به نام خدا
سلام
واقعا شرمنده ام از نوشتن این نامه و نمی دونم چرا تا الان سر به کوه و بیابون نزاشتم.
جوانی 26 ساله هستم که تا به 1 ماه پیش همیشه در هیئت های حسینی بودم و بدون ریا و خودنمایی به اهل بیت علاقه داشتم و الان هم دارم ولی یک ماه پیش با یک خانمی آشنا شدم و پس از مدتی ما برای اولین بار بیرون رفتیم و آن هم یک زن شوهردار که همیشه به دوستانم در این مورد هشدار می دادم و خودم اینبار دچار این بدبختی شدم.
ما عمل زنا انجام نداده ایم ولی از انجایی که تو روایات خودم و شنیدم زنای دست لمس کردنه و زنای چشم دیدن و ....
و وضعیت زنا کار در این دنیا و اون دنیا چه شرایطی داره.
البته رابطه رو قطع کردم ولی طرف هر از گاهی اسمس می ده و فکرو اعصابه من رو داغون می کنه و به شرایط کاری نمی تونم شمارمو عوض کنم.
من حداقل 4 بار ازش خواستم بخاطر متاهل بودنش این رابطه رو تموم کنیم و اون گفته باشه ولی دوباره زنگ زده و اسمس داده
من محل کارم رو بخاطر این موضوع ترک کردم و دنبال یه کار دیگه هستم چون محل آشنایی ما این محل کار بوده خلاصه بگم که دارم داغون میشم.
مشکل اساسی من در این هست که: اگه نمی دونستم و این کار رو میکردم میتوانستم خودم رو ببخشم ولی با علم این عمل رو انجام دادم و باهاش بیرون رفتم (ببخشید تکرار می کنم زنا نکردم ولی لمس و ...) الان به شدت از خودم نفرت دارم و احساس می کنم همه اندوخته های این 25 سال به باد رفته و اعتباری پیش خدا ندارم البته این رو می دونم که رحمت خدا بسیار زیاد و بخشنده است اما حیاو وجدان (شاید هم شیطان) اجازه نمی ده که یک لحظه فکرم ازاد بشه و دائما به فکر این هستم که یک جوری خودم رو ببخشم ولی نمی تونم.
و مهمترین ناراحتی هم اینکه از امتحان خدا نتونستم سربلند بیرون بیام و می ترسم خدا دیگه از این فرصت ها به من نده برای امتحان و بگه آزموده را دوباره آزمودن خطاست.
خواهشا جوابی بدهید که شامل واقعیت ها باشد و بدانم چه کار باید بکنم.
خیلی ممنون و التماس دعا.
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
جوان عزيز!چه خوب كه به ارزيابي و شناخت خويش همت گماشتي و بر خود چيره آمدي. بدان كه حقيقت توبه، پشيماني است. علامتش، آه و اندوه و حسرتي است كه جانش را فرا مي گيرد. از خوف و بيم آثار گناه رنج مي برد. تا سوز و اندوه و خوف و بيم بر جان كسي نيفتد، توبه كامل حاصل نشده است. در سايه چنان سوز دروني است كه آثار هلاكت بار معصيت از قلب و روح زدوده ميشود. دل، صاف و رقيق مي گردد. در شما اين آثار و نشانه ها به خوبي مشهود است.
وقتي سوز و اندوه و پشيماني، دل را فرا گرفت، شيريني گناه به تلخي مبدل ميشود، به گونه اي كه هرگاه به ياد گناه مي افتد، خاطرش آزرده و دچار عذاب روحي و وجدان مي گردد. چنين حالتي، نشانه توبه و بازگشت انسان به خدا و لطف و رحمت خاص حضرت حق به گناهكار است.
همانگونه كه مي دانيد در روايات عقوبت بسيار شديدي براي ارتباط نامشروع با نامحرم بيان شده، اما عذاب ها و كيفرها براي كساني است كه بر گناه خود اصرار داشته باشند و نخواهند توبه كنند. كساني كه از كارهاي زشت خود پشيمانند و به درگاه خداي مهربان توبه مي كنند، خداوند گناه آنان را مي بخشد. توبه هر گاه واقعي باشد و از اعماق جان برخيزد و انسان از كرده خويش پشيمان شود، مقبول درگاه خدا مي شود و آثار و بركات توبه نمايان مي گردد.
لطف خدا به بنده آن قدر زياد است كه امام صادق(ع) فرمود: "خداوند به داود نبي وحي كرد: بنده مؤمن من اگر مرتكب گناهي شد، ولي پشيمان گشت و توبه نمود و در وقت ياد آوري آن گناه از من حيا نمود، علاوه بر اين گناه او كه ميآمرزم، آن را به حسنه تبديل ميكنم و من خداي ارحم الراحمين هستم". (1)
براي جبران گناهان ريز و درشت، راه روي همه بندگان باز است. اگر از اين گناه توبه كرده ايد، پس از اين، سعي كنيد كه در مسير خواست الهي زندگي كنيد. به رحمت الهي اميدوار باشيد. مطمئن باشيد، نسيم دلنواز عفو و رحمت پروردگاري كريم و رئوف كه توبه كنندگان درگاهش را در شمار محبوب ترين بندگان ميشمرد، شامل حالتان خواهد شد. در ادامه راه و در عنفوان سن پرحرارت و پرطراوت جواني در انديشة ساختن روح و جان خويش باشيد و با عزم و اراده قوي در راه پاكي و كسب رضايت خداوند قدم نهيد.
اين- ابراز پشيماني- گام اول در تحقق توبه است. گام دوم ، عزم و اراده بر ترك و عدم تكرار آن است. از اين فرصت استفاده كرده و از راه رفته به درگاه الهي ابراز پشيماني كنيد. با خدا عهد ببنديد كه مرتكب اين گناه نخواهي شد.
به رحمت الهي اميدوار باشيد. تنها شيطان است كه از درگاه خداوند رانده شده و رجيم است. كَرَم و لطف خداوند چنان وسيع و گسترده است كه اگر فرعون و ساير طاغوت هاي تاريخ هم توبه مي كردند،حق تعالي توبه آنان را مي پذيرفت و از گناه آنان مي گذشت. فراموش نكنيد كه نااميدي از خدا، گناهش از گناهاني كه مرتكب شده ايد بالاتر است.
در صورت تحقق توبه از انسان شكي نيست كه خداوند آن را ميپذيرد. اين بشارت را خداوند در قرآن داده است: «هو الّذي يقبل التوبة عن عباده ويعفو عن السيئات؛(2) خدا است كه توبة بندگانش را ميپذيرد و گناهان آنان را عفو مينمايد». كسي در وفاي به عهد راستگوتر از خداوند است؟ قرآن مجيد وعده داده كه خداوند توبه را از بندگانش ميپذيرد.
اين درگه ما درگه نوميدي نيست صد بار اگر توبه شكستي باز آي
بعد از اين، براي فرار از دام هاي شيطان، راهكارهايي وجود دارد كه در صورت تمايل در نامه بعدي بنويسيد تا بيان كنيم.
موفق و سربلند باشيد.
پي نوشت ها:
1. علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بيروت - لبنان، 1404 ه.ق، ج 6، ص 28.
2. شورى (42) آيه 25.
موفق و موید باشید
