با سلام وآرزوی قبولی طاعات
خانواده پدری من خانواده ای مذهبی هستند در حالیکه خانواده مادری من خانواده ای بی قید وبند هستندکه نه نماز وروزه ونه خمس ونه به هیچ چیز دیگری معتقد نیستند وهمیشه از دوران کودکی من درجمع اونها برای حفظ حجاب وروزه گرفتن مشکل داشتم ومنو مسخره میکردند وچادر را ازسرم میکشیدند الان که من ازدواج کرده ام ودخترم از پارسال به سن تکلیف رسیده هم این مشکل پا برجاست یعنی در حضورش از حجاب بد میگویند هی میگویند چرا بقچه پیشش کردی چرا باید روزه بگیره برای نمازش بهش فشار نیار چادر سرش نکن و... من دوست ندارم دخترم در جمع آنها حضور داشته باشه مخصوصا که همه با هم دست میدن وروبوسی میکنن وتمام میهمانی ها وعروسی هایشان هم مختلط است الان هم که ماه رمضان است به بهانه افطاری(روزه نمیگیرن)دور هم جمع میشن وشوخی و...بخاطر جلوگیری از قطع صله رحم رفت وآمد ما به یک دیدوبازدید عید خلاصه شده ومادرم میگوید گناه میکنی دعوتت میکنن ونمیروی با هیچکدام رفت وآمد نداری؟حالا الان وظیفه من چیست ؟وآیا این کار من موجب گناه ومشکل دار شدن روزه ام میشود یا نه؟

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
خواهر گرامي! اعتقاد و مقاومت شما در مسايل ديني -در موقعيتي كه قرار داريد-، بسيار ستودني است. اميدواريم با اطلاعات ديني كه با مطالعات و مشاوره با كارشناسان مذهبي بدست مي آوريد، به هيچ وجه در مقابل رفتار نادرست اقوام كوتاه نياييد و روز به روز در اجراي برنامه هاي ديني مصمم تر شويد.
اما قبل از اينكه راهكارهايي خدمتتان عرض كنيم بايد بگوييم:
1- اينكه دغدغۀ صلۀ رحم داريد، خود امري نيكوست. اما آنچه كه در اين ميان از اهميت بالايي برخوردار است، نحوۀ رفتار شما با اقوام است، زيرا در ظاهر امر ممكن است كه شما فكر كنيد كه اعمال شما هميشه مورد سخرۀ اقوام است، در حالي كه اگر آنها با برخورد خوب و نيكوي شما مواجه شوند و ببينند كه از كنايات و حرفهاي آنها صدمه اي به روحيۀ شما وارد نمي شود، از رفتار خود دست برداشته و ديگر به رفتار و نحوۀ تربيت فرزند شما حساسيت به خرج نمي دهند.
2- افراد مذهبي اگر داراي حُسن خُلق باشند، قطعاً به مرور زمان در اطرافيان خود تأثير گذاشته و نگاهي با عنوان الگو به آنها پيدا مي شود. فقط شما در مراسماتي كه گناه و اختلاط صورت نمي گيرد شركت كنيد و خيلي آنها را در امور بعضاً بي اهميت حساس نكنيد. با حضورتان در جلسات سالم فاميل به صورت غير مستقيم متوجه شان كنيد كه قصد منزوي شدن و دوري از فاميل را نداريد.
3- بهترين توصيه در اين موقعيت، صبر و بردباري شما در اجراي فرايض ديني است؛ سعي كنيد فرزندتان را با محبتي كه به او داريد، در سلطۀ تربيتي خود قرار دهيد و به هيچ وجه او را در موقعيت هاي نامناسب قرار ندهيد تا مشكلات منفي در او نهادينه نشود، زيرا دختران در سن بلوغ داراي روحيات حساس و قبل الگو پذيري مي باشند كه نياز به مراقبت نامحسوس دارند. البته به گونه اي نبايد كنترل شوند كه احساس كودكي كنند.
تربيت و مراقبت شما از فرزندان به مراتب اهميتش بيشتر از ناراحتي ديگران است.اما اگر مي توانستيد به نحوي اين دو برنامه را با هم جمع كنيد تا به نحوي هم صلۀ رحم صورت بگيرد و هم فرزندتان آسيب تربيتي نبيند.
- توجه و تأكيد به نكات ذيل ضروري است:
2. براي اينكه از اين فضا رنج نبريد، بهترين كار اثر گذاري شما در بين فاميل است. صميمانه آنها را دوست داشته باشيد و محبت قلبي خود را به آنان اظهار داريد. پيامبرأكرم(ص) فرموده است: «هرگاه يكي از شما به محارم خود علاقه مند شد، محبت خود را به او ابراز كند. اين كار، افراد را بيشتر به هم پيوند مي دهد».(1)
3. تبليغ عملي: آن چه نقش أساسي تري در مسئله تأثيرگذاري دارد، عملكرد و رفتار فرد تأثير گذار است. امام صادق (ع) فرموده است: «به وسيله اي غير از زبان خود، مردم رابه كارهاي خير و صحيح دعوت كنيد».(2)
4. عدم سرزنش مستقيم: درصورتي كه اشتباه و لغزشي در خانواده و اقوام مشاهده كرديد، به طور مستقيم از آنها گلايه نكنيد و ايشان را مورد انتقاد مستقيم و سرزنش قرار ندهيد. به اقوام اعتبار بدهيد؛ شخصيت شان را ارج بنهيد و كاري كنيد كه احساس اهميّت و شخصيت كنند. نقطه نظرات و ديدگاه هاي خويش را بر خانواده تحميل نكنيد. انسان، سخن چنين كسي را نمي پذيرند و با فردي كه همچون يك سرپرست با ايشان رفتار كند، دوستي نمي ورزند و به او اعتماد نمي كنند.
- توصيۀ پاياني:
براي اينكه وظيفۀ خود را صلۀ رحم به خوبي ايفا كنيد، در عين جدّي بودن وجدّيت در رفتار، بايد همواره انعطاف پذيري مناسب را حفظ كنيد. نبايد انتظار داشت تغيير و اصلاح در انديشه و رفتار اقوام؛ بلا فاصله و يك مرتبه انجام گيرد؛ زيرا اين مسئله نيازمند زمان و تدريج است. بنابراين، بايد به آنها، زمان و فرصت كافي داد تا به تدريج و تحت تأثير سخن شما تغيير و تحول لازم را در خود ايجاد كند.
پي نوشت ها:
1. محمدي ري شهري، دوستي در قرآن و حديث، ترجمه سيد حسن اسلامي، دارالحديث، قم 1379، ص 162.
2. كليني، محمد بن يعقوب بن اسحاق، كافي، دارالحديث، باب الصدق و اداء الامانة، ج 2، ص 105.
موفق و موید باشید