برزخ و قیامت

ابتدا بايد گفت: ذهن ما به پديده هاي هستي، از دريچه زمان و مكان مي نگرد. چيزي كه داراي زمان و مكان نباشد يا زمان و مكاني متفاوت از زمان و مكان دنيوي داشته باشد، درك نمي كند و يا سخت تر درك مي كند.
اگر در مورد سن افراد در عالم برزخ يا قيامت، سوالاتي براي انسان ايجاد مي شود، بدين خاطر است كه ما با ذهن خويش به آن عالم مي نگريم. و حال آنكه بدن ظاهري افراد به مروز زمان در قبر از بين رفته و روح كه موجودي غير مادي و مجرد است، باقي مي ماند كه حقيقتي ثابت و غير متغير است و در حقيقت در دائره زمان و مكان و در نتيجه پيري و جواني نمي گنجد و طبيعي است كه براي روح مجرد ثابت، خصوصياتي مانند شكل و ديگر صفات مادي معنا ندارد.
لذا چه شخص در 50 سالگي وارد برزخ شود و چه 20 سالگي، هيچ فرقي در صفات و ويژگيهاي روح او ندارد و افراد نيز بر اساس همين روح ثابت غير متغير به معناي بيان شده، شناخته مي شوند؛ درواقع آنچه شخصيت انساني را از ابتداء تا انتهاء حفظ مي كند، همان روح اوست. در نتيجه پدر، مادر، برادر و...در عالم برزخ با روح خود و البته به همراه بدني متفاوت از بدن مادي كه خصوصيات خاصي منطبق با عالم برزخ را دارد شناخته مي شوند و شخص بواسطه آن، آنها را تشخيص مي دهد كه مثلاً فلاني پدر است يا پسر نه آنكه بدن مادي همچنان در برزخ باقي مانده باشد تا ديگران به جهت شباهت ظاهري دچار اشتباه گردند.
مطابق آنچه بيان شد وضعيت افراد در بهشت نيز روشن مي شود. يعني گرچه مطابق آيات و ورايات، معاد افراد جسماني و روحاني است. اما آنچه ماهيت افراد را روشن مي سازد همان روح انسان است نه جسم انسان، و همه افراد با آن شناخته مي شوند، اگر چه به ظاهر يكي از ديگري پيرتر باشد آنچنانكه مثلاً در همين دنيا مواردي مشاهده مي شود كه به علت بيماري و... شكل ظاهري فرزند پيرتر از پدر به نظر مي رسد. ولي با اين حال همه اولي را پسر و دومي را پدر مي دانند.