از نظر اسلام قطع رَحِم (عدم ارتباط با وابستگان) گناه كبيره است و در هيچ وضعي روا نيست. امام صادق(ع) ميفرمايد: "حق الرحم لا يقطعه شيء؛ حق رحم را هيچ چيزي قطع نميكند.(1) بنابر اين افراد خانواده هرچند از نظر اعتقادي يا اخلاقي مشكل داشته باشند، نميتوان با آنها قطع رابطه كرد، ولي ميتوان رابطه را به حداقل رساند.
صله رحم به وسيله تلفن و نامه ومانند آن هم ممكن است، زيرا هدف آگاه بودن از حال اقوام است و لازم نيست حتماً با رفتن به منازل آنها صورت گيرد. امام علي(ع) فرمود: "صله رحم كنيد گرچه با سلام كردن باشد".(2)
البته اگر انسان بتواند در ديدار با چنين خويشاونداني ایشان را نصيحت كند و امر به معروف و نهي از منكر نمايد يا در ديدار با آنها تأثير بهسزايي در تغيير رفتار و كردارشان بدهد، بايد به وظيفه خود عمل نمايد. با رفت و آمد و صله رحم اين وظيفه(امر به معروف و نهی از منکر) انجام ميشود و به سلام و عليك و تلفن نبايد بسنده كرد. مشاهده شده است بسياري از خويشان (كه به ظاهر اهل صلاح نيستند) با رفت و آمد و نصيحت تغيير كردهاند. البته همه اينها در صورتي است كه خود شخص يا خانواده از رفتارهاي نادرست ديگران متأثر نشوند كه در اين صورت، حفظ دين و اعتقاد و ايمان خود، ضروريتر است.
پی نوشت ها:
1. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 هجرى شمسی، ج2، ص 157 .
2. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 هجرى شمسى، ج2، ص 155 .
