با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
در مورد گفتمان مردانه قرآن ميگوييم: زبان قرآن عربي است. زبان عربي برخلاف زبان فارسي از دو نوع ضماير مذكر و مؤنث برخوردار است. عربها در اموري كه مخصوص زنان باشد، واژگان مؤنث و در امور مخصوص مردان، واژگان مذكر را بيان ميدارند. به جز اين دو مورد، در دو مورد ديگر، يكي در اموري كه بين زنان و مردان مشترك باشد و ديگري در اموري كه جنسيت در مورد آن ها اصلاً مطرح نيست، مانند خدا و فرشتگان، از ضماير و واژگان مذكر بهره ميگيرند؛ يعني در سه حالت از چهار حالت مذكور از الفاظ مذكر و تنها در يك حالت از لفظ مؤنت بهره ميگيرند.
بديهي است كه هر كتابي بخواهد با اين زبان نوشته شود، اگر چه كتاب الهي باشد، بايد از قواعد آن زبان پيروي كرده و بر آن ساختار باشد . نمي تواند بر اساس قواعدي باشد كه براي مردم آن زبان مأنوس نيست؛ چون در اين صورت اصل هدف آن كتاب (قرآن ) كه فهم مردم باشد، برآورده نخواهد شد.
بنابراين، قرآن به مقتضاي اين كه به زبان عربي نازل شده است، با همين گفتمان سخن ميگويد. همگام با قواعد عربي در سه حالت از ضماير و واژگان مذكر و در يك حالت از واژگان مؤنث بهره ميگيرد.
پس يكي از جاهايي كه ضمير مذكر به كار مي رود ، موردي است كه مذكر و مؤنث در آن راه ندارد، از جمله خدا و اسامي خدا كه موجودي است واجب بالذات و مطلق كه شريك و نظير و رقيب و همسر و جنسيت ندارد. به اقتضاي زبان عربي كه زبان قرآن است، در مورد خدا بايد از لفظ مذكر استفاده شود، نه بدان جهت كه خدا مذكر حساب مي شود يا از مؤنث بودن بدش مي آيد و متنفر است و... ؛ بلكه صرفا بدين دليل كه او وجودي است كه جنسيت در او راه ندارد.
پس وقتي گفته مي شود الله مذكر است منظور لفظ و كلمه الله است . مانند اين كه در عربي با لفظ شمس (به معناي خورشيد) معامله مونث مي شود. آيا مي توان گفت كه خورشيد واقع شده در آسمان هم مونث است؟
موفق باشید.
