سلام. خداقوت.
فرمودند:و اکثروا الدعا بتعجیل الفرج فان ذلک فرجکم. دعا فرج شماست یعنی چه؟ چه ارتباطی میان دعا برای امام و میان فرج بودن دعا برای ما وجود دارد؟
با تشکر
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
امام(ع) در توقيع شريفي كه به نايب خاصش (جناب محمد بن عثمان) نوشته اند، فرموده اند كه: "براي تعجيل فرج من بسيار دعا كنيد، زيرا كه گشايش كارها و امور شما در فرج من است! ". (1) امام (ع) در اين نامه اشاره دارند به اينكه دعا براي فرج ايشان به حال ما سودمند است و باعث رفع گرفتاي ما و خير و بركت در زندگي ما خواهد شد.
در بيان چگونگي تاثير دعا براي خود مومنان ابتدا به گفتار مرحوم سيد بن طاووس اشاره اي داشته باشيم ايشان مي فرمايند:
وقتي دعا كردن به برادر ديني اين همه فضيلت و اجر دارد معلوم مي شود كه فضيلت دعا كردن براي سلطان تو چقدر خواهد بود، سلطاني كه سبب وجود توست و به اعتقاد تو اگر نبود آن جناب، خداوند تو را و هيچ كس از مردم را نمي آفريد. پس حذر كن و باز حذر كن! از اين كه خود را يا كسي از بندگان خدا را در دعا كردن بر آن جناب مقدم داري. همچنين قلب و زبان خود را براي دعا كردن به اين سلطان بلند مرتبه حاضر كن و بپرهيز از اين كه تصور كني كه من اين كلام را براي اين گفتم كه آن جناب نيازمند دعاي ماست. پس هرگاه براي آن مولا دعا كردي، اميد است خداوند به دليل وجود مقدس وي، درهاي اجابت دعا را برايت بگشايد.(2)
نتيجه آنكه اين حديث دو نكته دارد:
يك) خود دعا كردن براي وجود امام، موجب جلب رحمت خداوني و گشايش درهاي رحمتش است.
دو) دعا براي فرج او، فرج ما را هم ميرساند يعني با آمدن آن «ماء معين»همه تشنههاي عالم سيراب ميشوند و مشكلاتي كه داريم حل ميشود. پس دعا براي سلامتي و تعجيل در ظهور امام، بازگشت به خود و جامعه انساني به خصوص مستضعفان جهان است. دعا براي رفع ظلم و ستم، فقر و فلاكت و كوه مصائبي است كه برگُرده بيچارگان و درماندگان است.
شايد اين نكته هم استفاده شود كه وقتي كسي براي حضرت دعا كند، آن حضرت هم براي مشكلات دعا كننده دعا ميكند و چه خوب است كه انسان مشمول دعاي او كه دعايش مستجاب است و كليد همه گنجهاي دنيا و آخرت در دست اوست بشود.
پي نوشت ها:
1. علامه مجلسي، بحارالانوار، مؤسسه الوفا، بيروت، 1404 ه ق، ج52، ص 92.
2. نجم الثاقب، ص 508، ميرزا حسين نوري، مشهد، انتشارات جعفري ،1361 ه ش، چاپ دوم.
موفق و موید باشید






