي روحاني و معنوي بالا، مي باشد خداي متعال قدرت هاي جسماني بالائي به ايشان عنايت فرموده است كه در مقايسه با ديگر انسانها كه چنين مسووليتي ندارند، از نيروي بالائي بهره مي برند.
وقتي از حضرت امير المومنين(ع) سوال شد كه شما در قلعه خيبر را با چه نيروئي به تنهائي از جاي خود كنديد؟ حضرت در پاسخ فرمود:« من اين كار را با بازوانى كه از كنار سفره غذا تغذيه نموده و نيرومند شده است نكردم، بلكه اين كار را با قدرت الهى انجام دادم.»(3)
در نهايت به پاسخي كه خود اميرالمونين به اين سوال دادند اشاره مي كنيم كه فرمودند:
« چنان بينم كه گوينده شما بگويد: اگر پسر ابو طالب را خوراك اين است، ناتوانى، او را از كشتن همآوردان بنشاند، و از جنگ با دلاور مردان بازماند. بدانيد درختى را كه در بيابان خشك رويد شاخه سخت‏تر بود، و سبزه‏هاى خوشنما را پوست نازكتر ».(4) يعني كسي كه در سختي ها رشد كرده و بدن خود را به بهترين خوراك ها عادت نداده توانايي بدني كامل تر و مقاومت بيشتري خواهد داشت.
پي نوشت ها:
1. اعراف (7)، آيه 31.
2. نهج البلاغه، حكمت 226.
3. علامه مجلسي، بحارالانوار، بيروت، موسسه الوفاء ، 1404 هـ.ق، ج 21، ص 26.
4. نهج البلاغه نامه 45.
موفق باشید.