با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما در اين ماه عزيز و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
چنين رواياتي به توجه به شرايط و وضعيت زمان صدور، از پيامبر و امامان صادر شده اند و ناظر به همان زمان و تا بع زمان و بودن آن شرايط و وضعيت هستند و حكم كلي ندارند. مثلا در برهه اي از زمان غالب مردم يك شهر به يك خصلت منفي يا مثبت متصف بوده و بدان مشهور مي شوند و با توجه به اين اتصاف و شهرت، از آنها مذمت يا تمجيد مي شود. اين تمجيد ها و مذمت ها ناظر به آن زمان و آن شرايط و آن اتصاف است و به ذات آن مردم مربوط نمي شود و توصيف دائمي و هميشگي آنان نيست.
لذا علامه مجلسي (ره) در باره اين روايت كه امام صادق (ع) فرمود:يَا أَبَا الرَّبِيعِ لَا تُخَالِطُوهُمْ فَإِنَّ الْأَكْرَادَ حَيٌّ مِنْ أَحْيَاءِ الْجِنِّ كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُمُ الْغِطَاءَ فَلَا تُخَالِطُوهُمْ.
مي گويد: از طايفه جن دانستن آنان (كردهاي آن زمان ) به جهت اخلاق بدشان و بسيار حيله گر بودنشان است.(1)
ما در قرآن آيات زيادي داريم كه معيار ارزش انسان را تقوا و ايمان معرفي مي كند نه نوع طايفه و يا تيره . نوع طايفه و شهرو....نقشي در ايمان انسان ندارد. ما در طول تاريخ تا به امروز شاهد وجود انسانهاي بزرگي از طايفه كردها بوديم كه اين خود بهترين دليل بر اين است كه اين روايت مربوط به زمان و افراد خاصي است.
پي نوشت ها:
1. علامه مجلسي، محمد باقر، مرآت العقول، ج 19، ص 145 .
موفق و موید باشید
