وبلاگ نویسی

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
كار شما كار مفيدي است و همانطور كه از اول نيت كرده ايد و اين كار را ذخيره اي براي قيامت خود دانسته ايد موثر خواهد بود. اما لازم است چند نكته را براي تذكر عرض كنيم:
اينكه فكر مي كنيد كارتان منافقانه است به دليل پاكي دل شماست چرا كه از اين نكته رنج مي بريد كه چرا به حرفي كه به ديگران مي زنيد خودتان عمل نمي كنيد. و مطمئن باشيد كلام و نوشتار شما زماني تاثير زيادتري خواهد داشت كه خودتان عامل به آن باشيد. اگر كاري را كه به ديگران مي گوييم خودمان انجام ندهيم فقط اطلاعاتي را در اختيار آنها گذاشته ايم و تاثيرش كم خواهد بود. پيامبر اكرم نيز وقتي خودشان خرما خورده بودند آن كودك را از خرما خوردن نهي نكردند چرا كه مي خواستند زماني او را نهي كنند كه خودشان خرما نخورده باشند تا تاثير كلام و حرفشان بيشتر باشد.(1) در ضرب المثلهاي ما نيز همين عمل پيامبر آمده تا در خاطر افراد جامعه باقي بماند.( رطب خورده منع رطب كي كند؟)
نكته ديگري كه بايد عرض كنيم اين است كه در انتخاب مطالبتان بايد مراقب باشيد كه دروغ و يا كج فهمي ديگران را بيان نكنيد. چرا كه همه ما ميدانيم در سايتهاي اينترنتي هر نوع حرفي زده مي شود و دروغ و راست آن با هم آميخته است. پس بايد مراقب انتخابهايتان باشيد. در روايات ما آمده است: (كفي بالمرء جهلا ان يحدث كل ما سمع) : در ناداني يك فرد همين بس كه هر چه را مي شنود( بدون در نظر گرفتن راست يا دروغ بودنش) براي ديگران نقل مي كند.(2)
اما اينكه آيا بايد منبع حرفهاي خود را ذكر كنيد يا نه، بستگي به منبعي دارد كه مطالب را از او برمي داريد. اگر در آنجا نسخه برداري و استفاده از مطالب را مشروط به اجازه يا ذكر منبع كرده شما نيز بايد در وبلاگتان ذكر كنيد. اما اگر چيزي در اين زمينه گفته نشده شما نيز موظف به انجام كار يا گرفتن اجازه نيستيد.
پي نوشت ها:
1 . سيد حسن موسوي، آب و سراب، نشر نويد، چاپ 1، ص 86.
2 . محمدي ري شهري، منتخب ميزان الحكمه، نشر دارالحديث، چاپ دوم 1387، ص 127.