با سلام
من فرد مذهبی ای میباشم و نسبت به دوستان و آشنایان فرد مذهبی تری میباشم (ان شاء الله حقیقتا همین طور باشد)
بعضی اوقات وقتی در جامعه برخی گناهان را مشاهده میکنم و یا در خیابان جوانانی را میبینم که ظاهر پسندیده ای ندارند، متأسفانه دچار غرور میشوم و خود را بالا تر از آن ها میبینم. در صورتی که من از باطن آن ها خبر ندارم.
در روایت داریم: کسی که خود را از دیگران بهتر بداند از همه ی مردم پست تر است.
با این حال چه کنم تا خودم را برتر از دیگران نبینم و زود در مورد کسی قضاوت نکنم؟
با تشکر

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
خوشا آن دل كه دارد قصد كويش خوشا آن ديده دارد عشق رويش
خوشا آن بنده شيرين زباني كه همواره بود در گفت و گويش
از اين كه در سن پرطراوت جواني در انديشه ساختن روح و جان خويش بر آمده ايد و قصد پرواز از عالم مُلك و ماده به سوي ملكوت و معنويت داريد، از خداوند براي شما آرزوي توفيق مي كنيم. اميدواريم با عزم و اراده قوي در راه پاكي و كسب رضايت خداوند قدم نهيد. سختي ها و سنگلاخ هاي خرابات اين راه نشانه عظمت و بزرگي مقصد و هدف است. پس نه از مشقت هاي اين راه بهراسيد، و نه از خار مغيلان و سرزنش هاي نا آگاهان اين راه غمگين شويد. بلكه با قلبي انباشته از اميد و آرامش به سوي مقصد حركت كنيد. چه آن كه خداوند مي فرمايد:« وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا » (1) و آنان كه در راه ما ( با خلوص نيت ) تلاش و كوشش كنند، قطعا به راه هاي خود، هدايت شان خواهيم كرد.
چنان كه امام خميني مي فرمايد: عمده به فكر تصفيه و اصلاح افتادن است. و از خواب بيدار شدن است. منزل اول انسانيت « يقظه » است. و آن بيداري دل از خواب عفلت و هشيار شدن از سكر طبيعت است. (2) الحمد لله شما اين گام مهم را با هدايت خداوند بر داشته ايد. صفت رذيله غرور آن قدر پيچيده است كه اگر گفته نشود همه ما قطعا اكثر ما انسان هاي غير معصوم كم و بيش گرفتار آن هستيم. از اين جهت بايد به خدا پناه ببريم و از او درخواست كمك و هدايت بخواهيم. آن چه در نفس و دل شما خطور مي كند. اولا- حديث شكر قلبي جهت« هدايت و احساس برخورداري از نعمت دستگيري خداوند» است، نه غرور. ثانيا - تا زماني كه در عمل و در برخورد با ديگران ظاهر نشود، اشكال ندارد. اما زمينه خطر و تهديد وجود دارد. براي جلوگيري از ابتلا به خطر غرور لازم است چند كار را انجام دهيد.
1- ياد آوري عظمت خدا و شكر و سپاس: براي آن كه اين شكر قلبي به غرور تبديل نشود لازم است در چنين مواقعي آهسته حمد و شكر خدا را به خاطر هدايت و دستگيري تان به جا آوريد. چنان كه قرآن به ما مي آموزد و مي فرمايد، بگوييد: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي هَدانا لِهذا وَ ما كُنَّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا الله (3) يعني حمد و ستايش مخصوص خداوندي است كه ما را به اين نعمت (هدايت) رهنمون شد، و اگر خدا ما را هدايت نكرده بود، ما هدايت نمي يافتيم. هم چنين آهسته ذكر خدا و الله اكبر بگوييد: بزرگي و عظمت خدا را به ياد آوريد كه لطف و محبت او سبب هدايت شما شده است. چنان كه قرآن كريم مي فرمايد: « وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى‏ ما هَداكُمْ» (4) خدا را به خاطر اين (نعمت) كه شما را هدايت كرده بزرگ بشماريد و الله اكبر بگوييد.
2- آفات و آسيب هايي كه غرور به درخت ايمان و درخت زندگي دنيا و آخرت مي زند مورد مطالعه قرار گيرد.
3- راههاي آفت زدايي و سمپاشي براي از بين بردن غرور نيز مورد بررسي قرار گيرد و به دستوراتي كه علماي اخلاق در مورد بند دوم و سوم داده اند، عمل شود.
كتاب هاي زير براي مطالعه و بررسي و عمل به بندهاي دوم و سوم پيشنهاد مي شوند.
1- معراج ‌السعاده‌ ، ملا احمد نراقي ‌
2- كتاب‌ نقطه‌هاي ‌آغاز در اخلاق ‌عملي، ‌اثر حضرت ‌آيت‌اللّه‌ مهدوي‌كني
3- قلب ‌سليم‌، اثر شهيد بزرگوار آيت‌اللّه ‌دستغيب‌.
4- چهل‌ حديث‌حضرت ‌امام‌خميني‌(ره)
پي نوشت ها:
1. عنكبوت (29)، آيه 69.
2. چهل حديث، امام خميني، ص 98، ناشر: مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني، چاپ سوم، تابستان 1372.
3. اعراف (7)، آيه 43.
4. بقره (2)، آيه 185.

موفق و موید باشید