سلام من یک گناهی کردم که گمان میکنم کبیره باشد و به همین دلیل روزه ام را شکوندم چون مطمین بودم روزه ام قبول نیست از کجا بفهم خدا مدا میبخشد یا نه بسیار افسرده شدم و فکر میکنم خدا با من قهر هست چه کنم تمام انگیزه هایم را از دست دادم توبه در چه شرایطی پذیرفته است؟
با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما در اين ماه عزيز و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
پرسش گر گرامي ما نمي دانيم شما چه گناهي كرده ايد كه به خاطر آن روزه تان را شكسته ايد، و اشتباه كرده ايد كه با انجام گناه، روزه تان را شكسته ايد، از بين گناهان سه گناه كبيره است كه با انجام آن ها روزه باطل مي شود 1-استمناء، ( استمناء آن است كه انسان با خود كارى كند كه منى از او بيرون آيد )
2 ـ دروغ بستن به خدا و پيغمبر صلى الله عليه و آله وسلم و جانشينان پيغمبر و معصومين عليهم السلام .
3 -جماع حرام . و بقيه گناهان روزه را باطل نمي كند بلكه از ثواب و اثر واقعي روزه كم مي كند. البته بقيه كارهايي كه روزه را باطل مي كند في نفسه حرام نيست ، اگر چه انسان اگر بدون عذر آن كارها را انجام دهد و روزه اش را باطل كند مرتكب گناه شده است.
روزه گرفتن به صورت صحيح يك بحث است و گناه كردن در حال روزه بحثي ديگر. اگر در حال روزه داشتن كسي گناه كند و توبه نكند عقاب مي شود و از ثواب روزه اش كم مي شود ويا اثر واقعي روزه برايش حاصل نمي شود . ولي روزه را شكستن گناه ديگري است كه عذاب انسان را مضاعف مي كند.در واقع با گناه انسان يك چوب مي خورد و با شكستن روزه دو چوب مي خورد ،و انسان نبايد بگويد چون من گناه كردم و روزه ام قبول نيست ،پس روزه ام را مي شكنم، نه ، اين اشتباه ديگري است و انسان نبايد يك اشتباه را با اشتباه ديگر جبران كند. به هر حال كم ترين اثر نگاه داشتن روزه تان اين بوده كه ،از گناه روزه خوري در امان مي مانيد.
در ضمن براي جبران گناه ، راه توبه باز است و انسان مي تواند با توبه و استغفار و طلب بخشش از خداوند خطايش را جبران كند.
البته هنوز هم دير نشده بايد براي آن گناهي كه مرتكب شديد و گناه روزه خواري تان استغفار و توبه كنيد ،و بعد از ماه رمضان بايد روزه اي را كه شكسته ايد قضا كنيد, و كفاره هم بدهيد (البته بايد از بخش احكام بپرسيد كه كفاره تان جمع است يا تخييري) و بدانيد با توبه و جبران روزه تان ،خداوند حتما شما را مي بخشد و توبه شرط خاصي ندارد ، مهم عزم بر ترك گناه و ندامت و پشيماني دروني است . اگر كسي به اين حالت دست يافت ، حقيقت توبه در او محقق شده است. توبه هر گاه حقيقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخيزد و جامع شرايط باشد و واقعاً از گناهى كه مرتكب شده احساس خجلت و ندامت كند و خود را در پيشگاه خدا شرمنده ببيند و در صدد كسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احديت واقع شده و آثار و بركاتش نمايان مى گردد. هر چند گناه بزرگ يا بسيار باشد. قرآن كريم مى فرمايد: اي بندگان كه بر خود اسراف و ستم كرديد ، از رحمت خدا مأيوس نشويد كه خدا همه گناهان را مى آمرزد, زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است. (1) توبه حقيقي گناهكار توبه كننده را محبوب خدا مي سازد. قرآن كريم مي فرمايد: «اِنّ الله يحبّ التوابين؛(2) خداوند توبه كنندگان را دوست مي دارد». كسي كه دوست و محبوب خدا شد، خدا عزيزش مي كند؛ همه گناهان كبيره و صغيره او را مي بخشد.
پس نا اميد نباشيد و با برگشت به سوي خداوند و دوري از فكر هاي افسرده ساز، به زندگي برگرديد و ادامه ماه مبارك رمضان را سعي كنيد با عبادت و بندگي سپري كنيد.
پي نوشت ها :
1-سوره زمر(39) آيه 53.
2- سوره بقره(2) آيه 222.
موفق و موید باشید
