با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
مراد از آن همان كنيزان هستند. مسئله كنيز و برده داري هم مسأله اي نيست كه اسلام آنرا تأسيس نموده باشد بلكه قرن ها قبل از اسلام اين مسئله وجود داشته و اسلام در حالى ظهور كرد كه مسئله برده داري سراسر جهان را فرا گرفته و با تار و پود جوامع بشرى آميخته بود.
روشن است كه اگر نظام غلطى در بافت جامعه اى وارد شود ريشه كن كردن آن احتياج به زمان دارد، و هر حركت حساب نشده اي نتيجه معكوسى خواهد داشت، درست همانند انسانى كه به يك بيمارى خطرناك مبتلا شده و بيماريش كاملا پيشرفت نموده است، و يا شخص معتادى كه ده ها سال به اعتياد زشت خود خو گرفته، در اين گونه موارد حتماً بايد از برنامه هاى زمان بندى شده استفاده كرد.
اسلام برنامه دقيق و زمان بندى شده اي براى آزادى بردگان دارد كه سرانجام همه آنها تدريجا آزاد مىشوند، بى آن كه اين آزادى عكس العمل نامطلوبى در جامعه به وجود آورد.
بردگى تا حدود نيمه قرن 19 ميلادى (حدود يكصد و سى سال قبل) به قوت خود باقى بود، ولى از آن به بعد نهضت دامنهدارى براى الغاى آن در سراسر جهان آغاز گرديد.(1)
امروزه با از بين رفتن نظام برده داري از جهان احكام كنيز جاري نمي شود. زيرا موضوع اين حكم (يعني كنيز) از بين رفته است.
ممكن است سؤال شود كه اگر برده داري از بين رفته، چرا احكام آن در قرآن كه كتابي جاودانه است و براي دين خاتم نازل شده بيان شده است؟!
در پاسخ به اين سؤال بايد بگوييم كه چنانكه گفتيم بردگي تا قرن 19 ميلادي وجود داشته و از سوي ديگر گرچه در عصر حاضر چنين مسئله اي وجود ندارد. اما ممكن است در آينده دوباره اين مسئله رواج پيدا كند و لذا لازمه جامعيت دين اسلام اين است كه برنامه ريزي و پيش بيني همه وضعيت ها را داشته باشد و متناسب با هر شرايطي برنامه اي داشته باشد.
پي نوشت ها:
1. آيت الله مكارم شيرازي، اسلام و آزادى بردگان، قم، نسل جوان، 1371، ص 5.
موفق و موید باشید
