به نام خالق زيبايي ها
با سلام وتشكر از اقدام ارزنده شما عزيزان در راه اندازي سايت.
مسئله اي كه براي من مطرحه اينه كه من تمام دعا ها، زيارات و عبادت هاي مستحب و تمام حال خوبم براي حاجت هايم است وتابحال هيچ كار خيري يا حتي صلواتي را صرفا براي خوشنودي خداوائمه انجام نداده ام مگر اينكه حاجتي داشتم! ميدانم كه به قول حافظ "تو بندگي چو گدايان به شرط مزد نكن/ كه خواجه خود روش بنده پروري داند" ولي چه كنم كه ته دل بر خدا پوشيده نيست و هر كارم براي مزد است. چطوري خود را از اين حالت نجات بدم لطفا راهنمايي كنيد. با تشكر
قبل از پرداختن به اصل پاسخ، لازم مى دانيم به عنوان مشاوری امين و دلسوز مطالبی را خدمت شما خواهرگرامى عرض كنيم:
1. طرح حاجتها از خداوند و واسطه قرار دادن امامان و اولیای الهی ؛ نه تنها اشکالی ندارد. بلکه سفارش شده انسان برای برآورده شدن حاجات در پیشگاه خداوند متعال، آن ها را واسطه قرار دهد. زیرا توسّل لازمه زندگی انسان در جهان هستی است؛ جهانی که بر آن قانون اسباب و مسببات حکمفرما است. لذا خود خداوند اموری را به عنوان اسباب و وسایل در جهت تقرب و نزدیکی به درگاه خویش و برآمدن حاجات، قرار داده و ما را امر به توسّل به آن امور کرده است: «یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و ابتغوا الیه الوسیله(1)؛ ای مؤمنان: پروای الهی داشته باشید و به سوی او وسیله تحصیل کنید».
2. در قرآن مجید و کلمات معصومین(ع) اخلاص در عمل عامل اصلى پیروزى در دنیا و آخرت شمرده شده است و در مفاهیم دینی هر عملى بدون اخلاص بى ارزش است. اخلاص به معنای خالص نمودن عمل برای خدا و پاک کردن نیت از شرک و ریا است و در روایات اسلامى آثار فوق العاده مهمّى برای آن بیان شده است.(2)
با توجه به این دو نکته می گوییم :
انجام هر عمل به خاطر ثواب و یا برآورده شدن حاجت و امثال آن منافاتی با اخلاص ندارد. شک نکنید خواندن دعاها، زيارات و انجام عبادات مستحب و تمام حالات خوبتان با اخلاص منافاتی ندارد. زیرا خداوند، جهان هستی را بر اساس نظام اسباب و مسببات قرار داده است. فیض خود را تنها از طریق مجاری و اسباب اعطا میکند. انسان برای رسیدن به مقصود خویش، باید به اسباب و وسایل متوسّل شود. نیت شما حاکی از این اخلاص است. در فرهنگ اسلام نیز جان عمل، نیت است.(3) و این نیت است که حقیقت عمل است. (4) پس نگذارید شیطان به این بهانه مانع ارتباطتان با خالق هستی بخش شود. اگر کسی کاری را انجام دهد و نیتش را خالص کند ، کار ارزشمندی انجام داده است که مانند سایر اعمال میتواند رنگ عبادی بگیرد. در این صورت، عمل او عبادت است. همپای نماز و روزه ارزش داشته و از ثواب های الهی بهرمند می شود.
ناگفته نماند اخلاص درجاتی دارد. هر چه اخلاص بالاتر باشد، دعا به استجابت نزدیک تر است. در مکاتبات بعدی در این زمینه بیشتر صحبت می کنیم.
یک نکته:
برای برآورده شدن حاجت، دعا و توسل به تنهایی کافی نیست. زیرا خداوند حکیم نظام هستی را بر پایه اسباب و مسببات قرار داده؛ یعنی برای پیدایش هر پدیده ای، علتی خاص و برای حل هر مشکلی راهکارهای ویژه ای تعیین نموده است. از یک سو به انسان « عقل و اندیشه » عنایت کرد تا با کمک آن و مشورت با دیگران راه حل مشکلات را بیابد و افق آینده زندگی خویش را ببیند. بر آن اساس تدبیر و برنامه ریزی کند. به هدف برسد، از سویی دیگر دو گونه اسباب و علل مقرر داشته است: مادی و معنوی.
انسان باید به کمک عقل و فکر خدادادی خود و مشورت با افراد آگاه و متخصص در هر کاری اقدام نماید. همزمان از آغاز هر کار تا پایان آن با دعا و توسل به لطف و عنایت های خداوند امیدوار باشد. از او بخواهد اقداماتش را به هدف و نتیجه مطلوب برساند.
پی نوشت ها:
1. مائده (5) آیه 35.
2. علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بيروت - لبنان، 1404 ه.ق ، ج 67، ص 242.
3. شيخ حر عاملى، وسائل الشيعة، مؤسسه آل البيت عليهمالسلام قم، 1409 ه.ق ، ج1، ص 48.
4. کلینی، اصول کافی، ج 2، ص 16، حدیث 4.
