اسما الله

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

ذكر حقيقي يعني يادآوري خدا و هميشه در هر حالي به ياد او بودن؛ اهميت و مقام اين حالت بالاتر از ذكر زباني (تكرار اسماءالله) است.
در واقع ذكر زباني ذكر نيست بلكه ورد است، فرق است بين ورد و ذكر.
وِرد عبارت است از ذكر لفظى كه بر زبان جارى مى‏شود و"ذكر" عبارت از توجّه به معنى با مرور به قلب يا بدون آن. بدين جهت اصل معناى ذكر در لغت به معناى" ياد بودن و ياد كردن" است، مثل اين كه توجه داشته باشد كه خداوند حاضر و ناظر است. گرچه زبانش گويا به چيزي نباشد صرفا خود توجه ذكر است.
اصل اثر مال ذكر است و اگر كسي ورد مي گويد به اين خاطر است كه حقيقت ذكر براي او محقق شود.
عرفا قائلند: براي هر ذكري عددي است كه اين اعداد به منزلۀ دندانۀ كليد براي باز كردن قفل است، پس قطعا تكرار اسماء الهي اثر خاص خودش را دارد اما بايد فراموش نكرد كه اگر صرفا لقلقۀ زبان باشد تأثيرش بيشتر از محدودۀ زبان عبور نخواهد كرد لذا تأثير واقعي براي ذكر قلبي و واقعي است.
جناب علامه حسن زادۀ آملي مي فرمايد: «لفظ را به زبان آورد كه در ذكر لسانى‏ حظ ديگر است و زبان نيز بى‏بهره نماند. و تكرار بايد كرد كه ذكر در آغاز انس آورد و انس در انجام ذكر. و تكرار سبب ملكه مى‏گردد، و ملكه، ملك[فرشته] مى‏شود، مثل اين كه برگ توت ابريشم‏ مى‏شود به قول عارف ذو المجد مجدود بن آدم سنائى غزنوى:
تو فرشته شوى ار جهد كنى از پى آنك برگ توت است كه گشته است به تدريج اطلس (1)
اگر ذكر، واقعي باشد گوينده با تكرار متصف به آن اسم مي شود و اثر ذكر در وجود او ظاهر مي شود.
-براي اطلاع بيشتر به كتاب اسماء الهي آيت الله محمد شجاعي و رسالۀ نور علي نور علامه حسن زادۀ آملي مراجعه فرماييد.
پي نوشت ها:
1. حسن حسن زاده آملى‏، هزار و يك كلمه، ج‏3، ص 404، چ3، بوستان كتاب‏، قم‏، 1381ش.
موفق باشید.