ايا اسلام در مورد رك گويي نظري دارد منظورم اين است خوب است انسان بي ملاحظه و رك نظرش را بيان كند هر چند اگر ديگران ناراحت شوند يا نه

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما در اين ماه عزيز و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
به نظر مي رسد جواب به اين سؤال به يك پژوهش گسترده نياز دارد.
نمي توان به "رك گويي" به طور مطلق توصيه كرد و نمي توان به طور مطلق آن را رد كرد.
بسته به شرايط و فضاي سخن ، گاهي رك گويي لازم است و گاهي مضر است و گاهي پسنديده نيست.
مثلا اگر در مقابل جباري چون نمرود و فرعون به صراحت ايمان خود را ابراز كني ، طبيعي است كه مورد قهر قرار مي گيري و خشم كوبنده آن ظالم شما را نابود خواهد كرد در حالي كه مي توان مانند مؤمن آل فرعون رك گويي را كنار گذارد و با اجمال گويي، خود را از قهر ظالم دور ساخت و به وظيفه خود در كمك به حق عمل نمود.(1)
اما در جايگاه ديگري مثل مجلس مانور دقيانوس رك گويي و صراحت اصحاب كهف باعث شكسته شدن طاغوت مي گردد و اين اقدام چنان ارزشي دارد كه جان باختن بر سر آن ناچيز است.(2)
در معاشرت با دوستان و خانواده هم غالبا رك گويي ها سبب كدورت و دلزدگي مي شود بدون اين كه ضرورتي بر آن باشد و مي توان با مقداري مجامله و مسامحه هم محبت را خفظ كرد و هم از اعتقاد خود فروگذاري نكرد.
بايد فرد بين خود و خدا بررسي كند كه آيا ضرورت و لزومي بر رك گويي هست يا اين كه اين رك گويي نه تنها مثبت نبوده بلكه چه بسا پي آمدهاي بدي هم داشته باشد؛ بعد تصميم بگيرد.
پي نوشت ها:
1. ر.ك: غافر (40) آيات 28 به بعد.
2. ر.ك: كهف (18) آيات 9 به بعد.

موفق و موید باشید