با سلام وخسته نباشی خدمت شما استاد گرامی
ترجیحا صلاح بر این میدونم که بدون معرفی خودم فقط سوالی که مدتهاست ذهنم مشغول کرده بپرسم و امیدوارم بتونید جوابمو بدید.
من سه سال پیش همسر مردی شدم که عاشقانه دوستش داشتم. خودم هم از لحاظ ظاهری و اخلاقی وموقیعت اچتماعی امتیاز ویژه ای داشتم و حتی خودش هم به زیبایی من بارها اعتراف میکرد. ولی با من هم خوابگی نداشت. و علتشو دوست داشتن بیشتر از حد خودش معرفی میکرد. یعنی عشق بیش از حد مانع بروز شهوتش میشد. ولی من بشدت نیاز داشتم واز این موضوع زجر میکشیدم
تا اینکه فهیمیدم تمام سه سال با یه خانم دیگه در ارتباط بوده. ضربه سختی خوردم و با سر خوردگی جدا شدم. البته مسائل دیگه ایی هم باعث جداییم شد اما خیانتش بالاترین دلیل بود. بعد از جدایی دچار انزوا شدم. از همه مخصوصا خدا متنفر بودم. جایی نبود برم وخاستگاری پیدا نکنم. کسی نبود که منو ببینه و نگه حیف تو. خاک بر سر اون. بعد یه مدت مثل ادمههای که دچار جنون شده باشن مدام جلوی اینه به خودم نگاه میکردم و میگفتم چه ایرادی توی من بوده که بهم خیانت کرده. و بعدش شروع کردم از خودم با لباسهای مستهجن وسکسی عکس گرفتن. و تلاش کردم به خودم ثابت کنم که ایراد از من نبوده
با عکسام با پسرهی توی اینترنت تن نازی میکردم. هر کسی که عکسام میدید میتونستم لرزش توی وجودش حس کنم. به حدی به مرز جنون رسیده بودم که برای خودم ه البوم از افرادی که عاشقم شده بودن جمع کرده بودم
و جز افتخاراتم میدونستم. مخصوصا که باهاشون قرار نمیزاشتم و فقط حسرت داشتنمو به دلشون میشزاشتم. نه پولی میگرفتم نه کاری باهاشون داشتم. فقط خودم معرفی میکردم و واکنش هاشون بررسی میکردم. اما بعد 6 ماه خسته شدم. بد بیاری های زیادی اوردم. گاهی خودمم عاشق بعضیاشون میشدم. بعضی شبا عذاب وجدان نمیزاشت بخوابم. حتی یکبار تا سر حد مرگ خودم زدم ورفتم توی شیشه. از خودم متنفر بودم. نمیتونستم تحمل کنم که به یه هرزه تبدیل شدم. الان در حال حاضر با کسی اشنا شدم که که از لحاظ روحی و جنسی بهم میخوریم. ازم سه ماه وقت خواسته تا بیشتر اشنا بشیم
دوست داشتنتش اونقدر خالصانه است که نمیتونم شک کنم دروغ میگه. منم تصمیمی گرفتم براش تک باشم. توبه کردم. حجابم کامل کردم. نمازمو شروع کردم. برخوردم با خانوادم خوب کردم. اما چیزی که الان عذابم میده گذشتمه. نمیدونم چطور اون دلبرایی هایی که کردم جبران کنم. اون دلهایی که شکوندم. اون اذیتایی که کردم. و در ضمن اون عکسا دست بعضیا مونده. حکمشون چیه ؟ منکه دستم بهشون نمیرسه که بگم پاک کنن
میخام زندگیم از نو بسازم. میخام خدا منو ببخشه. اما میترسم با تمام تلاش وتوبه ام باز خدا منو نبخشه و من عذاب کارم اون دنیا ببینم. به ن بگید چطور توبه کنم؟ چطور جبران کنم
ممنون
با سلام و تشكر از ارتباط شما با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
بندۀ تائب و بازگشت نموده به خدا؛
باز گشت شما به درگاه رحمت الهی و به پاکی سابقتان را تبریک گفته و امیدواریم که روز به روز به سعادت و خوش بختی نزدیک تر گردید. در ذیل نکاتی را در باره فرمایشات شما تقدیم می کنیم:
1. سرخوردگی و ضربهء روحی شما در مواجهه با این قضیه، قابل درک است و حتی این که خواسته اید خود را اثبات کنید هم واکنشی طبیعی بوده ولی نوع اقداماتی که انجام داده اید نا مناسب و غیر شرعی بوده که اکنون شما را درگیر کرده است و از آن پشیمان هستید. البته این که با آنها قرار نگذاشته اید یا در جهت مسائل مالی اقدامی نکرده اید لطفی از خداوند بوده که شما به گناهان و آلودگی های بیشتر کشیده نشوید.
2. این که ما نتایج اشتباهات خود یا دیگران را بر عهدهء خدا بدانیم کار درستی نیست و نوعی واکنش احساسی و غیر معقول است. همسر شما اگر نسبت به شما کوتاهی کرده باشد یا ارتباط نادرستی گرفته باشد( بنا به آنچه که شما گفته اید) چه شما در آن رفتار نادرست ایشان دخالت و سهمی داشته اید و چه نداشته اید ، هیچ ربطی به خدا ندارد؛ زیرا خداوند دین و پیامبران را برای انجام ندادن همین کارهای نادرست فرستاده و موافق با چنین بی مهری ها و آزارها و اجحاف هایی نیست و از آنها نهی کرده و برای آنها عذاب و تنبیه قرار داده است.
3. تغییراتی که اکنون در بارهء نماز و حجاب و رفتار با خانواده گرفته اید بسیار خوب و مبارک است و در هر شرایطی بر آنها پایدار باشید اما در بارهء این آقایی که می گویید، باید هشیار باشید و این که گفته اید رفتار و محبت او خالصانه است و شکی در آن ندارید، جای تامل دارد و باید دقت بیشتری داشته باشید تا دچار یک مشکل دیگری در زندگی خود نشوید. برای این منظور با بخش تلفنی ما (09640 بدون کد) تماس گرفته و راهنمایی های لازم را دریافت نمایید.
4. دربارهء توبه و جبران خطاهای خود نیز عنایت داشته باشید که رحمت الهی بسیار عظیم است و پذیرای بندگان پشیمان خود می باشد؛ خصوصا اگر اشتباه و خطای آنان ناشی از هتاکی و بی باکی در برابر حکم خدا نبوده باشد. شما وظیفه دارید که تا آنجا که مقدورتان است و مفسده ای ندارد برای جبران اشتباه خود اقدام کنید؛ مثلا اگر می توانید به همان افراد، پشیمانی خود را بگویید و آنها را دعوت به خوبی و پاکی کنید و عذر خواهی و حلال خواهی کنید و اگر چنین چیزی مقدور نیست، علاوه بر استغفار و توبه به درگاه الهی، برای آنها هم دعای خیر کرده و از خداوند طلب خیر و رحمت و مغفرت برای آنها داشته باشید. خداوند این قدرت را دارد که اقدامات اشتباه شما را برای آنها بی اثر کند و آنها را به مسیر خیر هدایت نماید. مهم، توبهء صادقانهء شما و ساختن زندگی آینده تان بر اساس پاکی و خوبی است که در این صورت خداوند شما را می بخشد و عذاب الهی شامل حال شما نخواهد بود.
در آینده اگر برایتان مقدور بود برای هدایت جوانان و نجات آنان از این ورطه های خطرناک هر اقدام مثبتی که توانستید انجام دهید. دعای روز دوشنبه را که در مفاتیح الجنان آمده با معنایش بارها بخوانید.
