مردم اسرائیل

با سلام و تشکر از ارتباط¬تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

مهمترين دليل که ما اسراييل را به رسميت نمي شناسيم غاصب بودن و اشغال گري آنان است. این مطلب ارتباطی به زور گويي و روحيه خشونت آنان یا اعتقاداتشان ندارد.
گر چه آمریکا و انگلیس نیز دارای روحیه های مذکور هستند. اما حکومت و دولتشان و نیز سر زمینشان از آن خودشان بوده، آنان در سرزمین دیگران اقدام به تشکیل حکومت ودولت نکرده اند. از این رو دولت و حکومت آنها را به رسمیت می شناسیم. اما بر عملکردشان نیز انتقاداتی داریم.
يكي از اهدافی را که دولت اسرائیل از حمله و اشغالگری تعقیب می‌کندرا بيان مي كنيم تا دليل مخالفت جهان اسلام با اسرائيل و رسمیت نداشتن دولت و حکومت روشن گردد.
تاسیس دولت و کشوری یهودی:
در پی انتقال یهودیان از کشورهای اروپایی به این سرزمین ،(فلسطين) توطئه گران وحاميان يهود در صدد فروش زمین‌های فلسطینیان به یهودیان بر آمده و به راه‌اندازی دولتی قوی در مرکز خاورمیانه پرداختند.
در سال 1880 از جمعیت پانصد هزار نفری ملت فلسطین تنها بیست و چهار هزار تن یهودی بودند؛ یعنی کم تر از 5% در سال 1896 .
یک روزنامه نگار یهودی اتریشی به نام «تئودور هرتسل» کتابی نوشت و جنبش صهیونیستی به راه انداخت که یهودیان در پی تشکیل دولت یهود در یک سرزمین برآیند. از این رو هند، آرژانتین، قبرس و چند نقطة دیگر از جمله فلسطین در نظر گرفته شد. سرانجام با توجه به نقشه‌های استعمار در آن زمان و قرار دادن یک دولت صهیونیسم و یهودی در قلب جهان اسلام، و ضربه زدن به اسلام که بزرگ­ترین مانع استثمارگری خود می دانستند ،در سال 1897؛ یعنی یک سال بعد، کنگرة صهیونیسم در شهر بازل سوئیس برگزار شد.
قرار شد طبق نقشة از پیش تعیین شده، تناسب جمعیت فلسطین را با مهاجرت یهودیان از کشورهای دیگر به نفع یهود دگرگون نمایند. یهودیان که در سرشماری 1880 م که کمتر از 5% بودند، با این نقشه مهاجرت در سال 1914 به حدود 11% افزایش پیدا کرد؛ یعنی از جمعیت هفتصد و پنجاه هزار تن، هشتاد و پنج هزار تن یهودی بودند.
در اثنای جنگ جهانی اوّل در سال 1917«بالفور» وزیر خارجه انگستان اعلامیه­ای منتشر کرد که در آن از سیاست انگلستان مبنی بر حمایت از یهودیان و تشکیل دولت یهود در آینده در فلسطین خبر داد.
یک سال بعد؛ یعنی سال 1918 م. فلسطین به اشغال انگلستان در آمد و با سیاست یهودی­گرایی دولت انگلستان، در سال بعد سیل مهاجرت یهودیان از مناطق مختلف به فلسطین افزایش یافت و به مدت سه سال (از 1919 تا 1923) حدود سی و پنج هزار یهودی وارد فلسطین شدند . طی سال های 1932 - 1935 حدود یکصد و چهل پنج هزار یهودی با اجازة دولت انگلستان و ده‌ها هزار تن دیگر به صورت غیر رسمی وارد فلسطین شدند.
در سرشماری سال 1938 از جمعیت یک میلیون و پانصد هزار نفری فلسطین چهار صد و پنجاه هزار نفر یهودی بودند؛ یعنی با سیاست مهاجرت جمعیت 5% یهود به 30% افزایش یافت.
در سال 1945 انگلستان با هماهنگی ایالات متحدة آمریکا یکصد هزار تن از یهودیان اروپا و آمریکا را به فلسطین فرستادند که در سال 1947 جمعیت فلسطین به یک میلیون و هشتصد و شصت و هفت هزار تن رسید. از این تعداد ششصد و پانزده هزار یهودی (9/32%) و یک میلیون و نود و یک هزار نفر مسلمان (4/58%) و حدود یکصد و پنجاه هزار نفر مسیحی (8/7%) بودند.
در سال 1948 یهودیان به مسلمانان یورش بردند، اموال و املاک و زمین های آنان را تصاحب کردند و صدها هزار تن از آنان را آواره نمودند. اینها همه در زمان نفوذ، سلطه و قیمومیت دولت انگلستان بر فلسطین بود. بعد در سال 1948 که انگلستان زمینه‌سازی خوبی برای تشکیل دولت یهود به عمل آورده بوده، از آن جا خارج شد و یهودیان مهاجر غاصبانه بر فلسطین مسلط شدند .بسیاری از فلسطینیان آواره شدند. و دیوید بن گوریون در تل­آویو دولت یهود را اعلان کرد. از این تاریخ به بعد چندین بار در این نقطه جنگ و درگیری اتفاق افتاد. در سال های 1954، 1967، 1982 و ... .(1)
نتیجه آنکه حضور اسراییل در فلسطین غاصبانه و به زور اسلحه است از این رو وجودشان نامشروع و تشکیل دولت آنان و حکومتشان غیر رسمی است.
در این خصوص به منابع زیر مراجعه فرمایید:
- اکرم زعیتر، سرگذشت فلسطین، ترجمه اکبر هاشمی رفسنجانی .
- فلسطین، سرزمین تاریخ و مقاومت، انتشارات جنبش جهاد اسلامی فلسطین.
پی نوشت ها:
1. محمود محجوب و فرامرز یاوری، گیتا شناسی کشورها، انتشارات گیتا شناس، ص 221 - 227.