درباره عرفان واخلاص وجایگاه حضرت موسی علیه السلام توضیح دهید وبفرمایید که چه عظمتی شخصیت حضرت موسی داشت؟

پرسش: درباره عرفان واخلاص وجایگاه حضرت موسی علیه السلام توضیح دهید وبفرمایید که چه عظمتی شخصیت حضرت موسی داشت؟
شرح : 1- سلام...درباره اخلاص وعرفان حضرت موسی وصحبت کردن ایشان با خداوند توضیح دهید؟؟ ایشان چه جایگاه اخلاصی داشتند؟؟؟؟؟ قبر ایشان کجاست؟؟؟

پاسخ:

با سلام و تشکر از ارتباط¬تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

سرگذشت حضرت موسی (ع)، بیش از پیامبران دیگر در قرآن تکرار شده و در بیش از سی سوره بیش از صد بار به ماجرای موسی و فرعون و بنی اسرائیل اشاره شده است(1)موسى (ع) یکى از پنج پیغمبر اولواالعزم است، که آنان سادات انبیاء بودند، و کتاب و شریعت داشتند. و خداوند در قران از آن حضرت به عنوان پیامبرانی که از آنان پیمان الهی گرفته شده است، یاد می کند آن چنانکه در سوره احزاب می فرماید"وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيِّينَ ميثاقَهُمْ وَ مِنْكَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهيمَ وَ مُوسى‏ وَ عيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ ميثاقاً غَليظاً "(2) هنگامى را كه از پيامبران پيمان گرفتيم، و از تو و از نوح و ابراهيم و موسى و عيسى بن مريم، و ما از همه آنان پيمان محكمى گرفتيم."
خداوند در سوره مریم با بهترین مدح و ثنا موسی را خطاب قرار داده و می فرماید"و در اين كتاب (آسمانى) از موسى ياد كن، كه او مخلص بود، و رسول و پيامبرى والا مقام!*ما او را از طرف راست (كوه) طور فراخوانديم و نجواكنان او را (به خود) نزديك ساختيم (3) لذا او با اطاعت و بندگی به جایی رسید که پروردگار او را پاک و خالص گرداند و مخلص در آیه عبارت از كسى است كه خداوند او را خالص براى خود قرار داده و غير خدا كسى در او نصيبى نداشته باشد، نه در او و نه در عمل او، و اين مقام، بلندترين مقامهاى عبوديت است(4)
بنابراین حضرت موسی (ع)با این اطاعت و بندگی به مراحل عالی رسیده و از جانب خداوند مستحق لقب"کلیم الله "می شود از امام صادق(ع) نقل شده است که فرمود:خداوند به حضرت موسی بن عمران(ع)وحی كرد: «ای موسی! آیا می‎دانی كه چرا تو را برای هم كلامی خودم برگزیدم، نه دیگران را؟!» (با تو هم‎سخن شدم و تو به مقام كلیم الله» نائل شدی)
موسی ـ علیه السلام ـ عرض كرد: «نه، راز این مطلب را نمی‎دانم!»
خداوند، به او وحی كرد: «ای موسی! من بندگانم را زیر و رو (و بررسی كامل) نمودم در میان آنها هیچكس را در برابر خودم، متواضع تر و فروتن‎تر از تو ندیدم.«یا موسی اِنَّكَ اِذا صَلَّیتَ، وَضَعْتَ خَدَّكَ عَلَی التُّرابِ؛ اى موسى! تو چون نماز مي گذارى چهره خويش روى خاك- يا گفت روى زمين- مي نهى."(5)
اما در مورد قبر حضرت موسی باید گفت : بر اساس نقل برخی از کتب تاریخی و روایی، قبر حضرت موسى مشخص نبوده و كسى نمى داند كه آن حضرت در كجا وفات كرد و در كجا دفن شد در روايات متعددى آمده است كه بنى اسرائيل قبر حضرت موسى را نمى شناختند(6) و در اين روايات آمده است كه حضرت موسى( ع )را فرشتگان دفن كردند و این احادیث حاکی از آن است که حضرت موسى، در پايان زندگى خود تنها مانده بود و كسى با آن حضرت نبوده و در تنهايى وفات كرده است.
اما بر پايه برخي روايات دیگر ، حضرت موسى در «تيه» وفات كرده است «تيه» بيابانى بى آب و علفى است كه در داخل شبه جزيره سينا واقع است و جغرافى دانان عرب آن را صحراى بنى اسرائيل مى نامند(7) از پيامبر اسلام پرسيدند كه قبر حضرت موسى در كجاست؟ فرمود: در كنار جاده اصلى و تل قرمز رنگ (8)در آن زمان در صحراى «تيه» جاده اصلى و تل قرمز رنگ مشخص بود و مردم آن را مى شناختند. براساس اين روايت، قبر حضرت موسى در مصر است .
بنابراين گرچه در مورد مکان دفن حضرت موسی(ع)احتمالاتی بیان می شود. اما به طور دقيق نمى توان گفت كه قبر حضرت موسى در كجاست.
پی نوشت ها:
1. مکارم شیرازی، ناصر، تفسير نمونه، چ دار الکتب الاسلامیه ، تهران،1374 ه ش، ج‏9، ص 268.
2. احزاب(33)آیه 7 .
3. مریم (19)آیه 51 - 52.
4. موسوى همدانى، ترجمه المیزان، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ مدرسين حوزه علميه، قم‏ 1374 ش، ج 14، ص 83.
5. مرحوم کلینی ،الكافي،چ دار الكتب الإسلامية، تهران، 1365 ه ش، ج 2، ص 122.
6. ر. ک مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بيروت، 1404 ه ق ، ج 68، ج 13، ص 362 .
7. المنجد، بخش اعلام، حرف ت.
8. مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بيروت، 1404 ه ق، ج 68، ج 13، ص 363 .

پرسش:
2- چرا ما شیعیان روز ولادت و یا رحلت ایشان که پیامبر یزرگ الهی بودند را گرامی یا تعزیت نمیداریم؟؟؟ آیا توسل به ایشان جایز است وآیا دوست داشتن حضرت وموسی ومتوسل شدن به ایشان در گرفتاریها برای مسلمین جایز است؟؟؟چرا هیچ مراسمی برایشان وتکریم شخصیتشان نمیگیریم؟؟؟؟
پاسخ:

توسل در لغت به معنای انجام دادن کاری برای تقرب به یک چیز یا شخص است(1)و در اصطلاح رائج ، تمسك جستن افراد به اوليايي الهي در درگاه خداوند، به منظور بر آمدن نياز هاست لذا مهم آن است که شخص به اولیاء الهی متمسک شده و در برآوردن نیاز خود از آنها کمک بخواهد یا خداوند را به آبروی آنها قسم داده و از او بخواهد تا حاجت و نیاز وی را برطرف نماید.
بنابراین شخص مسلمان می تواند به پیامبران قبلی همانند پیامبر و ائمه دین اسلام متوسل شود و نکته مهم آن است که شخص متوسل بر این نکته توجه داشته باشد به هر حال حقانیت دین ، رسالت و برتری رسول خدا بر همه انبیاء گذشته محفوظ بوده و شخص مسلمان با این اعتقاد به پیامبر قبلی متوسل شود به عبارت دیگر در صورتی توسل مذکور صحیح و جائز است که شخص مسلمان بوده و به حقانیت دین اسلام اعتقاد داشته باشد. اما با این حال به پیامبر قبلی مانند حضرت موسی(ع) به عنوان ولیّ از اولیاء خداوند متوسل شود.
لذا چنین اعتقاد و توسلی مانعی ندارد به علاوه آنکه ما مسلمانان در برخی از موارد که به زیارت ائمه اسلام رفته و به آنها متوسل می شویم، آنها را به پیامبران قبلی نسبت داده و ضمن سلام به ائمه ، به آنها نیز سلام می دهیم "السلام علیک یا آدم صفوه الله .... السلام علیک یا وارث موسی کلیم الله"(2)
اما عدم برپایی مراسم و مجالس تکریم و تعزیت به معنای عدم اعتقاد به مقام و موقعیت آنها نیست. بلکه به هر حال شرائط اجتماعی به گونه ای است که امکان برپایی مراسم برای تمام انبیاء و اولیاء الهی وجود ندارد چرا که در این صورت تقریباً تمامی روزهای سال باید به برپایی مراسم سپری شود. لذا مانند تمامی ادیان در کشورهای مختلف، فقط به امور و وقائع مهم اکتفاء می شود به علاوه آنکه اساساً برپایی مراسم در رحلت یا ولادت پیامبر(ص) ، ائمه و ...برای زنده نگه داشتن یاد و نام آنها به عنوان بزرگان دین اسلام است و در واقع یکی از عوامل ترویج و گسترش دین حق یعنی اسلام مقتضی آن است که پیامبر(ص) و ائمه و...در دین اسلام به عنوان پیشوایان همین دین حق معرفی شده و یاد آنها برای پیروان آن دین از بین نرود.
بر این اساس هدف نهایی در یادآوری ائمه ، زنده نگه داشتن اصل دین با استفاده از زنده نگه داشتن بزرگان دین است. لذا گرچه حضرت موسی(ع) را در جای خود باور داشته و به عنوان پیامبر بزرگ دین قبل پیامبر اسلام (ص) قبول داریم آن چنانکه هزاران پیامبر دیگر را قبول داریم. اما قبولی به معنای لزوم یادآوری آنها در سطح عموم جامعه و پیروان دین اسلام نیست .
گذشته از آنکه در شرائط فعلی، برپایی مراسم برای حضرت موسی(ع) خود نوعی تبلیغ دین مسیحیت و بهانه ای برای گسترش شبهات وارده در سطح عموم جامعه است و حال آنکه با عدم برپایی چنین مراسماتی،مشکلات مطرح شده به وجود نیامده و تبعات منفی بعدی را به دنبال ندارد.
پی نوشت ها:
1. قریشى، سيد على اكبر، قاموس قرآن،چ دار الكتب الإسلامية، تهران 1371 ه ق، ج 7، ص 298.
2. شیخ عباس قمی، مفاتیح الجنان، زیارت وارث .