آیا واقعیّت دارد که حضرت مهدی (عج) به شهادت می رسند ؟
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما در اين ماه عزيز و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
درباره اين كه آيا امام زمان(ع) كشته مي شود يا به مرگ طبيعي از دنيا ميرود و اگر كشته مي شود، آيا كشنده او مرد است يا زن؟ مسلمان است يا غير مسلمان؟ اصفهاني است يا غير اصفهاني؟ اگر چه سخناني گفته شده و چه بسا رواياتي نقل شده باشد، اما دليل معتبري در دست نيست. از حديث معروف «ما منّا إلاّ مقتول أو مسموم؛(1) تمامي ما امامان با شمشير كشته مي شويم يا با زهر» استفاده مي شود كه امام زمان (ع) نيز مانند بقيه ائمه، كشته يا مسموم مي شود.
اما اصل مسئله اين كه آيا همه آن بزرگواران به شهادت رسيده يا برخي به مرگ طبيعي از دنيا رفته اند، بين علماي شيعي اختلاف است. شيخ صدوق(ره) بر اين باور است كه همه معصومين(ع) به اجل غير طبيعي از دنيا رفته اند. شيخ مفيد(ره) فرموده تمامي آنان با قتل يا با سم از دنيا نرفته اند، بلكه شهادت برخي از آنان مشكوك است. شهادت اميرالمؤمنين و امام حسن و امام حسين(ع) قطعي و حتمي است. پس از ايشان مسموميت و شهادت امام موسي بن جعفر(ع) نيز قطعي و مسلّم است. درباره امام رضا(ع) نيز قول قوي به مسموميّت ايشان است. امّا در ديگر امامان دليل قطعي براي اثبات اين كه آنان به وسيلة سمّ كشته شده باشند، جاي ترديد است.(2)
بنابراين دليلي قطعي بر كيفيت در گذشت يا شهادت امام زمان(ع) نداريم.
با فرض اين كه آن حضرت به شهادت برسند قاتل ايشان كيست؟ در برخي كتاب به نقل از بعضي علما عبارتي نقل شده كه قاتل آن حضرت اين گونه معرفي شده است: ”هنگامي كه هفتاد سال [حكومت حضرت] حجّت به پايان رسيد، مرگ به سراغ او ميآيد. زني از «بني تميم» به نام «سعيده» كه ريشي چون مردان دارد، از بالاي پشت بام هاون سنگي به سوي آن حضرت كه در حال گذشتن از آن مسير است پرتاب ميكند و او را ميكشد. پس از درگذشت آن حضرت. [امام] حسين (ع) عهدهدار به خاك سپاري او ميشود.[3]
شهيد سيد محمد، محمد صادق، صدر نقدها و اشكالات متعددي بر اين سخن وارد دانسته[4] ازجمله مينويسد: اين متن اساساً قابليت اثبات موضوع [شهادت حضرت] را ندارد؛ زيرا روايت نقل شده از يكي معصومان نيست، بلكه از بعضي از علما كه ما نميدانيم كيست، نقل شده است. حتي اگر اين متن ـ چنان كه از ظاهر آن برميآيد ـ اشاره به مضامين برخي روايات داشته باشد، تبديل به روايت مرسلي ميشود كه نه سند آن مشخص است و نه امامي كه از او روايت شده است. افزون بر اين كه سند روايات ياد شده معمولاً ضعيف است و مضامين آنها دور از ذهن است به گونهاي كه نميتوان با آنها چيزي را ثابت كرد.[5]
براي اطلاع بيشتر به كتاب هاي:مهدي موعود ترجمه علي دواني، در انتظار خورشيد، عبدالرحمن انصاري، امام در عينيت جامعه، محمد رضا حكيمي، دادگستر جهان، ابراهيم اميني، مراجعه شود.
پي نوشت ها:
1. مجله حوزه، شماره 70 – 71، ص 590، به نقل از بحارالانوار، ج 27، ص 213 و 216 و 217.
2. همان، ص 60، به نقل از اعتقادات شيخ صدوق، ج 5، ص 99، چاپ كنگره شيخ مفيد.
3. يزدي حائري، علي، الزام الناصب في إثبات الحجة الغائب، ج 2، ص 167
4. صدر، سيد محمد محمد صادق، تاريخ ما بعد از ظهور، ص 881 – 883 .
5. برگرفته ازماهنامه موعود شماره 83 .
موفق و موید باشید
