از خدا دور شدم

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
بدانيد كه هيچ گناهي نيست كه قابليت بخشش نداشته باشد، فقط بايد توبه كنيد و راه هاي ترك گناه را ياد بگيريد،و آن گناهان را ترك كنيد، در صورت توبه خداوند توبه پذير است.
توصيه ما اين است هر بار گناه كرديد سريع توبه كنيد، و اگر بارها هم توبه شكسته ايد، باز هم بلافاصله بعد از گناه توبه كنيد و خود را در آغوش خدا بياندازيد چرا كه به فرموده امام صادق(ع) خدا چنين فردي را كه زياد توبه مي كند دوست دارد: إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعَبْدَ الْمُفَتَّنَ التَّوَّاب(1)
خداوند عبدي كه دچار فتنه شده زياد توبه مي كند دوست مي دارد.
و بدانيد يكي از راه هاي شيطان براي غرق شدن در معاصي اين است كه به انسان القاء مي كند كه تو ديگر خيلي بد شدي و خيلي گناه كردي، پس ديگر خدا تورا نمي بخشد و توبه ات قبول نيست. پس لازم نيست توبه كني يا نمازت ديگر فائده ندارد يا لازم نيست. نماز بخواني و اين باعث مي شود كه بيشتر از خدا دور شويد، پس به اين القائات توجه نكنيد و بلافاصله توبه كنيد. و هيچ وقت به خاطر هيچ گناهي، نماز را ترك نكنيد، نماز خواندن خود زمينه اصلاح انسان را فراهم مي كند، نماز خواندن به انسان نهيب مي زند و انسان را از زشتي ها باز مي دارد:«إنّ الصلوة تنهي عن الفحشا و المنكر»؛ (2) همانا نماز انسان را از فحشا و منكر بازمي دارد.
طبيعت نماز از آن جا كه انسان را به ياد خدا و نيرومندترين عامل بازدارنده يعني اعتقاد به مبدأ و معاد مي‏اندازد، داراي اثر بازدارندگي از فحشا و منكر است. انسان كه به نماز مي‏ايستد و تكبير مي‏گويد، خدا را از همه چيز بالاتر مي‏شمرد... بدون شك در قلب و روح چنين انساني، جنبشي به سوي حق و حركت به سوي پاكي و جهشي به سوي تقوا پيدا مي‏شود. نماز خود عاملي است براي نزديكي به خداوند و مي تواند كم كاري هاي انسان را جبران كند و همين نماز خواندن كم كم شما را نجات خواهد داد.
به طور كلي مي گويم براي نزديك شدن به هر چيز يا هر كس و صميمي شدن با او رعايت دو نكته لازم است كه اگر باشد صميميت و محبت مي آيد و اگر نباشد باعث دوري از ان خواهد شد. 1_انجام دادن كار هايي كه او دوست دارد و دوري از كارهايي كه از ان كارها بدش مي ايد و متنفر است. 2- كثرت مراوده و ارتباط و رفت و امد با او براي نزديكي به خدا هم بايد اين شرايط رعايت شود يعني اولا كارهايي را كه دستور داده يعني واجبات و را انجام دهيم و كارهايي را كه خوشش مي ايد و انها را دوست دارد ولي برما لازم نكرده، تا حد توان انجام دهيم، و از كارهايي كه نهي كرده يعني محرمات دوري كنيم و كارهايي را كه خوشش نمي آيد، ولي نهي از آنها نكرده يعني مكروهات، سعي كنيم ترك كنيم. چرا كه خدا هم همين را از ما خواسته يعني اطاعت و تبعيت از خودش را «يا ايها الذين امنوا اطيعوا الله» (3) اي كساني كه ايمان اورده ايد از خدا اطاعت كنيد.
و در مرحله بعد براي صميمي تر شدن با خدا بايد ارتباط و توسل خودمان به خدا افزايش دهيم و با كثرت مناجات و اشك و گريه، از ارتباط با او لذت ببريم.
با اين نزديكي به خدا، شفاف تر خواهيد شد و آيينه دل را از زنگارهاي غفلت پاك خواهيد كرد.
البته گناه نكردن خيلي مطمئن تر از توبه كردن است. به طور كلي از كاري كه زمينه و مقدمه گناه كردن شما است دوري كنيد، دوري شما از زمينه گناه، باعث مي شود گناه را ترك كنيد. پس اگرارتباط با فردي يا بودن در مكاني يا در دسترس بودن وسيله اي، باعث گناه شما مي شود، آن را از خود دور كنيد.
براي تداوم داشتن در نماز لازم است فلسفۀ نماز را بدانيد اگر تمايل داشتيد در مكاتبۀ بعدي از ما درخواست كنيد.
پي نوشت ها:
1. ثقه الاسلام كليني، كافي، دار الكتب الاسلاميه، تهران، 1365 ه.ش، ج 2، ص 435.
2. عنكبوت (29) آيه 45.
3. نساء(4) آيه 59.
موفق باشید.