با سلام وعرض ادب
طاعات و عباداتتان قبول درگاه حق.
در موردخدواند آیه ای وجود دارد که در نماز غفیله می خوانیم و عنده مفاتح الغیب لا یعلمها الا هو و..... که حتی برگی بدون دانستن او بر زمین نمی ریزد و آن چیزی که در اعماق دریها و آبها می گذرد او می داند. چه برسد به ان چیزی که در دل بندگانش می گذرد ودر این شکی نیست.
در مورد ارواح طیب وطاهر ائمه معصومین علیهم السلام هم آیا این طور هست که محبین وشیعیانشان اگر لحظه ای به فکر آنها بیفتند ومتوسل شوند انها هم متوجه شده وبه انها توجه می کنند؟
گاهی مثلا پیش می آید که اصلا در حال پیاده روی در خیابان هستم و پارچه نوشته ای را می بینم که متوسل به یکی از ائمه معصومین شده وبی اختیار در ان لحظه متوجه آن معصوم شده و ابتدا سلا م به آن حضرت کرده و در صورت حفظ بودن صلوات خاصه ایشان را می خوانم و در دل دعامی کنم و حاجتم را از ایشان می خواهم.
آیا بدون خواندن زیارات آن حضرات و در حد توجه قلبی وسلام به معصومین انها هم متوجه ما میشوند ودعای ما را می شنوند؟ یا حتما باید در مکان زیارتی باشیم و یا در مکان بارگاه آن ائمه باشیم تا به ما توجه کنند.
البته اگرخودمان جایی برای توجه ائمه معصومین به خودمان باقی گذاشته باشیم.
روز عرفه التماس دعا
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
در اين رابطه اصل كلي در نامهاي كه از ناحيه مقدس امام عصر(ع) رسيده چنين آمده است:
«فإنّا يحيط علمنا بأنبائكم، ولا يعزب عنّا شيء من أخباركم، و معرفتنا بالزلل الذي أصابكم؛(1) به اخبار شما علم داريم و هيچ چيز از اخبار شما بر ما پوشيده نيست. از لغزش و كاستيهاي عملكرد شما آگاه هستيم.»
از اين روايت بدست مي آيد كه حضرت از احوال مومنين آگاه مي شود و چيزي از امور آنها براي او پشيده نيست و از اطلاق اين جمله مي توان بر اطلاع آن حضرت از خواستهاي قبلي مومنين نيز استفاده نمود. چون حرف و خواسته هاي نهفته در دل آنان نيز جزء احوال آنها محسوب مي شود.
اما در مورد آگاهي از توجه قلبي انسان ها مي توان از طريق مظهريت ايشان از اسماء الهي چنين امري را براي آن حضرت ممكن دانست؛ چون اين بزرگواران مظهر اسماء الهي اند و بر اساس اين آموزه وحياني(خداوند از آنچه در دل ها مخفي است آگاهي دارد)(2) مي توان گفت ائمه(ع) به عنوان مظهر اين صفت خداوند از اسرار دروني افراد مي توانند آگاه باشند گرچه فرد آن را بر زبان نياورد.
بخصوص اين كه از برخي روايات به دست ميآيد كه علم ائمه(ع) به گونهاي بود كه هرگاه ميخواستند از چيزي آگاه شوند، خداوند آن ها را از آن آگاه ميفرمود. مثلاً در روايتي آمده:
«اِذا أراد الإمام أن يعلم شيئاً أعلمه الله ذلك؛(3) هرگاه امام بخواهد چيزي را بداند، خداوند او را از آن آگاه ميسازد». از اين روايت نيز ممكن است بدست آيد كه اگر امام بخواهد خداوند او را از حرف دل مردم آگاه مي كند.
بعلاوه در حالات ائمه (ع) در روايات نقل شده كه از آنچه در ضمير باطن افراد مي گذشته خبر داده اند. مثلا در روايتي آمده در مناظره امام صادق (ع)با مردي شامي بعد از گفتگو ي مفصل امام با آن مرد فرمود آيا شما را خبر دهيم كه در سفر از شام تا اينجا بر توچه گذ شته و هم اكنون چه سخناني در دل داري؟ آن گاه حضرت جزئيات از ماجراي سفر او را و حرف هاي كه در دل دارد برايش بيان نمود، بعد مرد شامي شگفت زده شده به امامت و وصايت او ايمان آورد (4)از اينگونه روايات بدست مي آيد كه ائمه از جمله حضرت مهدي از حرف هاي دل افراد نيز آگاه است. گرچه بر زبان نياورده باشد.
پينوشتها :
1. بحار الانوار، نشر دار الاحياء التراث العربي، بيروت 1403ق، ج 23، ص ،175، ح 53.
2. غافر،(40) آية 19.
3. كليني، اصول كافي، نشر دار الكتب الاسلاميه تهران 1380 ق، ج 1، ص 258، حديث 3.
4. همان، ج1، ص173.
موفق باشید.
