کسی که زیارت امام حسین میرود ولی گناه کبیره میکند مقامش بالاتر است است یا کسی که گناه نمیکند و زیارت امام حسین نمیرود بالاتر است؟؟؟

با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

اينكه در عالم واقع مطابق اعمال و رفتار متعدد افراد، مقام و موقيت آنها چگونه مي باشد، از مواردي است كه عقل به آن دسترسي ندارد. لذا به صورت دقيق نمي توان بين دو شخصي كه كمتر گناه كرده، ولي به دلائل مختلف به زيارت امام نرفته و بين كسي كه ممكن است دچار گناه و اشباهات بيشتري شده، اما در عين حال به زيارت امام رفته،مقايسه كرد و در نتيجه حكم به برتري يكي بر ديگري داد چرا كه ممكن است خداوند به بركت همين زيارت از برخي گناهان شخص خاطي در گذرد .
آنچنانكه از امام كاظم(ع) نقل شده است كه فرمود"كسى كه از خانه‏اش خارج شده و قصدش زيارت قبر مطهّر حضرت ابا عبد اللَّه الحسين بن عليّ سلام الله عليهما باشد خداوند متعال فرشته‏اى را بر او مى‏گمارد پس آن فرشته انگشتش را در پشت او قرار داده و پيوسته آنكه از دهان اين شخص خارج شود مى‏نويسد تا به حائر وارد گردد و وقتى از درب حائر خارج شد كف دستش را وسط پشتش نهاده سپس به او مى‏گويد: آنچه گذشت تمام مورد غفران و آمرزش واقع شد اينك از ابتداء به عمل بپرداز"(1)
اگر چه شايد مراد از گناه در اينجا گناهان خاص و غير حق الناس باشد؛ به علاوه برخي از مقامات معنوي از اموري است كه فرد هر اندازه در انجام واجبات و ترك محرمات محتاط باشد، باز بدون زيارت امام حسين(ع)به آن درجه نمي رسد آن چنانكه از امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمود"كسى كه به زيارت قبر حضرت امام حسين(ع) نرود و گمانش اين باشد كه از شيعيان ما است و با اين حال فوت كند او شيعه ما نيست و اگر از اهل بهشت هم باشد ميهمان بهشتيان محسوب مى‏شود."(2)
اما آنچه بايد در اين رابطه توجه شود آن است كه مسائلي مانند بخشش گناه، قبول زيارت و... اصل ثانوي است كه ممكن است براي برخي با شرائطي خاص مانند معرفت در زيارت و... محقق شده و براي ديگري محقق نشود در نتيجه نمي توان با اميد به بخشش گناه در زيارت، گناه كرد و آنچه بدان مكلفيم آن است كه در شرائط مختلف به وظيفه عمل كنيم يعني به واجب عمل كرده و از حرام پرهيز نمائيم و در حد امكان مستحباتي مانند زيارت و...انجام دهيم و آنچه در شرائط عادي موجب قرب افراد به خداوند مي شود، عمل به همين موارد است. لذا از امیرالمؤمنین علی (ع) نقل شده است كه فرمود"... وَ جَعَلَهَا مُنْتَهَى رِضَاهُ وَ حَاجَتَهُ مِنْ خَلْقِهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِعَيْنِه‏ "(3)خداوند سبحان، انجام واجب و ترک حرام را نهایت درجه خشنودی از بنده اش قرار داده است."
بنابراين گر چه نمي توان به صورت دقيق براي برتري مقامي افراد نزد خداوند نظري قطعي داد. ولي در عين حال به صورت عادي و بر حسب احتمال می توان گفت مقام كسي كه گناه نكرده و به زيارت امام نيز نرفته بالاتر از كسي است كه اهل گناه و زيارت است.
پي نوشت ها:
1. ابن قولويه‏، كامل الزيارات،‏ چ مرتضوى، نجف 1356 ه ق،‏ ص 153.
2. همان، ص 193.
3. سير رضي، نهج البلاغه، خطبه 183.