بسم الله الرحمن الرحيم
سلام عليكم
در خطبه 89 نهجالبلاغة آمده است: «أَرْسَلَهُ عَلَى حِینِ فَتْرَة مِنَ الرُّسُلِ ...» يعني «خداوند پیامبر اکرم (صلى الله علیه وآله) را هنگامى فرستاد که مدّت ها از بعثت پیامبر پیشین گذشته بود ...» پس در زماني، زمين خال از پيامبران بوده است؛ از طرفي در خطبه 91 آمده است: «لَمْ یُخْلِهِمْ بَعْدَ أَنْ قَبَضَهُ، مِمَّا یُؤَکِّدُ عَلَیْهِمْ حُجَّةَ رُبُوبِیَّتِهِ ...» يعني «بعد از از مرگ آدم، بندگان را از حجّت بر ربوبیّتش خالى نگذاشت ...».
آيا اين دو تعبير متناقض نيست؟
متشكرم
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
پرسشگر محترم بين اين دو تعبير هيچ تناقضي وجود ندارد زيرا حجت اعم از پيامبر است. حجت يعني هدايتگري كه با تبيين راه حق و باطل، عذر باطل گرايان را قطع كرده و براي آنان در پيمودن راه باطل حجتي باقي نگذاشته باشد. اين هدايتگر ممكن است پيامبر يا وصي پيامبر باشد و در همه برهه ها خداوند هدايتگراني دارد كه جويندگان را به راه برده و براي گمراهي طلبان، قطع كننده عذر باشند. قرآن مي فرمايد:
لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ(1)
براي هر قومي هدايتگري است.
و امام علي هم در خطبه 222در بيان آيه "رجال لا تلهيهم تجاره و لا بيع ..."(2)مي فرمايد كه پيوسته خدا را بندگاني است كه در گوش جانشان زمزمه مي كند و در درون عقلشان با آنان سخن مي گويد و آنان چراغ هدايت مي افروزند و ...(3)
البته ممكن است موانع اجازه نداده باشد دعوت پيامبران و اوصيايشان به افراد يا جماعاتي برسد. در اين صورت آن افراد و جماعات از "مستضعفان فكري " خواهند بود كه خدا وعده اجمالي به غفران آنان داده است. (4) اما هدايتگر وجود دارد و طالبان هدايت مي توانند از او هدايت بگيرند.
پي نوشت ها:
1. رعد(13) آيه 7.
2. نور(24) آيه 36.
3. محمد عبده، خطب الامام علي (نهج البلاغه)، قم، دار الذخائر، 1412ق، ج2، ص212.
4. نساء(4)،آيه 98.
موفق و موید باشید
