سوال

وضعیت دشواری که با آن روبرو هستید، تا حدّی قابل درک است. اما بزرگان دین به ما آموخته اند موظف به سعی و تلاش برای حل مشکلاتیم. پس از به کار بستن تمام تلاش و سعی مان در انجام کارهای مورد سفارش، بقیه آن را به خداوند متعال واگذار نماییم و دل خودمان را آرام نگه‌ داریم. در این زمینه نکات زیر را با دقت مطالعه بفرمایید:
دین اسلام با تامین نیازهای غریزی انسان مخالف نیست و استفاده از این میل و ارضاء آن از راه حلال را نیز حرام نمی داند. خداوند متعال به عنوان کسی که خود خالق و ایجاد کننده این غرائز در نهاد و درون انسان می باشد، راه تامین و برآورده نمودن صحیح این امیال و نیازها را بیان فرموده است.(1) از این رو اسلام نه با سرکوب غریزه جنسی به این معنا که این غریزه به طور کلی نادیده گرفته شود و نیازهای جنسی انکار گردد و با آن مقابله شود، موافق است و نه با آزادی آن، بلکه آن چه در بین مسلمانان به چشم می‏خورد، کنترل غریزه جنسی است.
بنابراین نباید تصور کنیم اسلام برای غریزه جنسی برنامه ای ندارد، کامل ترین و سالم ترین برنامه برای ارضای این غریزه در اسلام است.
می‌پذیریم که امروز شرایط ازدواج به دلایل متعدد و از جمله مسائل اقتصادی سخت شده، ‌اما آیا نباید به خاطر نتایج بسیار ارزشمند آن (که اکمال دین و تقویت ایمان و نجات و رهایی از عذاب دوزخ و گناه و...بخشی از آن است) سختی‌ها را به جان خرید، یا از بسیاری خواسته‌ها که حتی شاید اهمیت دارد صرف نظر نمود؟ مگر نه این است که برای رسیدن به هدف ارزشمند، سختی‌های آن را باید به جان خرید؟ مطلوب هر چه ارزشمندتر باشد، سختی‌های بیش تری را باید تحمل نمود.
علاوه بر آن که این مشکلی نیست که قابل حل نباشد. زیرا می توان با کاهش سطح توقعات و انتظارات، پرهیز از تشریفات غیر ضروری، کنار گذاشتن بعضی رسوم فرهنگی و اجتماعی منفی، به تأخیر انداختن مراسم عروسی در دوران نامزدی و عقد و بعضی تدابیر دیگر می‏توان از مشکلات مادی و اقتصادی که فرا روی بسیاری از جوانان می‏باشد، نجات یافت. ازدواج بدون تشریفات، راهکاری است که در قرآن نیز به آن اشاره شده است : وَأَنکِحُوا الْأَیَامَى مِنکُمْ وَالصَّالِحِینَ مِنْ عِبَادِکُمْ وَإِمَائِکُمْ إِن یَکُونُوا فُقَرَاء یُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ. (2)
در این آیه ابتدا جوانان را بر ازدواج آسان و ساده و پرهیز ازتشریفات دست و پاگیر تشویق کرده و به آنان امید داده که فقر را مطرح نکنند. زیرا با اتخاذ شیوه صحیح ومنطقی در زندگی و امید به رحمت و فضل خدا، این مشکل به راحتی حل می‏گردد.
رسول خدا (ص) می‏فرماید :«من ترک التزویج مخافه العیلة (الفقر) فقد ساء ظنه بالله عزوجل ان الله عزوجل یقول: ان یکونوا فقراء یغنهم الله من فضله(3)کسى که از بیم فقر و تنگدستى ازدواج نکند، به خداوند بدگمان شده است، خدایى که می فرماید: اگر فقیر باشند، خدا از فضل خویش آنان را بى نیاز و غنى مى سازد».
وعده خداوند را که قول داده است تنگدستى را به غنا تبدیل کند و جایى براى بیم از فقر باقى نگذارد، نباید فراموش کرد. البته در این زمینه، ایجاد روحیه توکل و اعتماد به لطف الهى، قناعت و مدارا لازم است.
متاسفانه برای ما ننوشته اید چرا موقعیت ازدواج را ندارید تا بر اساس مشکلتان راهنمایی کینم. با این همه، پیشنهاد ما، نامزد شرعی گرفتن در شرائط کنونی و به تاخیر انداختن مراسم رسمی ازدواج تا فرصت مناسب است. با توافق خانواده دختر مورد نظر، صیغه شرعی اجرا شود تا با هم محرم شوند، ولی مراسم مدتی بعد انجام گیرد. در این مدت می توانند با هم ملاقات و رفت و آمد داشته باشند. از این طریق تا حدی به آرامش و نیازهای خود می رسد. هزینه اقتصادی هم لازم ندارد. البته باید فردی را انتخاب نماید که او و خانواده اش با شرایط این فرد توافق داشته باشند.
امااگر به هر علتی اصلاً قادر به ازدواج حتی به شکلی که گفتیم نیست، قرآن مجید در صورت فراهم نبودن زمینة ازدواج ،راه مقابله با طغیان غریزه جنسی را، عفت پیشگی و یا خویشتن داری در امور جنسی می داند.
طرد افکار شیطانی؛ پر کردن اوقات فراغت با مطالعه، تفریح، مسافرت و غیره؛ کنترل چشم؛ عدم آمیختگی زن و مرد؛ کم خوری؛ ورزش و فعالیت بدنی؛ آخرت گرایی؛ یاد مرگ و فاصله گرفتن از محیط های شهوت آلود مثل اینترنت، بلوتوث، عکس، ماهواره، دوستان منحرف، تنهایی و خلوت و بیکاری و تخیل، توجه کامل به این که خداوند در همة حالات آگاه و ناظر بر اعمال ما است، تفکر در عواقب زیان بار گناه، باور کردن این که شیطان و نفس امّاره، دشمن انسانند، عمر انسان زودگذر است و در آینده بسیار نزدیک به نتایج اعمالش خواهد رسید، از مهم ترین مواردی هستند که انسان را در داشتن داشتن تقوای درونی و عملی یا همان عفت پیشگی کمک می کند.
در صورت نیاز به توضیحات بیشتر با شماره (09640) تماس بگیرید.
پی نوشت ها :
1. نور (24)، آیه 32.
2. همان.
3. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 ه.ش، ج5، ص 330 .