با سلام و خسته نباشید.
میشه بصورت اسلامی و بدون گناه خود ارضایی کرد؟؟اگه بعد از خود ارضایی نماز بخوانیم گناه خود ارضایی پاک می شود؟
ممنون
با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
برادر گرامی! استفاده از واژه های نماز، اسلام و گناه نکردن در سوالتان، پیداست که دوست ندارید مبتلا به گناه شوید و از این قضیه رنج می برید؛ به گونه ای که حتی سوالی که عنوان کرده اید، دارای اضطراب و تناقض است. مگر می شود اعمالی که موجب دور شدن از رحمت الهی است، رضایت الهی را به دنبال داشته باشد؟!
مگر می شود به جایگاه توبه، نگاه ابزاری داشت و خودمان را بازیچۀ گناه قرار دهیم؟!
با توجه به مقدمۀ بالا، نکاتی را خدمتتان عرض می نماییم:
1. در مورد قسمت اول سوالتان خیلی فکر کردیم و به این نتیجه رسیدیم که حتما شما از مضرات استمناء آگاهی دارید ولی بحث یا نکته ای را شنیده اید که این موضوع مسلم را نزد شما مردد کرده است. پس ما را هم (در نامۀ بعدی خود) در شنیدن آن نکته برای رسیدن به جواب، یاری نمایید.
ضمنا اگر نکته ای در این زمینه در امور زناشویی (که در فضای متأهلین معنا دارد)، وجود داشته باشد، واژۀ خودارضایی برای آن کاملا غلط می باشد؛ زیرا دیگر فضای گناه در آن جایگاه معنا ندارد.
2. خود ارضایی، باعث دوری از خدای متعال بوده و جدای از ضررهای روحی، معنوی اش، مشکلات جسمی زیادی به دنبال دارد که نمی توان از آنها چشم پوشی کرد؛ ولی از این نکته غافل نباشید که جلوی ضرر را از هر کجا که بگیرید، سود و منفعت است. کسی که مسیر زندگی را بیراهه رفته و به جای عروج و کمال، پیوسته رو به سقوط و تباهی گام برداشته و به جای "فلاح"، در مسیر"خسران"افتاده است، در حال باختن زندگی است و هر لحظه که متوجه این راه خطا و بن بست شود و به مسیر نورانی و خدایی"فطرت" برگردد، می تواند گذشته سیاه و تباه راهم جبران کند.
3. مگر می شود گنهکار، از صمیم دل با نیت راستین وخالص به سوی خدا بر گردد و خداوند در به رویش ببندد و او را نپذیرد؟! آیا توبه بنده، زمینه ساز گشایش پنجره ای رو به رحمت الهی نیست؟!
گناه، هر چند زیاد باشد، لطف و کرم خدا بیشتر است. رابطه با خدا را باید بر اساس وسعت کرم و گستردگی رحمت او برقرار ساخت. وقتی همه درها به روی انسان بسته شود، آغوش رحمت الهی به روی عاصیان گشوده است.
4. راهی آسان تر از توبه؛ این نکته حکیمانه که"پیشگیری بهتر از درمان است"، در مسایل اخلاقی و تربییتی هم صحیح است. درست است که خدای مهربان، گناهکاران را در بن بست قرار نداده و دری به نام توبه به رویشان باز کرده و آنان را به توبه فرا خوانده است، ولی آیا همه اهل معصیت، به این آگاهی می رسندکه بد کرده اند و باید توبه کنند؟ اگر توفیق توبه نیاید چه؟ اگر اجل، مهلت توبه ندهد چه کند؟
پس این است که در مورد گناه نیز پیشگیری بهتر و راحت تر از مداواست، یعنی از اول گناه نکردن. حضرت علی(ع)می فرماید:"ترک الذنوب اهون من طلب التوبه" (1) ترک گناه، آسان تر از درخواست توبه است.
نشوند.
5. اگر امکان ازدواج نباشد برای کنترل میل جنسی باید موارد زیر را رعایت کرد:
- پرهیز از فکر و ترسیم صحنههای محرک در ذهن و خیال.
-دوری از نگاههای مسموم و مناظر تحریک آمیز که مقدمه و جرقه خیلی از گناهان می باشد. از پیامبر اکرم (ص) روایت شده که در این باره می فرمایند: «النَّظَرُ سَهْمٌ مَسْمُومٌ مِنْ سِهَامِ إِبْلِیسَ فَمَنْ تَرَكَهَا خَوْفاً مِنَ اللَّهِ أَعْطَاهُ اللَّهُ إِیمَاناً یَجِدُ حَلَاوَتَهُ فِی قَلْبِهِ؛ (2) نگاه به نامحرم تیری از تیرهای مسموم شیطان است، کسی که به خاطر خدا آن را ترک کند خداوند به او ایمانی عطا میکند که شیرینی آن را در قلبش احساس میکند».
- اجتناب از دوستانی که نسبت به مسایل جنسی سست عنصر بوده و مرتکب گناه می شوند.
-اشتغال، ورزش و سرگرمیهای مفید، که انسان را از بی کاری و فکرهای آلوده دور می کند.
نکتۀ پایانی: در توبه همیشه به روی بندگان گناهکار باز است و امکان بازگشت فراهم می باشد. ولی شایسته این است که یک توبۀ واقعی انجام دهیم تا مزۀ نماز و همنشینی با خدا برایمان لذت بخش باشد. برای بخشش گناه باید توبه کرد، نه اینکه نماز و مسایل عبادی برای قبولی توبه باشد، زیرا نماز خودش واجب شرعی است و ربطی به جریان توبه ندارد ،گرچه می توان برای توبه از نماز و دعا هم استفاده کرد و خاضعانه از خدای متعال درخواست بخشش کرد، بلکه انجام گناهی همانند خودارضایی، باعث بی جلوه شدن نماز می شود؛ از اثرات آن کم می کند و در مقبولیت نماز بی تأثیر نیست.
ضمنا برای جلوگیری از خودارضایی، با شماره(09640)تماس بگیرید و یا به کتاب "مشکلات جنسی جوانان" نویسنده: آیت الله مکارم شیرازی، (قم: انتشارات نسل جوان) و هفت روش پیش گیری از انحرافات جنسی ،حسین خانی،هادی،قم،مؤسسه ی آموزشی و پژوهشی امام خمینی مراجعه کنید.
پی نوشت ها:
1. نهج البلاغه، حکمت17. (بر اساس نهج البلاغه محمدعبده).
2. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، موسسه الوفاء، ج101، ص38، باب34، بیروت 1404ه ق.






