تفاوت ندا و صدا؟

با سلام و سپاس از ارتباطتان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

ما در قرآن سخن از "نجوا" و "ندا" داریم و ندا در مقابل نجوا است نه صدا .
ندا صدا زدن کسی است که فاصله ای با صدا زننده دارد و نجوا سخن درگوشی است و حکایت از تقرب بسیار دارد.
نجوا یعنی منجات کننده خود را از تعلقات نفسانی نجات داده و آزاد کرده و فقط متوجه خدا شده و با خلوص تنان به عرض بندگی و ذلت و حاجت روآورده است. (1)
ندا هم مخاطب را صدا زدن است. (2)
دعا یعنی صدا زدن و مکالمه بنده با خدا و وقتی بنده در دعا اوج می گیرد و به قرب نایل می شود، دعای او مناجات می شود و نجوای با خدا می گردد. خداوند هم بندگان خود را ندا می دهد و بندگانی را مقرب کرده و به نجوا می گیرد.
پس ندا ، صدا زدن از فاصله است حالا یا فاصله نزدیک یا فاصله دور. خداوند بندگانش را صدا می زند. بندگان مؤمن را از فاصله نزدیک و بندگان کافر را از فاصله دور. در مورد صدا زدن بندگان مؤمن آمده:
إِذْ ناداهُ رَبُّهُ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً (3)
آن گاه كه پروردگارش او را در وادى مقدس طوى ندا داد.
وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ (4)
پروردگارشان ندا داد: آيا شما را از آن درخت منع نكرده بودم.
و در مورد صدا زدن بندگان کافر آمده:
وَ الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ في‏ آذانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعيد (5)
و آنها كه ايمان نياورده‏اند گوشهاشان سنگين است، و چشمانشان كور است، چنانند كه گويى آنها را از جايى دور ندا مى‏دهند.
و نجوای خدا با بنده بعد از مقرب شدن اوست:
وَ نادَيْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ وَ قَرَّبْناهُ نَجِيًّا (6)
و او را از جانب راست كوه طور ندا داديم و نزديكش ساختيم تا با او راز گوييم.
پی نوشت ها:
1. مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، تهران، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1360 ش، ج 12، ص 50.
2. همان، ص 271.
3. نازعات (79) آیه 16.
4. اعراف (7) آیه 22.
5. فصلت (41) آیه 44.
6. مریم (19) آیه 52.