امامان (ع)

پرسش: امامان (ع)
سلام و خسته نباشيد. من معتقدم كه هر انساني بايد در حد تكليف از دين خود دفاع كند بر اساس همين بعضي وقت ها يه چيز هايي ميشنويم كه برام ناراحت كننده است اما چون نميتونم ازش بطور شايسته دفاع كنم بيشتر ناراحت ميشم لطفا در مورد سئوالات زير راهنماييم كنيد
چون مخاطب هام بعضي ها عام(كوچه بازار) هستند و بعضي ها خاص لطفا از هر دو ديدگاه جواب بدين
1- ميگن لزوم مراسم گرفتن براي امام حسين (ع)و امام علي (ع) براي چيه؟ اصلا ما ميخواييم اون روز شاد باشيم جشن بگيريم. بابا 1400 سال ÷يش يك عرب زده يه عرب ديگه رو كشته خب به ما چه ما كه ايراني هستيم .آدم براي عزيز خودش مثلا باباش يه يكي دو سالي مراسم ميگيره بعدش يادش ميره. حسين كيه؟ علي كيه؟ شما رو شتشوي مغزي دادن

پاسخ: با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
اين گونه برداشت هاناشي ازعدم شناخت امام حسين (ع)و عزاداري براي آن حضرت است، يعني اگر كسي شناخت دقيق از قيام امام و عزاداري داشته باشد، چنين تصور نمي كند، زيرا درحادثه ي كربلا كشتن يك عرب توسط عرب ديگر نبود، بلكه اين قيام به منظوراصلاح جامعه، احياي دين وعدالت خواهي صورت گرفت، اين امور اختصاص به ايران و عرب ندارند، بلكه اموري هستندكه مر بوط به همه انسان ها مي باشند.
بر اين اساس درقيام امام حسين (ع) دوفرهنگ حق وباطل دربرابر هم قرار گرفت. عزداري براي اهل بيت (ع) -بويژه امام حسين- به منظور پاسداشت و حفظ ياد وخاطره فداكاري يك قهرمان مي باشد افزون برآن عزاداري براي اهل بيت (ع) فوايد و آثاري داردكه به خاطر آن ها براين امر تاكيد شده است. برخي آثار عزاداري عبارتنداز:
الف. محبت و دوستى
قرآن و روايات، دوستى خاندان رسول اكرم(ص) را لازم دانسته است.‏(1) دوستى لوازمى دارد. دوستدار صادق، كسى است كه شرط دوستى را - چنان كه بايد و شايد - به جا آورد. يكى از مهم‏ترين لوازم دوستى، همدردى با دوستان در مواقع سوگ و اظهار سرور و شادي در شادى آنان است. از اين رو در احاديث، بر برپايى جشن و سرور در ايام شادى اهل‏بيت(ع) و ابراز حزن و اندوه در مواقع سوگ آنان، تأكيد فراوان شده است. على(ع) مى‏فرمايد: شيعه و پيروان ما در شادى و حزن ما شريكند. دارايي و جان خويش را در راه ما بذل مي كنند،آنان از ما هستند و بازگشت شان به سوي ما است. (2) امام صادق(ع) نيز فرمود: شيعيان ما پاره‏اى از وجود ما هستند و از زيادى گل ما آفريده شده‏اند؛ آن چه كه ما را بدحال يا خوش حال مى‏سازد، آنان را بدحال و خوش حال مى‏گرداند. (3)
بر اين اساس وظيفه عقلانى و شرعى، ايجاب مى‏كند كه در ايام عزادارى اهل‏بيت(ع)، حزن و اندوه خود را به «زبان حال» يعنى با اشك، آه، ناله و زارى... مانند افراد غم‏زده اظهارنمائيم، چنان كه امام سجاد (ع) چنين مي نمود. امام رضا (ع) به ريان بن شبيب، كه روز اول محرم به محضر حضرت شرفياب شد، فرمود: اي پسر شبيب! اگر بر مصيبتي گريه مي كني، بر حسين بن علي گريه كن چون كه آن بزرگوار را همانند گوسفند سر بريدند و همراه او هيجده تن از اهل بيت او -كه در زمين همانندي نداشتند- به شهادت رسيدند. در حزن ما محزون و در شادي ما شاد باش. (4)
ب. انسان‏سازى:
از آن جا كه در فرهنگ شيعى، عزادارى بايد از سر معرفت و شناخت باشد؛ هم‏دردى با آن عزيزان، در واقع يادآورى فضايل، مناقب و آرمان‏هاى آنان است. بدين شكل، آدمى را به سمت الگوپذيرى از آنان سوق مى‏دهد. فردى كه با معرفت در مجالس عزادارى، شركت مى‏كند، شعور و شور و شناخت و عاطفه را درهم مى‏آميزد. در پرتو آن، انگيزه‏اى قوى در او پديدار مي گردد. هنگام خروج از مراسم عزادارى مانند محبى مى‏شود كه فعّال و شتابان به دنبال پياده كردن اوصاف محبوب در وجود خويشتن است.
ج. جامعه‏سازى:
هنگامى كه مجلس عزادارى، موجب انسان‏سازى گشت، تغيير درونى انسان به عرصه جامعه نيز كشيده مى‏شود. آدمى مى‏كوشد تا آرمان‏هاى اهل‏بيت(ع) را در جامعه حكم‏فرما كند. به بيان ديگر، عزادارى بر اهل‏بيت(ع) با يك واسطه زمينه را براى حفظ آرمان‏هاى آنان و پياده كردن آن ها فراهم مى‏سازد. به همين دليل مى‏توان گفت: يكى از حكمت‏هاى عزادارى، ساختن جامعه بر اساس الگوى ارائه شده از سوى اسلام است.
د. انتقال‏ دهنده فرهنگ شيعى به نسل بعد:
كسى نمى‏تواند منكر اين حقيقت شود كه نسل جديد در سنين كودكى، در مجالس عزادارى با فرهنگ اهل‏بيت(ع) آشنا مى‏شوند. عزادارى و مجالس تعزيه، يكى از عناصر و عوامل برجسته‏اى است تا آموزه‏هاى نظرى و عملى امامان -به ويژه امام حسين (ع) -به نسل‏هاى آينده منتقل شود. مراسم عزادارى، به دليل قالب و محتوا، بهترين راه براى تعليم و تربيت نسل جديد و آشنايى آنان با گفتار و كردار اهل‏بيت(ع) است.
هـ. زنده نگه داشتن و ترويج دائمي مكتب:
احيا و زنده داشتن نهضت عاشورا موجب زنده نگه داشتن و ترويج دائمي مكتب قيام و انقلاب در برابر طاغوتها و تربيت كننده و پرورش دهندة روح حماسه و ايثار است. گريه بر مصائب سالار شهيدان باعث زنده نگه داشتن نهضت حسيني است. چنان كه به اسارت رفتن خاندان امام باعث پايمال نشدن خون شهيدان كربلا شد. در اثر رساندن پيام امام به مردم كوفه و شام توسط امام سجاد(ع) و حضرت زينب(س) نهضت عاشورا به ثمر نشست.
گريستن در سوگ شهداي كربلا، تجديد بيعت با عاشورا و فرهنگ شهادت و تغذيه فكري و روحي با اين مكتب است. اشك ريختن نوعي بيعت و امضا كردن پيمان و قرارداد دوستي با سيد الشّهدا و ابراز انزجار و تنفّر از قاتلان حضرت است. از اين رو ائمه(ع) به گريستن بر مظلوميت شهداي كربلا تأكيد كرده ‏اند. براي گريه بر مصيبت‏هاي امام حسين(ع) ثواب‏ها و فضيلت‏هاي فراوان ذكر كرده و فرموده‏اند كه چشم گريان بر كربلائيان، چشمه فيض خدا است،(5) زيرا اشك ريختن در عزاي حسين(ع) نشانه پيوند قلبي با اهل بيت(ع) و سيدالشّهدا(ع) است. اشك، دل را سيراب مي‏كند، عطش روح را برطرف مي‏سازد، نتيجه محبتي است كه نسبت به اهل بيت حاصل مي‏شود. نيز نشانه همدلي و هماهنگي روحي با ائمه اطهار(ع) است. قلبي كه مهر حسين(ع) داشته باشد، بي شك به ياد مظلوميت و شهادت او مي‏گريد. به تعبير شهيد مطهري «گريه بر شهيد، شركت در حماسه او و هماهنگي با روح وي و موافقت با نشاط و حركت او است».(5) گريه در فرهنگ عاشورائيان سلاح هميشه برّاني است كه فرياد اعتراض به ستمگران را دارد. اشك زبان دل است و گريه فرياد عصر مظلوميت، رسالت اشك نيز پاسداري از خون شهيد است. به تعبير حضرت امام خميني(ره) «گريه كردن در عزاي امام حسين، زنده نگهداشتن نهضت است. گريه برمظلوم، فرياد مقابل ظالم است».(6)
اين آثار و بركات مخصوص زمان خاصي نيست و تا دنيا باقي است،وجود دارند. در ضمن عزاداري منافات باشادي ندارد، زيرا در اسلام به شادي نيز تاكيد شده است، بر اين اساس است كه در كشور ما به مناسبت هاي مختلف، مانند ولادت ائمه جشن برگزار مي گردد .عزادارى براي ساير اهل‏بيت(ع) هم، همين آثار را دارد.
پي نوشت ها:
1. شورى (42)، آيه 23، هود (11)، آيه 29.
2.علامه مجلسى بحارالأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار،‏ ناشر: اسلاميه‏، ج10، ص 114.
3. همان، ج64، ص76 .
4. شيخ صدوق، أمالي الصدوق،‏ اعلمى، ص130‏.
5. مرتضي مطهري، شهيد (ضميمه قيام و انقلاب مهدي) ص 124، بي تا.
6. امام، صحيفه نور، قم، موسسه تنظيم و نشر آثار امام، ج 8، ص 70.
پرسش: 2- چرا ما صدقه ميديم براي دفع بلا ؟ آهان يعني ما داريم به خدا رشوه ميديم؟اگه خدا بخواد يه اتفاقي برامون بيفته اون اتفاق رخ ميده (اشاره به قضاي خدا) ربطي به دادن صدقه نداره با دادن صدقه فقط جيب كميته امداد رو پر ميكنيم
2- چرا ما صدقه ميديم براي دفع بلا ؟ آهان يعني ما داريم به خدا رشوه ميديم؟اگه خدا بخواد يه اتفاقي برامون بيفته اون اتفاق رخ ميده (اشاره به قضاي خدا) ربطي به دادن صدقه نداره با دادن صدقه فقط جيب كميته امداد رو پر ميكنيم

ميخواستم ازتون تشكر بدم و يه پيشنهاد بدم اگه ميشه شما ها در مورد اعتقادات اصلي مثل اعتقاد به خدا و ر د نظريه پيدايش خود به خودي و امامان . ... جزوه اي درست كنيد و در مورد يه موضوع مثل خدا و .. به سئوال هم از ديد كوچه بازاري و هم فلسوي و هم عر فاني جواب بدين. كاها ما به كسي بر ميخوريم كه آدم كوچه و بازاري و ميخوايم از طريق فلسفوي پيدايش خود به خودي را رد كنيم با اينكه حرفمون درسته قبول نميكنه و برعكسش هم صادقه( و ما هيچ پيامبري را نفرستاديم مگر به زبان قومس). اگه اين كار رو بكنينن و اين جزوه ها رو در دست افراد بزارين به نظرم عالي ميشه . مثل شركت هاي حرمي بااينگه بر حق نبودند با روانشناسي و دادن جزوات روانشناسي بسياري از مذهبي ها و دانشگاهي ها و بازاي ها رو فريب دادن چون تو جزوه ها نحوه برخورد با هر كدوم شرح داده شده بود به نظر شما آيا شايسته اين دين بر حق ما نيست كه بطور شايسته براش تبليق كنيم؟ بازم ممنون
پاسخ: با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
سرنوشت بر اصل «قانون عليت» استوار است و محصول طبيعي و نتيجه تكويني افعال و افكار و عقايد انسان است. همان گونه كه افعال و افكار انسان سرنوشت او را رقم مي‏زند، تغيير افعال و افكار نيز موجب تغيير و تبديل سرنوشت مي‏گردد.
قرآن كريم مي‏فرمايد: «ِ إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِم(1) خداوند سرنوشت هيچ قومي (و ملتي) را تغيير نمي‏دهد مگر آن كه آنان آن چه را در خودشان است، تغيير دهند».
سر مطلب در امكان تبديل سرنوشت اين است كه قضا و قدر، وجود هر موجودي را فقط از راه علل و اسباب خاص او ايجاب مي‏كند.
ايجاب و ايجاد موجودي از غير مجراي علل و اسباب خاص او، ممتنع (غير ممكن) است. از طرف ديگر، علل و اسباب طبيعي، مختلف است و مواد اين عالم در آن واحد استعداد متأثر شدن از چندين علت را دارند.
شهيد مطهري (ره) در مورد مطلب فوق مي‏گويد: اعمال و افعال بشر از آن سلسله حوادث است كه سرنوشت حتمي و تخلف‏ناپذير ندارد، زيرا بستگي دارد به هزاران علل و اسباب و از آن جمله انواع اراده‏ها و انتخاب‏ها و اختيارها كه از خود بشر ظهور مي‏كند.(2)
از رسول اكرم(ص) سؤال شد كه: آيا دوا و دعا جهت استشفا به كار گرفته مي‏شود و اين امور مي‏توانند سرنوشت بيمار را تغيير دهند و جلوي قدر الهي را بگيرند؟ حضرت فرمود: دعا و دوا مي‏توانند سرنوشت بيمار را تغيير دهند. اين‏ها جلوي قدر الهي را نمي‏گيرند، بلكه خود اين‏ها نيز از قدر الهي هستند(3)، يعني خداوند مقرر نموده است كه عوامل مادي و معنوي (چون دعا، صدقه و انفاق، خدمت به خلق خدا) در سرنوشت انسان تأثير گذارند.
اميرالمؤمنين (ع) به نقل از پيامبر اكرم(ص) مي‏فرمايد: «كمك به نيازمندان هرگاه به صورت صحيح انجام گيرد و نيكي به پدر و مادر و انجام هر كار خير، شقاوت را به سعادت مبدل مي‏كند و عمر را طولاني و از خطرات جلوگيري مي‏نمايد.»
بنابراين همان گونه كه ساختن سرنوشت به دست انسان و با اعمال و عقايد او است كه توسط خدا تقدير مي‏گردد، تغيير و تبديل سرنوشت نيز با همت وي ممكن و مقدور است. (4)
به علاوه ما با دادن صدقه جيب كميته امداد را پر نمي كنيم چرا كه آنها هم اين پولها را براي افراد بي بضاعت جامعه هزينه مي كنند نه خود. بر فرض هم كه فرد به اينگونه موسسات اعتماد نداشته باشد، خود مي تواند مستقلا براي كمك به نيازمندان اقدام كند. قطعا افراد زيادي را در اطراف مي يابيم كه به اين كمكها نيازمندند.

پي‌نوشت‌ها:
1. رعد (13) آيه 11.
2. مطهري، مرتضي، مجموعه آثار، انتشارات صدرا، تهران، 1389ش، ج 1، ص 394.
3. مجلسي، محمدباقر، بحار الانوار، موسسه الوفاء، بيروت، 1404ق، ج5 ص78.
4. علامه طباطبايي، سيدمحمد حسين، الميزان، انتشارات جامعه مدرسين، قم،1417ق، ج 11، ص 38، بحث روايي، ذيل آيه 39 سوره رعد.

موفق و موید باشید