ستارالعیوب بودن پروردگار یکتا

با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

برخورداری برخی از بزرگان از چشم برزخی با ستاریت خدا منافات ندارد زیرا:
1- خداوند متعال دارای صفات عدیده است که هیچ صفتی مانع تجلی و ظهور صفت دیگر نیست. خداوند همان گونه که ستار است،«مُظهر» و«منتقم» است. نه صفتی جایگزین صفت دیگر می گردد و نه مانع ظهور صفت دیگر می شود. مثلا خداوند "مجیب الدعوات"است. اما دعای هر کسی را در هر شرایط و وضعیت مستجاب نمی کند؛ بر این اساس در عین حال که در بسیاری موارد خداوند ستار است در مواردی نیز کشاف حقایق و برملا کننده امور پنهانی است و همان گونه که رحیم است، قهار و عذاب کننده نیز هست .
2- میزان ستاریت پروردگار نسبت به هر کس به تناسب لیاقت، شایستگی و درجات قرب او در پیشگاه خداوند است. از این رو خداوند برای کافرین لجوج و مفسدانی که بی باکانه و بدون هیچ ترس و واهمه از آشکار شدن جرم ،به گناه و معصیت شان ادامه می دهند، ستاریتی قرار نداده و عیب پوشی نمی کند. ستاریت نسبت به مومنین نیز به تناسب درجات ایمانی آنان بستگی دارد.
به بیان دیگر ازآیات قرآن که سرنوشت اخروی مجرمان را مطرح می کند و نیز از آیاتی که عذاب دنیایی بعضی از تبه کاران را بیان نموده، استفاده می شود که« ستارالعیوب» بودن پروردگار به طور مطلق نبوده و درباره همگان به یک معنا نمی باشد. بلکه ظهور عیب بعضی از افراد، معلول نوع عملکرد اختیاری خود انسان است و ستارالعیوب بودن حضرت حق به چنین عیوبی تعلق نمی گیرد. افزون بر آن آیا معقول است که " ستاریت" خداوند مطلق باشد و عده ای بخواهند با خاطر جمع و بدون هیچ دغدغه ای هر معصیتی را مرتکب شوند؟
ستارالعیوب بودن خداوند نسبت به افرادی است که عیب و عمل آنها با سوء اختیار و تکرار عمدی نباشد. ستارالعیوب بودن در مراحل اولیه خطای انسان است تا او فرصت توبه داشته باشد. اما اگر بی پروا بود، رسوا می شود و همین تهدید عامل بازدارنده فرد از بی پروایی در رفتارهای نادرست بوده و تاثیر تربیتی بسیار دارد.
به عبارت روشن تر همان گونه که ستاریت عام خداوند در مورد گناهان بندگان اثر مثبتی در زندگی بندگان و رابطه مهرآمیز آنان با خداوند داشته زمینه ساز بازگشت آنان از معاصی و آلودگی هاست، به همین نسبت درک این حقیقت که گناهان انسان به طور کامل مخفی نبوده و برخی از اولیاء الهی ممکن است از آن آگاه گردند خود عاملی تربیتی برای توجه و دقت عمل انسان دررفتارهایش محسوب می گردد.
3- چشم برزخی را خداوند به هر کسی نمی دهد. بلکه به کسانی عنایت می کند که محرم اسرار الهی باشند، ظرفیت تحمل آن را داشته باشند و جایگاه استفاده از آن را بدانند و جز با اذن و و اجازه خدا و اطمینان از رضایت او از آن استفاده نمی کنند ، به علاوه حالات کشف و شهود و حضور در عارفان امری پیوسته و مستمر نیست. بلکه گاهی "نفحات رحمانی" در قلوب شان تجلّی می کند، و چنین حالتی به آنان دست می دهد. گاهی جلو یا پشت پای خویش را نمی بیند. سعدی در مورد قصه حضرت یعقوب و استشمام بوی پیراهن یوسف (ع) می گوید:
یکی گفتا به آن گمگشته فرزند که ای روشن روان پیر خردمند
ز مصرش بوی پیراهن شنیدی چرا در چاه کنعانش ندیدی؟!
بگفتا حال ما برق جهان است گهی پیدا و دیگر گه نهان است
گهی بر طارم اعلی نشیند گهی در پیش پای خود نبین