با سلام
آیا اهانت به ادیان دیگر درست است؟ درصورت اهانت شدن به دینمان متدینان چه عکس العملی باید داشته باشند تا موجب دلزدگیه کفار نشوند؟
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
1. منظر حقوقي: حقوق افراد، هم در اديان توحيدي و هم در ارزشهاي عصر مدرن، مورد احترام و تاكيد قرار دارد و لذا نميتوان هيچ انساني را تمسخر و اهانت كرد. توهين به افراد، تنها به گوشت و پوست و استخوان آنان نيست، همان گونه كه نميتوان شكل و قد و قامت و رنگ و يا نقص اعضاي يك انسان را به استهزا و اهانت گرفت، همان گونه نيز توهين به پدر و مادر و بستگان يا نژاد و يا مليت او نيز اهانت و تجاوز به حقوق فردي است و در اخلاق و قانون و شرع نادرست و نارواست. بايد توجه كرد كه «هويت فردي» لايهاي تو در توست و تعلقات نسبي، مكاني، نژادي، ملي و ... بخشي از اين هويت است و در اين لايهها، تعلقات ديني – مذهبي بخش مهمي از «هويت» را ميسازند. انسانها، به همان اندازه بلكه گاه بيش از آن كه از خراش و زخم بر چهره خود و يا وابستگان نسبي و يا نژاديشان آزار ميبينند، از پنجه كشيدن در هويت دينيشان مجروح و خشمگين ميشوند و از توهين به مقدساتشان بر ميآشوبند.
2. منظر اخلاقي: اصل زرين اخلاقي آن است كه آن چه را انسان بر خود نميپسندد بر ديگران روا ندارد. اين اصل، معيارسنجي محكم و فراگير براي تشخيص رفتار درست از نادرست است. اگر انسان توهين به مقدسات ديني خويش را برنميتابد، نبايد به مقدسات ديگران هم توهين كند.
3. منظر سياسي – اجتماعي: صلح، اصل مهم در روابط انساني و حوزه سياست داخلي و بين المللي است. چه اين كه روابط بي تنش و يا كم تنش ميان انسانها، از مبادي زندگي اجتماعي است. در جهان، منطقه و حتي يك كشور اديان و مذاهب گوناگون وجود دارند، بدون ترديد صلح جهاني و منطقهاي و ملي در فضاي توهين به مقدسات يكديگر به دست نميآيد.
4. منظر ديني: متون ديني و سيره پيامبران و اولياي الهي، سرشار از رعايت مقدسات و پرهيز از توهين به آنان است. از آن جمله، در قرآن كريم ميخوانيم:
لا تسبّوا الذين يدعون من دون الله فيسبّوا الله عدواً بغير علم (1)
و آنها را كه كفار به جاي خدا ميخوانند (مانند بتها و اجنّه) دشنام ندهيد كه آنان نيز از روي عداوت و ناداني به خدا دشنام دهند.
بدين گونه مسلمانان، حتي از توهين و فحاشي به خرافيترين مقدسات يعني بتان و جنيان ممنوع شدهاند. امام علي (ع) نيز در خطاب به ياران خويش فرمود:
انّي اكره لكم ان تكونوا سبّابين (2)
من توهين و فحاشي را براي شما ناروا ميدانم.
البته سخنان فوق به معناي نفي نقد و گفتگو ميان اديان و مذاهب نيست كه آن از قاعده و روش و آدابي برخوردار است كه با توهين و اهانت، مرزهايي روشن و متمايز دارد.
بر گرفته از http://www.khabaronline.ir/detail/244353/weblog/salehi
البته دفاع در برابر اقدامات توهين آميز لازم است. ولي بايد منطقي باشد و رفتارهاي خارج از اصول ديپلماسي و منطق جهاني نداشته باشد كه قبح ظلم ستم واهانتي كه روا داشته اند را تحت الشعاع قرار ندهد.
پي نوشت ها:
1. انعام، 108.
2. نهج البلاغه، خطبه 206.
موفق و موید باشید
