حضرت ابوالفضل ایا فرزندوهمسری هم داشته
واز فرزندان ایشان کسی در واقعه ی کربلا به شهادت رسیده است؟
وایشان در هنگام شهادت چند سال داشته اند؟
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
عباس بن على فرزند امير المؤمنين، فرمانده و پرچمدار سپاه امام حسين در روزعاشورا است. مادرش«فاطمه كلابيه»بود كه بعدها با كنيه«ام البنين»شهرت يافت.على پس از شهادت فاطمه زهرا با ام البنين ازدواج كرد.عباس،ثمره اين ازدواج بود. ولادتش را در شعبان سال 26 هجرى در مدينه نوشتهاند و بزرگ ترين فرزند ام البنين بود. وقتىامير المؤمنين شهيد شد،عباس چهارده ساله بود. در كربلا 34 سال داشت. كنيهاش«ابو الفضل»و«ابو فاضل»بود. از معروف ترين لقب هايش، قمر بنى هاشم،سقاء،صاحب لواءالحسين، علمدار، ابو القربه، عبد صالح، باب الحوايج و...است.
عباس با لبابه، دختر عبيد الله بن عباس(پسر عموى پدرش)ازدواج كرد. از اينازدواج، دو پسر به نام هاى عبيد الله و فضل يافت. بعضى دو پسر ديگر براى او به نام هاى محمد و قاسم نيز ذكر كردهاند.
حضرت، قامتى رشيد،چهرهاى زيبا و شجاعتى كم نظير داشت. به خاطر سيماى جذابش او را«قمر بنى هاشم»مىگفتند.در حادثه كربلا،سمت پرچمدارى سپاه حسين و سقايى خيمههاى اطفال و اهل بيت امام را داشت. در ركاب برادر،غير ازتهيه آب، نگهبانى خيمهها و امور مربوط به آسايش و امنيتخاندان حسين برعهده او بود. تا زنده بود،دودمان امامت،آسايش و امنيت داشتند.
روز عاشورا، وقتى علمدار كربلا از امام حسين اذن ميدان طلبيد، حضرت از او خواست كه براى كودكان تشنه و خيمههاى بىآب، آب تهيه كند. ابو الفضل به فرات رفت و مشك آب را پر كرد. در بازگشت به خيمهها با سپاه دشمن كه فرات را در محاصره داشتند درگير شد. دست هايش قطع گرديد و به شهادت رسيد. عباس، مظهر ايثار و وفادارى و گذشت بود. وقتى وارد فرات شد،با آن كه تشنه بود، اما به خاطر تشنگى برادرش حسين آب نخورد. (1)
شهادت عباس،براى امام حسين بسيار ناگوار و شكننده بود. جمله پر سوز امام، وقتىكه به بالين عباس رسيد،اين بود:«الآن انكسر ظهرى و قلت حيلتى و شمت بى عدوى». پيكرش، كنار«نهر علقمه»ماند و سيد الشهدا به سوى خيمه آمد و شهادت او را به اهل بيت خبر داد. هنگام دفن شهداى كربلا نيز،در همان محل دفن شد. از اين رو امروز حرمابا الفضل با حرم سيد الشهدا فاصله دارد.(2)
مقام والاى عباس بن على والا است. تعابير بلندى كه در زيارتنامه اوست،گوياى آن است. اين زيارت كه از قول حضرت صادق روايت شده،از جمله چنين دارد:
«السلام عليك ايها العبد الصالح المطيع لله و لرسوله و لامير المؤمنين و الحسن و الحسين...
اشهد الله انك مضيت على ما مضى به البدريون و المجاهدون فى سبيل الله المناصحون فى جهاد اعدائه. المبالغون فى نصرة اوليائه. الذابون عن احبائه...» (3) كه تاييد و تاكيدى بر مقام عبوديت و صلاح و طاعت او و نيز تداوم خط مجاهدان بدر و مبارزان با دشمن و ياوران اوليا
و مدافعان از دوستان خداست. امام سجاد سيماى درخشان عباس بنعلى را اين گونه ترسيم فرموده است:
«رحم الله عمى العباس فلقد آثر و ابلى و فدا اخاهبنفسه حتى قطعتيداه فابدله الله عز و جل بهما جناحين يطير بهما مع الملائكة فى الجنة كما جعل جعفر بن ابى طالب.و ان للعباس عند الله تبارك و تعالى منزلة يغبطه بها جميع الشهداءيوم القيامة» (4) كه در آن نيز مقام ايثار،گذشت،فداكارى، جانبازى،قطع شدن دستانش و يافتن بال پرواز در بهشت،همبال با جعفر طيار و فرشتگان مطرح است. نيز اينكه:عمويم عباس،نزد خداى متعال، مقامى دارد كه روز قيامت، همه شهيدان به آن غبطه مىخورند و رشك مىبرند.
از فرزندان ايشان كسي در واقعه ي كربلا حضور نداشت ،كه به شهادت برسد.
جهت آگاهي بيش تر به كتاب زندگي حضرت ابوالفضل العباس (ع) باقر قريشي مراجعه فرماييد.
پي نوشت ها:
1. فرهنگ عاشورا، جواد محدثي،، دانش، قم،1378، ص293-294.
2. بحار، ج45، ص41.
3. جواد محدثي، همان، 295.
4. سفينه البحار، عباس قمي، ذيل كلمه"عبس" بحار الانوار، ج44، 298.
موفق و موید باشید
