اول چهار

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
سنت ازدواج در گذشته بسيار متفاوت با فرهنگ امروزي بوده و اصولا زنان بيوه چندان بي شوهر باقي نمي ماندند، حتي همسران امامان.
در باره دختران امامان بيشتر آنان ازدواج نمودند كه در تاريخ شرح حال برخي ازآنان مشخص هست. نسبت به همسران امامان برخي از آنان ازدواج كردند مانند امامه.
نسبت به اين بانو حضرت زهراء (عليها السلام) در مرض موت به اميرالمؤمنين (ع) وصيت نمود كه پس از من با امامه ازدواج كن كه وى خواهر زاده من است و با فرزندانم مهربان است، زيرا مادر امامه زينب دختر پيغمبر (ص) بوده.
حضرت پس از فوت حضرت صديقه (ع) با امامه ازدواج نمود و از او فرزندى به نام محمد بن على اوسط متولد گشت. اميرالمؤمنين (ع) هنگام رحلت به امامه وصيت نمودند كه پس از من معاويه از تو خواستگارى خواهد كرد، چنانچه خواستى شوهرى اختيار كنى مغيرة بن نوفل را اختيار كن. پس از شهادت حضرت، و انقضاء عده معاويه به مروان نوشت كه از امامه براى او خواستگار كند و يكصد هزار دينار بدين منظور ارسال داشت.
امامه چون شنيد، وصيت حضرت و خبر خواستگارى معاويه به مغيره رسانيد، مغيره در پاسخ به وى گفت: آيا راضى هستى كه با اين آكلة الاكباد تزويج كنى؟! وى گفت: خير. سپس با مغيره ازدواج نمود و از او فرزندى به نام يحيى بياورد.(1)
برخي نيز از ازدواج مجدد خود داري نمودند مانند رباب همسر امام حسين.
وي پس از شهادت امام و بازگشت اسرا به مدينه چندين نفر از بزرگان قريش از او خواستگاري كردند، ولي او با اين جمله جواب آنان را داد كه: ما كنت لاتخذ حموا بعد رسول ا...(ص) يعني پس از پيامبر(ص)، پدر شوهري نمي خواهم. كه اين جمله علاوه بر اينكه علاقه و معرفت او را نسبت به امام و خاندان نبوي را مي رساند بيانگر زيركي او نيز مي باشد كه امام را در مقام مقايسه با خواستگاران قرار نمي داد. بلكه با گفتن اين جمله عظمت و جلال پيامبر را متذكر مي شد كه جاي هيچ بحثي باقي نماند.(2)
پي نوشت ها:
1. ابن عبد البر، الاستيعاب، تحقيق علي محمد البجاوي، چاپ اول، سال چاپ 1412، ناشر دار الجيل، ج4، ص1789.
2. البداية و النهاية، أبو الفداء اسماعيل بن عمر بن كثير الدمشقى (م 774)، بيروت، دار الفكر، 1407، 1986، ج8، ص210.

موفق و موید باشید