آیا پرداختن به بحث امامت و جانشینی پیامبر باعث اختلاف میان شیعه و سنی نیست ، آیا بهتر نیست این مسئله فراموش شود و مسلمانان برای نابودی آمریکا و اسراییل متحد شوند؟
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
آري امروزه مهم ترين چيز بين مسلمانان،حفظ وحدت و پرهيز از تفرقه است اما ريشه اين تفرقه ها و اختلاف ها به هيچ وجه طرح مباحث علمي و اعتقادي مستدل نبوده و نمي تواند باشد. وحدت به معناي يك دست كردن اعتقادات و يك جور فكر كردن نيست همچنين عقب نشيني از مرزهاي عقيدتي نمي تواند به معني وحدت اسلامي باشد و اساسا چنين چيزي ممكن نيست.
ريشه اين اختلاف ها را بايد در برخي تهمتها و كينه توزي ها و تكفيرها از يك سو، شفاف نبودن باورهاي فرقه اي بخاطر عدم تبادل نظر علمي- اخلاقي از ديگر سو، انگيزه هاي سياسي ضد اسلامي از سوم سو و در نهايت ساده انديشي برخي از مسلمانان متعصب دانست.
اما در مساله امامت، حقيقت آن است كه اين اختلاف بسيار مهم تر، ريشه دارتر و پر فايده تر از يك بحث صرفا تاريخي است.
بحث مهم كه در خور توجه است اين است كه پس از پيامبر اكرمصلى الله عليه وآله مرجعيت دينى و معنوى امّت به چه كسى واگذار شده است؟ مردم مسائل دين خويش را از چهكسى فراگيرند تا دچار گمراهى و ضلالت نشوند؟ شيعه با دلايل محكمى ثابت مىكند كه امامت به عنوان يك منصب الهى -با برخوردارى از علم وعصمت- عهده دار اين مسالهى خطير گشته است و مردم نيز موظف اند به ايشان رجوع نمايند.
توجه داشته باشيد امكان اينكه شيعه و سني در عقائد و ديدگاهها به وحدت نظر برسند، نه قابل تحقق است و نه ضرورت دارد. آنچه مهم است و بايد مورد توجه مسلمانان قرار بگيرد، اين است كه بايد با حفظ عقائد و ديدگاههاي خويش، به جهت مشتركات زيادي كه دارند، در جهت وحدت و يكپارچگي جامعه اسلامي بكوشند و از تفرقه و دشمني نسبت به يكديگر و توهين نسبت به هم پرهيز كنند و در اوضاع حساس كنوني و با اين كه دشمنان فراواني مسلمانان را احاطه كردهاند، از عقل و خرد و سعه صدر و دورانديشي استفاده كنند و در صدد نفي يكديگر نباشند، بلكه يكديگر را تقويت و ياري نمايند. به اميد تحقق چنين روزي.
موفق و موید باشید
