روح

دوست بزرگوار به نظر مي رسد كه تلقي اشتباهي در مورد آزادي روح برخي از اموات تحت تاثير برخي افكار سليقه اي و غير واقعي در ذهن شما شكل گرفته است، لذا لازم به است كه تبيين درستي از نحوه اين آزادي و زمان آن بيان شود:
در مورد اینکه روح برخي از اموات به دیدار خویشان و بازماندگان خود در دنیا می‌آیند، روایات متعددی به ما رسیده است. مرحوم شیخ کلینی(ره) در کتاب شریف کافی بابی تحت عنوان«ان المیت یزور اهله(1) میت خانواده اش را زیارت می کند» را مطرح کرده ‌است و روایات معتبری را در این باره نقل نموده‌؛ در روایات آمده است که اموات اعمّ از مؤمن و غیر مؤمن به دیدار بازماندگان خود می‌آیند . هر میّتی برحسب منزلت و شأنی که دارد،اجازة این کار را پیدا می‌کند.
در روایتی آمده است: هیچ مؤمنی یا کافری نیست. مگر اینکه در هنگام زوال خورشید به دیدن خانواده‌اش می‌آید. اگر مؤمن دید خانواده‌اش مشغول اعمال صالح‌اند، خداوند را سپاس می‌گوید. کافر اگر ببیند خانواده و اهل او عمل صالح انجام می‌دهند، حسرت می‌خورد. (2)
بعضی از اموات هر روز، بعضی دیگر هر هفته و برخی هر سال و بعضی هر چند سال یک‌بار . حداقل اجازه‌ای که مؤمنین دارند، هر جمعه است که می‌توانند به دیدار آشنایان خود در دنیا بیایند.
در روایات به انگیزة اصلی اموات از آمدن به دنیا در روایات تصریح نشده است. در حدیثی که در کتاب جامع الاخبار آمده است(3) بیان شده که اموات در ضمن آمدن به دنیا از خویشاوندان انتظار دارند کار خیری و صدقه‌ای برای آنها انجام داده شود.
شاید تسکین یافتن از دیدار اقوام و بیرون آمدن از تنهایی و وحشت نیز یکی از فواید این دیدار باشد.
این مطلب را از بعضی روایات دیگر می‌توان استفاده کرد. در روایاتی که در بارة زیارت اهل قبور آمده ائمة اطهار (ع) می‌فرمایند:« به زیارت امواتتان بروید چون آنها با شما انس می‌گیرند. وقتی از کنار آنها می‌روید، تنها شده و وحشت می‌کنند».(4)
لذا هرگز مزاحمتي از ناحيه آنها متوجه افراد زنده نمي شود، اگر چه برخي از فيلمهاي تبليغاتي كه نوعا الهام گرفته از افكار غير ديني و منحرف مي باشد ، تصويري كه از روح ارائه مي دهند، چيزي شبيه اجنه شرور مي باشد كه ماهيتا با اراح انسانها متفاوت مي باشند، اگر چه تاثير گذاري و ورود اجنه و شياطين نيز به زندگي انسانها بسيار محدود مي باشد ولي بر فرض تحقق ، محدود به زمان و روز خاصي نبوده، و ربطي به مساله آزادي ارواح انسانها در برخ زمانها ندارد.
پی نوشت ها:
1. كليني، کافی، دارالكتب الاسلاميه، 1365ش، ج3، ص 230.
2. همان، ح 2 .
3. تاج الدين شعيرى، جامع الأخبار، انتشارات رضى قم، 1363 ش، ص169.
4. کافی ،همان ، ج3، ص228.