سلام
دئیست اگنوستیک چیست؟

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
دئيسم (خداگرايى طبيعى): دئيست به معناى مشهورش كسى است كه اعتقاد دارد كه خدا جهان را آفريده، ولى از آن پس، به آنچه در جهان مى گذرد عنايتى نداشته و آن را ضبط و مهار عمل كند. دئيست به معناى اصيلش كسى است كه آفريدگارى الهى را تصديق مى كند، ولى منكر هرگونه وحى الهى است و اعتقاد دارد كه عقل بشرى مى تواند به تنهايى هر آنچه را كه در زندگىِ اخلاقى و دينىِ صحيح به دانستنش نيازمنديم، در اختيار ما بگذارد. بنا به اين معنا از «دئيسم»، برخى دئيست ها معتقد بودند كه خدا جهان را از روى عنايت ضبط و مهار مى كند و آخرش از بهر كيفر و پاداش در نظر مى گيرد حال آن كه دئيست هاى ديگر منكر اين امر بودند. همه دئيست ها همداستان بودند كه عقل انسان يگانه مبنايى است كه مسائل دينى ناچارند به روى آن بنا شوند، و جملگى اين ادعاى متعارف مبنى بر وجود وحى الهى خاصى كه حاوى حقايقى فراتر از عقل انسان است، را رد مى كردند. دئيسم در سده هاى هفدهم و هجدهم، و عمدتاً در انگلستان و فرانسه و آمريكا شكوفا شد.
ايان باربور مى‏نويسد deism: اعتقاد به اينكه عقل انسان مى‏تواند بدون توسّل يا تكيه به الهام، وحى و تعهد به مذهب، به وجود خداوند آگاهى و اذعان داشته باشد. اين قول در عصر روشنگرى (قرن هجدهم) طرفداران بسيارى داشت. سابقه اين نگرش در آثار اومانيست‏هاى دوره رنسانس و حتى پيش‏تر از آن هم، وجود داشته است.»(1)
براي مطالعه بيشتر:
http://www.rasekhoon.net/article/show-53197.aspx
http://www.ensani.ir/fa/content/105629/default.aspx
آگنوستيسم:
آگنوستيسم يا شكاكيت يا ندانم گرائي و لاادريگري، مذهب‌ كساني‌ كه‌ دربارة‌ مسائل‌ ما بعدالطبيعه، و به‌ طور كلي‌ مسائلي‌ كه‌ از دايرة‌ آزمايش‌ انسان‌ خارج‌ است، و با دلايل‌ تجربي‌ و رياضي‌ يا منطقي قابل‌ اثبات‌ نيست، خاموشند و بي‌ آنكه‌ آن‌ را اثبات‌ يا نفي‌ كنند مي‌گويند ما در آن‌ باره‌ چيزي‌ نمي‌دانيم. به كساني كه چنين مذهبي دارند « آگنوستيك » گفته مي شود.
براي مطالعه بيشتر در اين رابطه به نشريه رواق انديشه، شماره 38 مراجعه فرمائيد. اين منبع را در لينك ذيل مي توانيد مطالعه كنيد:
http://www.noormags.com/view/fa/articlepage/1661/108/text
پي نوشت:
1. ايان باربور، علم و دين، ترجمه بهاءالدين خرمشاهى، تهران، مركز نشر دانشگاهى، 1362، ص 25.
موفق و موید باشید