تاریخ

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
شايد بتوان براي برخي از اين داستان ها و افسانه ها واقعيتي پيدا كرد. اما بيشتر آنچه موجود است افسانه سرايي است و واقعيت ندارد.
در كلمات اهل بيت از اين گونه مطالب ديده نمي شود. اما گاهي نويسندگان اسلامي تحت تاثير اين گونه مطالب قرار گرفته وازآنان بهره برده اند. در متون روايي از افسانه هاي ايران باستان خبري نيست. اما در تاريخ به برخي از آنها اشاره شده است.
افسانه واساطير در اسلام:
از افسانه در ادبيات قرآني و اسلامي تعبير به اساطير شده است.
دانشمندان واژه‏شناس اساطير را به سخنانى كه هيچ ربطى به چيزى‏ندارند تعريف كرده‏اند و افزوده‏اند: اساطير الاولين، يعنى آن سخنان شگفتى كه ازپيشينيان نوشته باشند و آن درباره سخنى به كار مى‏رود كه از هم گسيخته باشد.(1) اساطيرالاولين‏ در ترجمه فارسى به افسانه‏هاى نبشته پيشينيان‏ ترجمه شده است.(2)
اسطوره قصه‏گونه‏اى است كه طى توالى نسلها بر سر زبان‏ها نقل مى‏شود. كه پديده‏هاى طبيعت و همچنين آيين‏ها و عقايد موروثى را به نحوى غالبا ساده تبيين‏مى‏كند. در اسطوره مرز دنياى عينى و ذهنى به هم مى‏ريزد. زمان واقعى عينيت‏ خود را از دست مي دهد و به زمانى ذهنى تبديل مى‏شود. اسطوره را بايد داستانهاى نيمه واقعى‏دانست.... آنچه مهم است صحت تاريخى داستان نيست; بلكه مفهومى است كه براى ‏معتقدان آن در بردارد.(3)
بر گرفته از صحيفه مبين، تابستان 1378 - شماره 19
پي نوشت ها:
1. خليل بن احمد فراهيدي، العين، واژه اسطوره، ص 373، دايره المعارف قرن عشرين، فريد وجدى، بيروت، ج 5، ص 128.
2. لسان التنزيل، مهدي محقق تهران، ناشر: بنگاه ترجمه و نشر كتاب،1344، ص 26.
3. اساطير و فرهنگ ايراني در نوشته‏هاي پهلوي نويسنده رحيم عفيفي ناشر توس سال نشر 1383، ص 13.
موفق باشید.