ارحام به معناي وسيع ، كليه افرادي را كه در يك نسب و ريشه باهم شراکت و پيوند دارند و به اصطلاح هم خون هستند، شامل ميشود.
چون در شرع مقدس معنی خاصی برای رحم ذکر نگردیده پس مراد همان معنی عرفی آن است که عبارت از مطلق اقارب است به معنی خویشاوندان پدری و مادری هر چند به چند واسطه باشد و همچنین خویشاوندی از طریق اولاد.(1)
علاوه بر اين كه پدر و مادر، برادر و خواهر، پدر بزرگ و مادر بزرگ، دايي و خاله، عمو و عمه جزء ارحام درجه يك محسوب ميشوند، افراد ديگري نظير فرزندان آنها با هر چند واسطه نيز جزء ارحام به حساب ميآيند.
برادر زاده، خواهر زاده، پسر عمو، پسر خاله، پسر عمه، پسر دايي، دختر عمو، دختر خاله و... ارحام انسان هستند، زيرا منشأ آنها به يك ريشه بر ميگردد. رحم در اصطلاح به ريشه و اصل گويند.
پی نوشت:
1. شهید آیت الله سید عبد الحسین دستغیب-گناهان کبیره-قم دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم-بهار 1376،ج اول ، ص148.
