با عرض سلام و خسته نباشید. من و همسرم نزدیک چهار سال است که با هم ازدواج کرده ایم و از نظر اعتقادی هر دو همفکریم.تنها برادر شوهرم ده سال از او کوچکتر است.پدر و مادر همسرم در تربیت این دو فرزند خیلی افراط و تفریط کرده اند و شوهرمن خیلی مذهبی و با ادب در برابر دیگران خصوصا پدر و مادرش است اما برادر شوهرم که الان نوزده سال سن دارد درست خلاف همسرم عمل میکند نه تنها نماز و روزه و واجبات را انجام نمیدهد بلکه سیگار و مشروب و...هم برایش تفریح است.و جالب اینجاست پدر و مادر شوهرم که فرهنگی هم هستند به طرز عجیبی کارهای خلاف او را نادیده میگیرند و همیشه از او طرفداری میکند در حالیکه برادر شوهرمن همیشه مایه ابروریزی و دردسر انها بوده است وهمسر من باعث سربلندی و افتخار انها.هرگاه از این تبعیض به همسرم گله میکنم میگوید من وظیفه ام را انجام میدهم اگر پدر و مادرم متوجه من نیستند برایم مهم نیست چرا که من با خدا معامله کردم.اما من نمیتوانم مثل او فکر کنم من که با کسی معامله نکردم عروس این خانواده شدم.من میگویم چرا بین فرزندانشان فرق میگذارند و میترسم اگر برادر شوهرم ازدواج کند ماجرا بد تر از این هم بشود.لطفا راهنماییم کنید.
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
بر اساس آموزه هاي ديني فرزندان در برابر پدر و مادر وظايفي دارند، چنان كه اسلام وظايفي را نيز بر عهده پدر و مادر گذاشته است. حرف شما از اين جهت درست است كه پدر و مادر در شيوه رفتار و برخورد با فرزندان و تربيت و تقسيم مال و غير آن نبايد بين فرزندان تبعيض روا دارند. چه آن كه بابت هر گونه كوتاهي و يا بر قراري تبعيض ميان آنان در پيش خداوند مسؤل و مورد مؤاخذه قرار خواهند گرفت.
اما نكته بسيار مهمي كه بايد به آن توجه كرد اين است كه: هر يك از فرزندان و پدر و مادر در انجام وظايف خود كوتاهي كردند، تكليف از دوش ديگران ساقط نمي شود. يعني اگر فرزندان در انام وظايف خود كوتاهي كنند، اين امر باعث نمي شود كه پدر و مادر در انجام برخي وظايف نسبت به فرزندش كوتاهي كند و يا به عكس. اگر پدر و مادري در انجام وظايف خود كوتاهي كنند و يا در شيوه برخورد و رفتار و تربيت فرزندان به افراط و تفريط يا تبعيض رو آورند، اين امر موجب نمي شود كه فرزندان در انجام وظايفي كه خداوند بر گردن فرزندان نسبت به پدر و مادر گذاشته ذره اي كوتاه بيايند. بنا بر اين از اين جهت حق با شوهر گرامي شما است. و سخن زيباي او كه مي فرمايد: « اگر پدر و مادرم متوجه من نيستند برايم مهم نيست چرا كه من با خدا معامله كردم» پذيرفتني و مقبول است. شما نيز به عنوان شريك زندگي، با او همراهي و همفكري كنيد و مددكار او باشيد. قطعا نتايج بسيار مفيد و پُر ثمر اين همراهي با شوهر را در زندگي دنيا و آخرت خواهيد ديد. موفق باشيد.
موفق و موید باشید
