دعایی برای شفای بیماری‌های سخت

با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
دعاها و اذکاری برای شفای بیماری ها در روایات بیان شده که چند مورد آن را می آوریم:
1-« رُوِيَ عَن ابی عبداللهُ أَنَّهُ قَالَ مَنْ قَالَ كُلَّ يَوْمٍ ثَلَاثِينَ مَرَّةً بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ‏ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ دَفَعَ اللَّهُ عَنْهُ تِسْعَةً وَ تِسْعِينَ نَوْعاً مِنَ الْبَلَاءِ أَهْوَنُهَا الْجُذَام‏ »(1)
از امام صادق علیه السلام روایت شده که فرمود کسی که هر روز سی مرتبه بگوید « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ‏ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ» خداوند از او نود و نه نوع از بلا را که آسان ترین آنها جذام است را دفع می کند.
سید بن طاووس همین دعا را به گونه ای دیگر نقل کرده است:
2-« عَنِ الصَّادِقِ ع يَرْفَعُهُ عَنْ آبَائِهِ عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ مَنْ كَانَ بِهِ مَرَضٌ فَقَالَ عَقِيبَ صَلَاةِ الْفَجْرِ أَرْبَعِينَ مَرَّةً بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ. الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ حَسْبُنَا اللَّهُ‏ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ تَبَارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ‏ وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ وَ مَسَحَ بِيَدِهِ عَلَيْهَا أَزَالَهُ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ وَ شَفَاهُ»(2)
حضرت امام صادق (ع) از پدران خود و ايشان از حضرت پيغمبر (ص) روايت كرده‏اند كه: هر كسى دچار مرضى شود و پس از نماز صبح چهل مرتبه بگويد: بسم الله ... تا آخر دعا، سپس دستش را بر جاى مرض بكشد، خداى تعالى او را شفا بخشد.
3- « رَوَى دَاوُدُ بْنُ زُرْبِيٍّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ تَضَعُ يَدَكَ عَلَى الْمَوْضِعِ الَّذِي فِيهِ الْوَجَعُ وَ تَقُولُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ اللَّهُ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي حَقّاً لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً اللَّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَ لِكُلِّ عَظِيمَةٍ فَفَرِّقْهَا عَنِّي.»(3)
از امام صادق(ع) روایت شده که دست خود را بر محلى كه درد در آن است بگذار و سه بار بگو:( اللَّه اللَّه اللَّه...تا آخر دعا) پروردگار حقيقى من است كه چيزى را شريكش قرار نمى‏دهم، خدايا! براى اين كار و هر كار بزرگى، تو ملجأ و پناهى، پس آن را از من جدا نما».
4-« أَبُو جَعْفَرٍ(ع)قَالَ مَرِضَ عَلِيٌّ ع فَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَقَالَ لَهُ قُلِ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ تَعْجِيلَ عَافِيَتِكَ أَوْ صَبْراً عَلَى بَلِيَّتِكَ أَوْ خُرُوجاً إِلَى رَحْمَتِكَ.»(4)
امام صادق فرمود حضرت على عليهما السّلام مريض شد، رسول خدا(ص) نزدش آمده فرمود بگو: بار الها! يا عافيتت را تسريع گردان، يا به من صبر در بلايت را عنايت كن و يا روح مرا به سوى جوار رحمتت خارج فرما».
البته باید توجه داشت که خواندن لفظی این دعا ها بدون اعتقاد و توجه و توکل به خدا کافی نیست و نباید انتظار داشت هر کس این دعاها و اذکار را خواند حتما نتیجه بگیرد و بیماریش شفا یابد. بلکه مصلحت خدا و حکمت های دیگر را هم باید در نظر گرفت.
پی نوشت ها:
1. مجلسی، بحار الأنوار،چاپ بیروت، ج‏59، ص 276.
2. سید بن طاوس، مهج الدعوات و منهج العبادات،انتشارات دار الذخائر، ص 78.
3. حلی، ابن فهد،عدة الداعي و نجاح الساعي، انتشارات دار الکتاب الاسلامی، ص 273.
4. همان، ص274.