خلقت آفرینش

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
قرآن در مواردي كه سخن از ذات خدا است يا دعوت به توحيد و يكتاشمردن و يكتاپرستي است يا سخن از كارهايي است كه خود خدا بدون واسطه انجام مي دهد و واسطه در آن مقام راه ندارد، از خدا با ضمير متكلم وحده "انا ، هو، آياي ، انّي" ياد كرده :
إِلاَّ الَّذينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحيمُ ( بقره (2) آيه 160 )
نَبِّئْ عِبادي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحيم ( حجر (15) آيه 49)
و ...
در موارد ديگر كه سخن از افعال خدا است كه توسط وسائط و عواملي كه قرار داده صورت مي گيرند، با لفظ متكلم مع الغير از خدا ياد شده است.
گاهى به جهت اهميت دادن به موضوع مهمى مانند اعلام حفظ و نگه دارى قرآن از تحريف آن را با ضمير جمع بيان مي كند:
انّا نحن نزّلنا الذّكر و انّا له لحافظون (حجر (15) آيه 9) ما قرآن را نازل كرديم و خود آن را حفظ مى كنيم».
گاهى جمع آوردن ضمير فقط براى گراميداشت و تعظيم است،
گاهي با خطاب مستقيم با پيامبر و بندگانش صحبت مي كند و گاهي لازم بوده از باب تعظيم خود ، با آنان غايبابنه سخن بگويد و گاهي آنان را كوچكتر از آن شمرده كه خطابشان كند و ...
گاهي مشركان مورد خطابند تا تهديد صريح تر باشد و گاهي خطاب را به پيامبرش متوجه مي كند تا اعلام كند آنان كوچكتر از آنند كه مخاطب باشند و ...
اين ها اسلوب هاي متفاوت كلام است كه علم معاني و بيان متصدي تشريح و بيان و تعيين مواضع آنها است تا كلام در نهايت فصاحت و بلاغت و اثر گذاري باشد.
قرآن آميزه اي از "معارف و احكام" با "موعظه و اخلاق" و "تعليم كتاب و حكمت" با "تربيت و تزكيه نفوس"و پيوند زدن مسائل نظري با عملي و مسائل اجرايي با ضامن اجراي آن است. اين آميزه بديع در كتب مرسوم يافت نمي شود.
قرآن چون كتاب نور و هدايت است، لازم ديده مطلب واحدي را در مناسبت هاي مختلف از زاويه هاي متفاوت و به بيان هاي متمايز مطرح كند تا اثرگذاري بيش تري داشته و خسته كننده نباشد.
حتي در قرآن سياق و خطاب را يكسان نمي گذارد كه شنونده گرفتار يكساني و خستگي شود. بلكه به ناگاه از خطاب به غيبت يا از غيبت به خطاب متوجه مي شود.ضماير را يا حتي اعراب و لحن كلام را تغيير مي دهد تا خواننده متوقف شده و به تامل بگرايد و نتيجه بگيرد و هدايت بپذيرد.
موفق باشید.