یاران امام زمان عج

مطالبي كه جنابعالي به آقاي پناهيان منتسب دانسته ايد ممكن است بر اساس روايات زير باشد.
در روايتي ابوبصير از امام صادق (ع) نقل مي كند كه: « إِنَّ أَصْحَابَ طَالُوتَ ابْتُلُوا بِالنَّهَرِ الَّذِي قَالَ اللَّهُ تَعَالَى- مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ وَ إِنَّ أَصْحَابَ الْقَائِمِ ع يُبْتَلَوْنَ بِمِثْلِ ذَلِكَ.» (1)«ياران طالوت چنانكه خداوند متعال در قرآن فرموده (2) با نهر آبي امتحان شدند و همين طور ياران و أصحاب امام زمان (عج) نيز امتحان مي شوند.»
با توجه به اين روايت مي توان گفت كه محال نيست كه برخي ياران امام زمان در برخي امتحانات سربلند بيرون نيايند.
مرحوم شيخ حر عاملي از ابوبصیر روایت کرده است که امام باقر (ع) فرمود:
« يَقْضِي الْقَائِمُ بِقَضَايَا يُنْكِرُهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ مِمَّنْ قَدْ ضَرَبَ قُدَّامَهُ بِالسَّيْفِ وَ هُوَ قَضَاءُ آدَمَ (ع) فَيُقَدِّمُهُمْ فَيَضْرِبُ أَعْنَاقَهُمْ ثُمَّ يَقْضِي الثَّانِيَةَ فَيُنْكِرُهَا قَوْمٌ آخَرُونَ مِمَّنْ قَدْ ضَرَبَ قُدَّامَهُ بِالسَّيْفِ وَ هُوَ قَضَاءُ دَاوُدَ (ع) فَيُقَدِّمُهُمْ فَيَضْرِبُ أَعْنَاقَهُمْ ثُمَّ يَقْضِي الثَّالِثَةَ فَيُنْكِرُهَا قَوْمٌ آخَرُونَ مِمَّنْ قَدْ ضَرَبَ قُدَّامَهُ بِالسَّيْفِ وَ هُوَ قَضَاءُ إِبْرَاهِيمَ (ع) فَيُقَدِّمُهُمْ فَيَضْرِبُ أَعْنَاقَهُمْ ثُمَّ يَقْضِي الرَّابِعَةَ وَ هُوَ قَضَاءُ مُحَمَّدٍ ص فَلَا يُنْكِرُهَا أَحَدٌ عَلَيْهِ. »(3)
« قائم(ع) قضاوتی هم چون قضاوت آدم (ع)می نماید. اما برخی از یاران او که در رکابش شمشیر می زنند، آن قضاوت را بر نخواهند تافت در نتیجه قائم گردن آنها را خواهد زد. پس در امر دیگری به روش داوود (ع) قضاوت خواهد کرد، اما گروه دیگری از جنگجویانش منکر آن می شوند، و قائم گردن آنان را نیز خواهد زد. پس برای سومین بار به شیوه ابراهیم (ع) قضاوت می نماید و باز گروهی انکار می ورزند و امام گردنشان را خواهد زد. آنگاه برای چهارمین بار در مسئله ای به روش پیامبر (ص) قضاوت خواهد کرد و دیگر کسی منکر آن نخواهد شد.»
علامه مجلسي (ره) نيز از مفضل بن عمر نقل کرده است که امام صادق (ع) فرمود:
« كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى الْقَائِمِ عَلَى مِنْبَرِ الْكُوفَةِ وَ حَوْلَهُ أَصْحَابُهُ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلًا عِدَّةَ أَهْلِ بَدْرٍ وَ هُمْ أَصْحَابُ الْأَلْوِيَةِ وَ هُمْ حُكَّامُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ عَلَى خَلْقِهِ حَتَّى يَسْتَخْرِجَ مِنْ قَبَائِهِ كِتَاباً مَخْتُوماً بِخَاتَمٍ‏ مِنْ‏ ذَهَبٍ‏ عَهْدٌ مَعْهُودٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (ص) فَيُجْفِلُونَ عَنْهُ إِجْفَالَ الْغَنَمِ فَلَا يَبْقَى مِنْهُمْ إِلَّا الْوَزِيرُ وَ أَحَدَ عَشَرَ نَقِيباً كَمَا بَقُوا مَعَ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ (ع) فَيَجُولُونَ فِي الْأَرْضِ فَلَا يَجِدُونَ عَنْهُ مَذْهَباً فَيَرْجِعُونَ إِلَيْهِ وَ اللَّهِ إِنِّي لَأَعْرِفُ الْكَلَامَ الَّذِي يَقُولُ لَهُمْ فَيَكْفُرُونَ بِهِ.»(4)
گوییا قائم را بر منبر کوفه می بینم در حالی که گرد او را به شمار یاران پیامبر در جنگ بدر، سیصد و سیزده نفر فرا گرفته اند. آنها صاحبان پرچمها و حکمروایان خداوند بر مردم اند. آنگاه از میان قبایش کتابی ممهور به مهری طلایی را که از پیمان های پیامبر (ص) است، بیرون خواهد آورد. در آن هنگام آنها هم چون گوسفندان از نزد او می گریزند و جز یک وزیر و یازده نقیب باقی نمی ماند. همان طور که [همین تعداد] برای موسی (ع)باقی ماند. آنها در زمین می گردند. اما راهی جز بازگشت به سوی او نمی یابند. پس به سوی او باز می گردند و من به آن سخنی که قائم به آنها می گوید و آنها به سبب آن کفر می ورزند، داناترم».
پي نوشت ها:
1. ابن أبي زينب، محمد بن ابراهيم‏، غيبت نعماني، تهران، نشر صدوق‏، 1397ق، ص316.
2. بقره(2)، آيه 249.
3. شيخ حر عاملى، إثبات الهداة بالنصوص و المعجزات، بيروت، اعلمى، 1425 ق، ج‏5، ص 215.
4. علامه مجلسي، بحارالانوار، بيروت، مؤسسه الوفاء، سال 1404 هـ ق، ج‏52، ص 326.