سلام.در حدیثی آمده: "إِنَّمَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اثْنَتَيْنِ اتِّبَاعَ الْهَوَى وَ طُولَ الْأَمَل "آیافکر کردن به نعمتهای بهشتی و آرزوی رسیدن به آنها مصداق آرزوهای دور و دراز (طول امل )است که افراد را از آن نهی کرده اند یا خیر؟
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
بىشك، در وجود انسان غرايز و اميال گوناگونى وجود دارد كه همه آنها براى ادامه حيات ضرورى است، اما مسألهاى كه بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه اگر اين غرايز از حدّ خود تجاوز كنند و بر وجود انسان حاكم شوند و زمام اختيار را از دست او بگيرند اين نوعى بت پرستى است كه از تمام انواع بت پرستى خطرناكتر است.
قرآن مجيد مىفرمايد:
أ رَأيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إلهَهُ هُويهُ أ فانْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكيلا. (1)آيا تو مىتوانى كسى را كه هواى نفس خويش را معبود خود قرار داده است [هدايت كنى يا] به دفاع از او برخيزى؟ گمراهترين انسان كسى است كه تمايلات خويش را با هدأيتهاى الهى پيوند نزده باشد:
... وَ مَنْ اضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَواهُ بِغَيْرِ هُدىً مِنَ اللّهِ...... (2)كيست گمراهتر از آن كه از هواى نفس خويش پيروى مىكند بى آنكه از هدايت خداوند برخوردار باشد؟... چه آنكه متابعت هواى نفس نتيجهاى جز گمراهى و ضلالت نخواهد داشت، چنانكه مىفرمايد:
... و لا تَتّبِعِ الهَوى فيُضِلَّكَ عَنْ سَبيلِ اللّهِ...از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از راه خدا منحرف مىكند.
با هوى و آرزو كم باش دوست چون «يضلّك عن سبيل اللّه» اوست
هوى پرستى اساس همه ابتلائات است.
هوى پرستى نه همگام دين و نه همراه عقل است، چنانكه حضرت على(ع) فرمود
لا دين مع هوى.«» و لا عقل مع هوى(3)
بنا بر اين، انسان بايد آرزوهاى خويش را كنترل كند كه براى هر چيزى حدّى مقرّر شده كه اگر از آن حد خارج شود از نظر اسلام نكوهيده و نا پسند است.
امام صادق(ع) فرمود:
ما من شيء إلا و له حدّ(4)
هيچ موجودى نيست مگر اينكه براى آن حدّ مخصوصى قرار داده شده است
آرزو هم اگر با حساب و اندازه باشد خوب است به قول مولوي
آرزو بد نيست طغيانش بد است هست دريا خوب و طوفانش بد است
گر چه هر ميلى همايون مركبى است خارج از اندازه جولانش بد است
مايه آبادى و هستى است آب سهمگين سيل خروشانش بد است
سردى و گرمى جهان را لازم است شدّت بيجا و بحرانش بد است
بود اندازه هر چيز است خوب چون كه شد خارج ز ميزانش بد است
بنا بر اين آرزوي نعمتهاي بهشتي اگر همراه با اعمالي باشد كه در آموزه هاي اسلامي زمينه ساز آن معرفي شده است بسيار خوب است و باعث رشد معنوي انسان م شود. اما اگر آرزوي تنها باشد. نتيجه اي براي انسان نخواهد داشت، بلكه مايه غرور و خود فريبي او خواهد شد .(5)
1. سوره(25) فرقان، آيه 43
2. سوره(28)قصص، آيه 50
3. ليثي واسطي، علي بن محمد، عيون الحكم و المواعظ، دارالحديث، ص 531.
4. كليني، الكافي، الاسلاميه، ج 2، ص 498
5 . مهدوي كني، نقطه هاي آغاز در اخلاق عملي، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، ص 31.
موفق باشید.
