عریضه

پرسشگر گرامي، با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با اين مرکز و آرزوي قبولي طاعات و عبادات شما در اين ماه عزيز

ماهیت این امر برگرفته از روایاتی است که در مورد ارتباط با امام زمان (عج) در زمان غیبت کبری وارد شده و به جهت ارتباط مومنان با امام زمان (عج) پیشنهاد شده که به جهت عرض حاجت خود به آن بزرگوار حاجت خود را در نامه ای نوشته و در آب جاری یا چاه بیندازند. ( چون چاه ها به سفره زیر زمینی آب متصلند) تا به دست امام برسد.
البته امام معصوم بدون این کار نیز از حاجت و حاجت مندی شیعیان آگاه است. اما گویا این کار نظیر درخواست دعا کردن خداوند از بندگان در قرآن است(1) که گویا نفس همین اقدام و حرکت و تلاش نوعی تاثیر مثبت و سازنده در فرد داشته و حاجت مندی او را به اوج رسانده در عین حال اثر روانی مثبتی هم در خود او بجای خواهد گذاشت.
در ( تـحـفـة الزائر ) مجلسى و ( مفاتیح النجاة ) سبزوارى نقل شده: هـر کـه را حـاجتى باشد، آن را بنویسد در رقعه‌اى و در یکى از قبور ائمه عـلیـهـم السـلام بـیـنـدازد یـا بـبـنـدد و مـهـر کـنـد و خـاک پـاکـى را گـل سـازد. آن را مـیـان آن گـذارد و در نـهـر یـا چـاهى عمیق یا آبگیر اندازد، به حضرت صاحب الزمان (ع) مى رسد و او متولى برآوردن حاجت مى شود.(2)
به یقین صحت و سقم این روایات مورد تایید قطعی نیست؛ اما در عین حال عمل به این دستور احتمالی- اگر به برخی تبعات فاسد کشیده نشود و منع ثانوی پیدا نکند - نه منع عقلی دارد و نه منع شرعی و می توان به احتمال صحت این روایت و توصیه خاص، این گونه عرض حاجت خود را به امام زمان داشت چنان که به گونه های دیگری نیز می توان این عرض حاجت را انجام داد و قضاوت در مورد سهل یا آسان تر بودن هریک از این راه ها هم چندان ممکن نیست.
پی نوشت ها :
1.غافر(40)، آیه 60.
2. شيخ عباس قمي، منتهی الامال، قم، موسسه انتشارات هجرت، 1378، چاپ سيزدهم، ج 2، ص869.