غنيمت بدست آوردن چيزي است بدون سختي - پس چرا به سودی که با مشقت بدست آمده خمس تعلق می گیرد؟

به نام خدا
سلام. سوالی درمورد معنی لغوی خمس و به طبع آن سودی که برآن خمس تعلق می گیرد داشتم.
برای لغت غنیمت معانی مختلفی نقل شده که من تعدادی از آنها را در زیر آورده ام:

هنگامی که به لغت مراجعه می کنیم این واژه، مخصوص غنیمت جنگ نیست بلکه به معنی استفاده و کسب یک چیز است خواه بدون زحمت یا با زحمت اندک. استعمال های عادی ما هم به همین شکل است. می گوییم غنمت فلان شیء یعنی بدون زحمت و به آسانی به آن دست یافتم.
خليل فراهيدى مي‌گويد: الغنم الفوز بالشى فى غير مشقة و الاغتنام انتهاز الغنم. العين: ماده غنم. غنيمت بدست آوردن چيزي است بدون سختي واغتنام به معني استفاده از غنيمت است.
ابن فارس مي‌گويد: غنم اصل صحيح واحد يدل على افادة شى لم يملك من قبل ثم يختص بما اخذ من المشركين. مقاييس اللغة، ماده غنم. غنم مصدري است که معناي آن فايده بردن از چيزي است که قبل از آن مالکش نبوده است. سپس مخصوص شد به آنچه از مشرکين گرفته مي شود. ابن منظور مي‌نويسد: الغنم الفوز بالشىء من غير مشقة. لسان العرب ، ماده غنم.بدست آوردن چيزي است بدون مشقت و...
بسيارى از مفسران كه در زمينه اين آيه به بحث پرداخته‏ اند صريحا اعتراف كرده ‏اند كه غنيمت در اصل معنى وسيعى دارد و شامل غنائم جنگى و غير آن و به طور كلى هر چيزى را كه انسان به دون مشقت فراوانى به آن دست يابد مى‏ شود.
"غنيمت" معنى وسيعى دارد و به هر گونه در آمد قابل ملاحظه‏اى گفته مى‏ شود اين كلمه "در نهج البلاغه" در موارد زيادى به همين معنى آمده است، در خطبه 76 مى‏ خوانيم" اغتنم المهل"،" فرصت‏ها و مهلت‏ها را غنيمت بشماريد". و در خطبه 120 مى ‏فرمايد"من اخذها لحق و غنم"‏ كسى كه به آئين خدا عمل كند به سر منزل مقصود مى‏رسد و بهره مى‏برد" در نامه 53 به مالك اشتر مى‏فرمايد:"و لا تكونن عليهم سبعا ضاريا تغتنم اكلهم"‏: در برابر مردم مصر همچون حيوان درنده‏اى مباش كه خوردن آنها را غنيمت و در آمدى براى خود فرض كنى". و در نامه 45 به عثمان بن حنيف مى‏فرمايد:"فو اللَّه ما كنزت من دنياكم تبرا و لا ادخرت من غنائمها وفرا" به خدا سوگند از دنياى شما طلايى نياندوختم و از غنائم و در آمدهاى آن اندوخته‏اى فراهم نكردم".
و در نامه 41 مى‏خوانيم: "و اغتنم من استقرضك فى حال غناك‏" هر كس در حال بى ‏نيازيت از تو قرضى بخواهد غنيمت بشمار." و نظير اين تعبيرات بسيار فراوان است كه همگى نشان مى ‏دهد" غنيمت" منحصر به غنائم جنگى نيست.

با توجه به معانی مختلفی که آورده شده است ، به نظرم می توان گفت که غنیمت منفعت یا سودی است که به نوعی آسان بدست می آید. وبا توجه به مصادیق آن مثل معادن و غواصی و ادوات جنگی و... می توان اضافه کرد که حتی اگر هم غنائم به آسانی بدست نیایند، قطعا ارزش زیادی در آن زمان یا مکان دارند ویا به نسبت هزینه و تلاشی که برای کسبشان صرف می شود ارزش زیادی دارند. با این اوصاف غنیمت حالت خاصی از سود است؛ بطوری که یک لنگه کفش در بیابان یا یک معدن طلا را می توان غنیمت شمرد چون ارزشی بیش از معمول یا انتظار برای ما دارند. (شاید به همین خاطر است که درصد خمس بیش از درصد تعیین شده برای زکات است ، چون آنچه را انسان راحتتر به دست می آورد راحتتر می تواند از آن دل بکند؛ و انصاف هم همین است که از سودی که راحت کسب شده یا ورای نیازو انتظار است بیشتر از سودی که به سختی کسب شده گرفته شود.)
بنده به ادبیات عرب آشنایی ندارم ولی وقتی مشاهده می کنم که در معنی کلمه ی غنیمت ذکر می شود که " به معنی استفاده و کسب یک چیز است خواه بدون زحمت یا با زحمت اندک" است ، یقین دارم که عرب برای کسب یا سودهای عادی و معمول هم لغتی داشته ودارد. حال سوال من این است که چطور مازاد مصرف سالانه را غنیمت به حساب می آورند؟
این سوال را از یک کارشناس دینی دیگر نیز پرسیدم. ایشان درجواب به چند حدیث اشاره کردند. من هم قبول دارم که بسیاری از دستورات آمده درقرآن را پیامبر اسلام (ص) واهل بیت (ع) برای مردم تبیین می فرمودند ( مثل نماز) اما این را هم می دانم که هر حدیثی که با قرآن مطابقت نداشته باشد ، حدیث صحیحی نیست ( و حدیث جعلی هم کم وارد دین نشده است). به نظر بنده بین سودی های چشم گیر(غنیمت) و مازاد مصرف سالانه ی فردی که آنرا با مشقت پس انداز کرده تفاوت بسیاری هست و امکان ندارد عرب به هر دونوع سود غنیمت بگوید. اگر عرب به هر نوع سود یا کسبی غنیمت می گفت ، دیگر مشاهده نمی شد که چندین لغت شناس غنیمت را محدود به کسب بدون زحمت ومشقت کنند چراکه درآن صورت از نظر عرب سود سود بود، چه کم چه زیاد، چه راحت به دست آمده باشد چه سخت. در سخنان حضرت علی (ع) که آورده شد هم آشکار بود که غنیمت منفعت قابل توجهی است ( نه سود ومنفعتی کم یا معمولی ). پس قطعا غنیمت به کسب یا سود عادی گفته نمی شده است.

حال این سوال مطرح است که چطور ممکن است سودی که چشم گیر و قابل توجه نیست و به عبارتی غنیمت نیست ، و با مشقت به دست آمده ، بعد از یکسال برای فردی که قطره قطره آنرا جمع کرده غنیمت شود؟! فرضاً کارگری را که روزانه مثلاً 10000 تومان مازاد مصرف دارد و درانتهای سال مازاد مصرفش می شود 3650000 را درنظر بگیرید. آن ده هزارتومان سودی نیست که بی مشقت بدست آمده باشد پس طبق نظر لغت شناسان ( وکاربرد این لغت در نهج البلاغه و معنی عرفی غنیمت ) به آن غنیمت نمی گویند. پس چگونه بر سودی که غنیمت نیست خمس تعلق می گیرد؟!
با تشکر از وقت و حوصله ای که صرف نمودید.
منتظر نظرات و راهنمایی شما هستم.