استکبار

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
مدارا با دشمن سلاح پيامبران و امامان در جامعه بود، بدين ‏وسيله مخالفان را جذب مى‏كردند. امام سجاد از حضرت رسول(ص) روايت كرده: خداى‏متعال، از اين رو پيامبران را بر مردم ديگر برترى و فضيلت‏ بخشيد، كه ‏با دشمنان دين خدا بيش ترين مدارا را مى‏كردند. به خاطر خدا و حفظ جان پيروان خويش، بهترين «تقيه‏» را به كار مى‏بستند. (1)
در اين جا لازم است به دوقسم از دشمنان اشاره شود. به طور كلي دشمنان اسلام دو قسم‏اند: قسم اول گروه جاهلند كه از روي جهل و ناآگاهي با دين خدا مخالفت مي‏كنند.
نه تنها بايد با آن ها مدارا نمود. بلكه بايد در هدايت شان كوشيد. چه بسا از باب مولفه قلوبهم به آن ها كمك نمود.
دسته دوم كساني هستند كه واقعاً حق را مي‏فهمند، ولي حق را كتمان مي‏كنند. نه تنها از پذيرش آن سرباز مي‏زنند، بلكه به مبارزه با حق و عدالت و دين خدا مي‏پردازند، زيرا عدالت و درستي با هواهاي نفساني آن ها سازگار نيست. اينان دين خدا را با منافع شان در تضاد مي‏بينند، به گونه اي كه حاضرند در برابر دين خدا با هر قيمتي و كيفيتي مبارزه كنند و مسلمانان را به شهادت برسانند. اموال و ناموس شان را حلال بدانند و اسلام را شكست دهند.
روشن است كه مدارا با چنين دشمناني، روا نيست.
حال اگر از شما بپرسند دشمناني كه سرزمين فلسطين را اشغال كرده، آن همه ظلم و جنايت مي كنند، اگر مخالفان آن ها شعارشان گفتن مرگ بر آنان است، اشكال دارد؟ زمامداران امريكا (كه هدف شان تسلط بر منابع و ثروت كشورها است و براي انسان‏ها هيچ ارزشي قائل نيستند) جز فساد و زورگويي هدف ديگري ندارند. آيا مرگ بر آن ها گفتن و نفرين كردن اشكال دارد؟
با توجه به مطالب ذكر شده لازم است همه مسلمانان در قالب هاي مختلف با دشمنان و با اين‏گونه سياست‏هاي ظالمانه مبارزه كنند. يكي از روش هاي مبارزه شعار دادن و اعلام انز جار مي باشد. كه امروزه در ايران در قالب شعار دادن مرگ بر آمريكا و...نمود پيدا مي كند.
بنابر اين اگر مقصود از دشمن قسم دوم است، مسلّم درخواست مرگ و نابودي براي آنان اشكال ندارد، بلكه لازم است، چون مستحق عذاب و مرگ هستند. درخواست مرگ براي آنان، درخواست مرگ و نابودي براي ظلم و بي‏عدالتي و ستم و كفر است. مطمئناً اگر لايق هدايت و رستگاري باشند، اولين چيزي كه بايد درخواست كنيم، هدايت و رستگاري است. اين فرهنگ همسو و هماهنگ با فرهنگ پيامبران الهي است. پيامبران پس از هدايت انسان‏ها، اگر هيچ راهي براي هدايت آن ها نمي‏يافتند، به نفرين شان روي مي آوردند. افزون بر آن در فرهنگ و ادبيات اسلامي موارد متعددي يافت مي‏شود كه خداوند و بزرگان دين، مشركان، ظالمان و مستكبران را لعن و نفرين كرده‏اند و بر آن ها مرگ فرستاده‏اند،كه بعضي از آن موارد نيز شعار گونه است. از جمله اين آيات:
تبت يدا ابي لهب تب؛ (2) بريده باد هر دو دست ابولهب (و مرگ بر او باد).
وَيْلٌ لِلْمُشْرِكِين‏؛(3) واى بر مشركان‏.
وَيْلٌ لِلْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ شَدِيد؛(4) واى بر كافران از مجازات شديد(الهى).
لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ‏؛(5) لعنت خدا بر ظالمان باد.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِين؛‏(6) لعنت خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آن ها (كفار)خواهد بود.
"ان الذين يؤذون اللّه و رسوله لعنهم اللّه في الدنيا والاخره؛ (7) آن ها كه خدا و پيامبرش را آزار مى‏دهند، خداوند آنان را از رحمت خود در دنيا و آخرت دور ساخته، و براى آن ها عذاب خوار كننده‏اى آماده كرده است.
"قتل اصحاب الاخدود؛ مرگ بر شكنجه‏گران صاحب گودال آتش (8).
"قتل الانسان ما اكفره؛ مرگ بر انسان! چه قدر كافر و ناسپاس است (9).
همچنين به مقتضاي آيه "ان اللّه بري‏ء من المشركين و رسوله" ‏(10) يكي از وظايف و واجبات " تبري و بيزاري از دشمنان اسلام مي‏باشد كه در زبان و عمل ظهور مي‏يابد. كه نوعي حمايت از مظلومان و اظهار بيزاري از ظالمان محسوب مي گردد.
ما مسلمانيم ووظيفه داريم به حكم انساني و اسلامي، از مظلومان و مردم فلسطين، حمايت كنيم. در رابطه با سوريه ما با تروريسم و استفاده از اسلحه و كشتن مردم بي دفاع مخالفيم، و معتقديم كه دولت و مخالفان بايد با گفتگو و مذاكره بدون دخالت بيگانگان، به توافق برسند.
پي نوشت ها:
1. بحارالانوار، علامة المجلسي، ج‏72، ص‏401، 14 - 1983 م، دار إحياء التراث العربي، بيروت - لبنان.
2. مسد (111) آيه 1.
3. فصلت (41) آيه 6.
4. ابراهيم (14) آيه 2.
5. هود (11) آيه 18.
6. بقره (2) آيه 161.
7. احزاب(33) آيه 57.
8. بروج(85) آيه 4.
9. عبس(8) آيه 17.
10. توبه(9) آيه 3.

موفق و موید باشید