آیا خداوند همه ی گناهان را می بخشد؟
خواهر گرامی!
خدای متعال خود را در قرآن به گونه ای معرفی کرده که حتی شیطان به رحمت او امید دارد و استناد به آیه ای از قرآن می کند: ان الله یغفر الذنوب جمیعا. (1) ناامیدی و یاس از بخشش پروردگار، بزرگ ترین گناه است.
راه توبه به روی همه گناهکاران (با هر گناه عظیمی که دارند) باز است و توبه مخصوص گناه خاصی نیست و شخص خاصی را نیز شامل نمیشود و مطمئنا خداوند گناهان را می بخشد، خداوند نسبت به هر عمل زشت و گناهی وعده پذیرش توبه داده است. در این جهت فرقی بین گناه کبیره و صغیره نیست،
خداوند در هیچ کجا نفرموده که اگر کسی مرتکب گناه کبیره شده و توبه کرد او را نمی بخشد. بلکه در آیات و روایات متعددی بر این نکته تأکید شده که توبه مخصوص گناه خاصی نیست. بلکه هر گناهی را (چه صغیره و چه کبیره) شامل می شود.
خداوند باب توبه را به خاطر رحمت و لطفش به روی بندگان باز کرده تا بندگان گنهکارش با هر گناهی که انجام داده اند از رحمت خداوند مأیوس نشوند و این مطلب هرگز به این معنی نیست که انسان مرتکب گناه کبیره و یا گناه صغیره بشود(اگر مریض شدی طبیب هست ،نه این که کسی بگوید حال که طبیب هست برویم مریض شویم!!). از آیات قرآن استفاده میشود که اگر گناهی از روی جهل و نادانی واقع شود و انسان بعد از آن گناه پشیمان شده؛ از آن گناه توبه کند و عزم بر ترک آن گناه داشته باشد، خداوند توبه او را می پذیرد.(2)توبه کننده، محبوب خداست قرآن کریم فرموده: «ان الله یحب التّوابین؛ (3) یقیناً خداوند توبه کنندگان را دوست دارد».
بنا براین نباید از رحمت خداوند مأیوس شد، شیطان دائما انسان را وسوسه می کند و انسان را از رحمت خداوند مأیوس می کند تا رابطه انسان را با خداوند به کلی قطع کند و میگوید ،آب که از سر گذشت چه یک وجب چه صد وجب!!خدا گناهت را نمی بخشد !! دیگه فایده ای نداره!!و از این قبیل القائات برای ناامید کردن انسان. بر اساس روایات، مطمئنا بعد از توبه گناهان بخشیده خواهد شد.
هر چقدر گناهمان عظیم باشد، از رحمت بی کران و نا محدود او که عظیم تر نیست. او مهربان ترین مهربان هاست. بنا بر این توبه که به معنی پشیمانی واقعی از معصیت است، موجب بخشش هر گناهی شده و صفحه قلب را از آلودگی پاک و تیرگی را مبدّل به روشنایی می سازد. گناه هر چه باشد، قابل توبه است و توبه از آن در درگاه الهی پذیرفته می شود، به شرط آن که توبه حقیقی باشد؛ یعنی انسان از عمق دل توبه کرده و واقعا پشیمان باشد و در صدد جبران گناهان گذشته خود باشد.
پی نوشت ها :
1. زمر(39)آیه53 :قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لاتقنطوا من رحمه الله ان الله یغفر الذنوب جمیعا؛ از رحمت خدا نا امید نشوید.
2. مهدوی کنی، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1372، چاپ دوم، ص313.
3. بقره(2) آیه 222 .
